http://www.newspnn.com/V2008/img/logo.gif http://www.newspnn.com ทดสอบการให้บริการข่าวสารรูปแบบใหม่ http://www.newspnn.com สำนักข่าวประชาธรรม <P>ตามที่ชาวบ้านในเขตรอยต่อ 3 จังหวัดพิจิตร พิษณุโลก เพชรบูรณ์ ได้ออกมาเคลื่อนไหวคัดค้าน การอนุมัติใบประทานบัตรเหมืองแร่เฟส 2 จำนวน 5 แปลงในเขตจังหวัดพิจิตร เนื้อที่ 1,309 ไร่เศษ และ 4 แปลงในเขตจังหวัดเพชรบูรณ์รวมเนื้อที่ 1,156 ไร่เศษ เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2551 ตามคำสั่งกระทรวง อุตสาหกรรม เลขที่26917/15804 ,26920/15807 ,26922/15805 ,26921/15806 และ 26923/15808 ซึ่งนายสุวิทย์ คุณกิตติ อดีตรัฐมนตรีกระทรวงอุตสาหกรรม (ขณะนั้น) ลงนามอนุมติให้แก่บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ในเครือ Kings gate Consolidated NL จากประเทศออสเตรเลีย ที่ได้รับอนุญาตอาชญาบัตรพิเศษ เพื่อการสำรวจแร่ทองคำ – ประทานบัตร เมื่อปี 2536 ไปแล้ว14 แปลง บนเนื้อที่ประมาณ 110,000 ไร่นั้น</P> <P>ล่าสุดกลุ่มชาวบ้านได้เตรียมยื่นฟ้องต่อศาลปกครองกรณีที่กระทรวงอุตสาหกรรมมีคำสั่งให้ประทานบัตรเหมืองทองเฟส 2 โดยไม่ชอบแล้ว</P> <P>น.ส.สื่อกัญญา ธีระชาติดำรง ผู้แทนชาวบ้านที่ได้รับความเดือดร้อนจากการอนุญาตประทานบัตรการทำเหมืองแร่ ทองคำและเงินของบริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด จ.พิจิตร เผยว่า เมื่อ ระหว่างวันที่ 20-21 ธันวาคมที่ผ่านมา ได้มีการรวบรวมรายชื่อในพื้นที่เพื่อยื่นฟ้องต่อศาลปกครองขอให้เพิกถอนประทานบัตรที่กระทรวงอุตสาหกรรมมีคำสั่งเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2551 ทั้งหมด เนื่องจากมีกระบวนการที่ไม่ชอบธรรม และขัดต่อกฎหมาย ทั้งนี้ชาวบ้านจำนวน 65 คนได้เซ็นมอบอำนาจให้ตัวแทนจากสภาทนายความยื่นฟ้องต่อไป </P> <P>น.ส.สื่อกัญญา กล่าวว่า เดิมทีผู้ได้รับผลกระทบจากเหมืองจะร่วมฟ้องมากกว่านี้ แต่ทางเหมืองใช้กลวิธีหลายอย่างในการลดแรงคัดค้าน เช่น ให้คนในพื้นที่จำนวนหนึ่งเข้าทำงานและขู่ว่าจะเลิกจ้างหากร้องเรียนกับบริษัท ความกังวลเรื่องตกงานไม่เพียงจะส่งผลถึงเจ้าตัว ยังรวมไปถึงญาติของผู้ที่เข้าไปทำงานในเหมืองด้วย หรือไม่ก็ให้ความหวังว่าจะรับซื้อที่ดินจากชาวบ้าน เป็นต้น</P> <P>“คนที่นี่รู้กันดีว่ามันมีผลกระทบจริงๆ แรกเริ่มที่ชาวบ้านยินยอมให้เปิดเหมืองในปี 2544 เพราะเชื่อในสิ่งที่ผู้บริหารของบริษัทบอกว่าเหมืองจะทำให้เกิดการสร้างงานให้แก่ทุกคนในชุมชน จะดูแลเรื่องอนามัยและสวัสดิการ เมื่อสิ้นสุดการทำเหมืองขุดแร่ขึ้นมาทั้งหมดแล้ว ก็จะเอาดินกลบปลูกต้นไม้ให้คืนสภาพเดิมตามธรรมชาติ แต่พอเปิดเหมือง ก็รู้ซึ้งว่าความจริงคืออะไร เช่น ชาวบ้านหมู่ 9 เขาหม้อ พบว่าบริษัทไม่ให้ตำแหน่งงานกับทุกคน และหมู่บ้านไม่เคยได้รับการดูแลช่วยเหลือจากทางบริษัท แต่กลับมีผลกระทบต่อประปาหมู่บ้าน ซึ่งเป็นน้ำบาดาลปนเปื้อน ใช้อุปโภคบริโภคไม่ได้ นอกจากนี้ยังต้องเจอปัญหาเรื่องฝุ่นละออง เสียงจากการระเบิดเหมือง จากนั้นมาชาวบ้านก็เริ่มต่อต้านการทำเหมือง เพราะสิ่งที่สัญญาไว้ไม่เป็นจริง เหลือแต่มลพิษที่ทิ้งไว้กับบ้านของเรา” </P> <P>“ปี 2550 ที่มีการประท้วงที่หน้าเหมืองเพราะปัญหาเรื่องน้ำ ชาวบ้านก็พยายามเจรจากับเหมืองให้แก้ปัญหาเรื่องน้ำกินน้ำใช้ ช่วงหนึ่งเขาก็เอาน้ำดื่มลงมาแจกให้ชาวบ้านแต่ไม่ถึง 3 เดือน ทางบริษัทก็ยืนยันว่าตัวอย่างน้ำจากแหล่งธรรมชาติไม่พบการปนเปื้อน ทางบริษัทก็ยกเลิกการแจกน้ำตั้งแต่นั้น จนทุกวันนี้ชาวบ้านต้องรับภาระในการซื้อน้ำกินน้ำใช้เอง เพราะน้ำจากแหล่งธรรมชาติไม่สามารถใช้ได้แล้ว ” </P> <P>“ตอนนี้เมื่อประทานบัตรออกมาแล้ว บริษัทก็เริ่มระเบิดเขาเปิดหน้าดินตลอด 24 ชั่วโมงชาวบ้านได้รับผลกระทบเรื่องเสียง จึงได้ทำหนังสือถึงอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่เขต 3 เชียงใหม่ จนเมื่อวันที่ 23-26 พ.ย.ที่ผ่านมา ได้มีเจ้าหน้าที่มาตรวจให้ โดยเจ้าหน้าที่ก็ยอมรับว่าเสียงเกินมาตรฐานที่กำหนดไว้จริง ส่วนผลการตรวจสอบอย่างเป็นทางการจะออกมาประมาณกลางเดือนมกราคมนี้ ชาวบ้านก็จะติดตามผลจะออกมาอย่างไรกันแน่ เพราะการตรวจสอบก่อนหน้านี้ทั้งหมดล้วนบอกว่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานทั้งสิ้น”</P> <P>สำหรับการเคลื่อนไหวคัดค้านเหมืองทองเฟส 2 นั้น น.ส.สื่อกัญญา กล่าวเพิ่มเติมว่า จริงๆ บริษัทยื่นของประทานบัตรเหมืองเฟส 2 ตั้งแต่ปี 2548 ก็มีการติดประกาศในหมู่บ้าน หลังจากนั้นไม่ถึง 20 วันชาวบ้านก็รวมตัวคัดค้านตามกฎหมายที่กำหนดไว้ ต่อมาทางบริษัทพยายามจะขอมติของอบต. ซึ่งอบต.ผู้ใหญ่บ้านที่มีส่วนได้เสียก็มีมติเห็นชอบไปโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านของประชาชน จากนั้นชาวบ้านก็พยายามรวมกลุ่มร้องเรียนโดยตลอด เช่น ทำหนังสือถึงอบจ. ผู้ว่าราชการจังหวัดพิจิตร แต่ก็ไม่มีหน่วยงานใดเข้ามาช่วยเหลือ จึงส่งหนังสือถึงกระทรวงที่กรุงเทพ คณะกรรมการสิทธิมนุษยชน</P> <P>อย่างไรก็ตามประสบการณ์ที่ได้จากการร้องเรียนที่ต่างๆ พบว่าข้าราชการและหน่วยงานราชการส่วนใหญ่วางตัวไม่เป็นกลางพยายามช่วยเหลือบริษัทแต่มองข้ามความเดือดร้อนของชาวบ้านกว่า 5 ปีที่มีการเปิดเหมือง จนต่อมารัฐมนตรีสุวิทย์ก็อนุมัติในวันที่ 25 มิถุนายน </P> <P>อนึ่ง ประทานบัตรเหมืองทองคำ 9 แปลงนี้ คาดว่าจะมีทองคำบริสุทธิ์อยู่เกือบ 1 ล้านออนซ์ มูลค่าร่วม 3 หมื่นล้านบาท และบริษัทอัคราไมนิ่งฯ ได้พยายามยื่นขอประทานบัตรทำเหมืองทั้ง 9 แปลงนี้มาแล้วหลายครั้ง ตั้งแต่ 28 กุมภาพันธ์ 2548 เป็นต้นมาแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ กระทั่ง 21 กรกฎาคม 2551 จึงได้รับการอนุมัติ</P> <P> <TABLE width="97%" bgColor=#ffff56 border=1> <TBODY> <TR> <TD> <P align=center><B>ลำดับเรื่องราว : การเรียกร้องหาความเป็นธรรมของชาวบ้านเขาหม้อ กรณีผลกระทบจากการอนุญาตสัมปทานเหมืองแร่ทองคำ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด</B></P> <P align=left><STRONG>***ข้อมูลชุดนี้จัดทำโดยองค์กรชาวบ้าน</STRONG></P> <P><STRONG>กรณีผลกระทบการอนุญาตสัมปทานเหมืองแร่ทองคำบริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด</STRONG></P> <P>ชาวบ้านที่ได้รับความเดือดร้อนเสียหายจากการที่ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ได้ยื่นขอประทานบัตรทำเหมืองแร่ทองคำและเงินซึ่งได้รับอนุญาตประทานบัตรมาแล้ว&nbsp; 4&nbsp; แปลงและได้ดำเนินกิจการอย่างเป็นทางการมาแล้วถึง 6 ปีที่ผ่านมาชาวบ้านได้รับผลกระทบจากการทำเหมืองคือ</P> <P><STRONG>ปัญหาด้านสิ่งแวดล้อม</STRONG></P> <P>1.&nbsp; ฝุ่นละอองจากการระเบิดและขนแร่จากเหมืองไปสู่โรงงานแยกแร่นอกจากนี้ยังมีฝุ่นที่เกิดจากกองดินที่ถูกกองทิ้งส่งผลให้เกิดฝุ่นละอองเมื่อมีลมพัด&nbsp; และมีฝุ่นละอองจับตามบ้านเรือน&nbsp; หลังคาบ้าน&nbsp; เมื่อเวลาฝนตกทำให้น้ำฝนมีสารพิษเจือปน</P> <P>2.&nbsp; น้ำในบ่อแห้งขอด&nbsp; ตื้นเขินทำให้ชาวบ้านไม่มีน้ำกินน้ำใช้&nbsp; ต้องซื้อน้ำกินจากข้างนอกทำให้เสียค่าใช้จ่ายเพิ่มมากขึ้น&nbsp; น้ำมีตะกอนสีส้มคล้ายสนิมลอยอยู่&nbsp; น้ำปนเปื้อนสารพิษจากการชะล้างของเหมือง&nbsp; แหล่งน้ำธรรมชาติ ห้วยหนอง คลองบึงเหือดแห้ง เคยหาปลากินในหน้าแล้งปัจจุบันน้ำแห้งไม่มีปลาให้หากินอีกต่อไป&nbsp; ชาวนาเคยทำนาได้ผลผลิตดีปัจจุบันลดน้อยถอยลงเคยทำนาได้ถึง 2 ครั้งก็ทำไม่ได้เพราะน้ำไม่เพียงพอเพราะบริษัทฯได้ทำลายแหล่งต้นน้ำที่ส่งน้ำลงสู่ครองล่องหอย ซึ่งแหล่งน้ำที่นี่นับได้ว่าเป็นแหล่งน้ำธรรมชาติที่หล่อเลี้ยงชีวิตชาวบ้านถึง 8&nbsp; หมู่ ซึ่งได้แก่หมู่ที่ 1 บ้านเกาะแก้ว หมู่ที่ 2 บ้านเขาตะพานนาก หมู่ที่ 3 บ้านเขาดิน หมู่ที่ 5 บ้านใดวน หมู่ที่ 6 บ้านเขาโล้น หมู่ที่ 7 บ้านหนองขนาก หมู่ที่ 9 บ้านเขาหม้อ หมู่ที่ 11 บ้านเนินพวง (ตำบลเขาเจ็ดลูกมีทั้งหมด 12 หมู่)</P> <P>3.&nbsp; เสียงดังรบกวนเนื่องจากการทำงานของเครื่องจักรทั้งกลางวันและกลางคืนรบกวนโสดประสาทเป็นอย่างมากอีกทั้งเสียงที่ทำการขุดเจาะหินและเสียงระเบิดหิน&nbsp; การระเบิดเหมืองแต่ละครั้งเกิดการสั่นสะเทือนทำให้บ้านเรือนสั่นสะเทือนชาวบ้านตกใจกลัว หวาดผวาทุกครั้งทั้งเด็กเล็ก คนชรา</P> <P>4.&nbsp; กลิ่น&nbsp; หลังจากการระเบิดภูเขาจะมีกลิ่นเหม็นไหม้ลอยมา</P> <P>5.&nbsp; สภาพแวดล้อม&nbsp; ระบบนิเวศในป่าถูกทำลาย&nbsp; สภาพแวดล้อมเสื่อมโทรม&nbsp; เกิดความแห้งแล้งไปทุกหัวระแหง&nbsp; ป่าที่เคยเป็นแหล่งอาหารของชาวบ้านถูกทำลายส่งผลให้ชาวบ้านไม่มีแหล่งอาหารตามธรรมชาติที่อาศัยพึ่งพากันอีกต่อไปทำให้สภาพความเป็นอยู่ไม่ดี&nbsp; อีกทั้งที่ดินที่เคยทำไร่ทำนาถูกบริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ซื้อไปแล้วชาวบ้านที่มีอาชีพรับจ้างก็ไม่มีงานทำไม่มีรายได้</P> <P><STRONG>ปัญหาด้านสุขภาพ</STRONG></P> <P>1.&nbsp; ชาวบ้านมีอาการแสบจมูก ไอ จาม หายใจไม่ค่อยสะดวก&nbsp; โดยที่ไม่มีอาการเป็นหวัด</P> <P>2.&nbsp; มีอาการแสบ&nbsp; คันตามผิวหนัง ปวดแสบปวดร้อนเวลามีลมพัดและมีตุ่มขึ้นตามร่างกายเวลาอาบน้ำจากบ่อบาดาลซึ่งเป็นบ่อบาดาลที่เคยใช้กันก่อนจะมีเหมืองเกิดขึ้นแต่เมื่อก่อนไม่เคยเกิดอาการเหล่านี้หลังจากมีเหมืองเกิดขึ้นชาวบ้านก็เริ่มมีอาการเหล่านี้</P> <P>3.&nbsp; ชาวบ้านนำน้ำประปาของหมู่บ้านมาประกอบอาหารและดื่มกินจะมีอาการท้องเสีย&nbsp; ปวดท้องบ่อยครั้ง</P> <P>4.&nbsp; มีอาการ&nbsp; ปวดกระเพาะปัสสาวะและปัสสาวะไม่ค่อยปกติ</P> <P>5.&nbsp; สุขภาพจิตเสื่อมโทรมเนื่องจากการระเบิดหิน&nbsp; ชาวบ้านทั้งลูกเล็กเด็กแดงไปจนถึงคนแก่ในหมู่บ้านจะตกใจ&nbsp; ผวาเมื่อมีการระเบิด</P> <P>6.&nbsp; ร่างกายอ่อนแอลงทุกวัน&nbsp; สุขภาพเสื่อมโทรม</P> <P>7.&nbsp; เครื่องอุปโภคที่ใช้ในชีวิตประจำวันมีฝุ่นละอองจากการทำเหมืองทำให้มีเชื้อโรคและสารพิษปะปนเข้าสู่ร่างกาย</P> <P><STRONG>ปัญหาด้านชุมชน</STRONG></P> <P>1.&nbsp;&nbsp; ปิดกั้นทางสาธารณประโยชน์ 5 เส้นในพื้นที่หมู่ที่ 9 บ้านเขาหม้อ ชาวบ้านไม่สามารถเข้าใช้เส้นทางเพื่อใช้เป็นเส้นทางลัดเช่นลากผลผลิตการเกษตรไปขาย, เพื่อไปทำนาในที่ดินของตนเอง, ไปหาปลาตามลุ่มน้ำลำคลอง, เข้าพื้นที่ภูเขาหาของป่าที่เป็นแหล่งอาหาร</P> <P>2.&nbsp; มีการสร้างถนนเพื่อเปลี่ยนเส้นทางสายหลักหมายเลข 1344 ซึ่งถนนสายใหม่เกิดอุบัติเหตุอันตรายได้ง่ายเพราะคดเคี้ยว หักศอก ระยะทางไกลกว่าถนนสายเดิมโดยประชาชนไม่เห็นชอบ</P> <P>3.&nbsp; ชุมชนแตกแยกล่มสลาย ชุมชนเคยมีการทำกิจกรรมร่วมกันเช่นทำบุญตักบาตรในวันพระหรือวันเทศกาลสำคัญทางศาสนา เคยอยู่อย่างมีเพื่อนบ้านที่สงบสุขเคยฝากเพื่อนบ้านดูแลบ้านเป็นหูเป็นตา ปัจจุบันต้องคอยระวังขโมย เวลาจะออกไปทำมาหากินต้องห่วงหน้าพะวงหลัง</P> <P>4.&nbsp; ปล่อยน้ำขุ่นข้นลงคลองร่องหอย</P> <P><B>18 กุมภาพันธ์ 2548&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B></B></P> <P>บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ได้ยื่นขอประทานบัตรจำนวน&nbsp; 5&nbsp; แปลงต่อฝ่ายอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่จังหวัดพิจิตรซึ่งฝ่ายอุตสาหกรรมจังหวัดพิจิตรได้รับจดทะเบียนไว้ (คาดว่ามีแปลงพื้นที่ทางฝั่งเพชรบูรณ์ด้วย)</P> <P>(แปลงที่ 1) คำขอที่ 4/2546&nbsp; มีเนื้อที่ประมาณ&nbsp; 283&nbsp; ไร่&nbsp; 1&nbsp; งาน&nbsp; 65&nbsp; ตารางวา&nbsp; ตั้งอยู่ในหมู่ที่&nbsp; 9&nbsp; บ้านเขาหม้อ&nbsp; ตำบลเขาเจ็ดลูก&nbsp; อำเภอทับคล้อ&nbsp; จังหวัดพิจิตร&nbsp; ดังมีอาณาเขตแจ้งอยู่ในแผนที่ติดท้ายประกาศตามหนังสือที่&nbsp; พจ.0028(2)/279&nbsp; ลงวันที่&nbsp; 18&nbsp; กุมภาพันธ์&nbsp; 2548</P> <P>(แปลงที่ 2) คำขอที่&nbsp; 5/2546 มีเนื้อที่ประมาณ&nbsp; 275&nbsp; ไร่&nbsp; 2&nbsp; งาน&nbsp; 54&nbsp; ตารางวา&nbsp; ตั้งอยู่ในหมู่ที่&nbsp; 9 บ้านเขาหม้อ&nbsp; ตำบลเขาเจ็ดลูก&nbsp; อำเภอทับคล้อ&nbsp; จังหวัดพิจิตร&nbsp; ดังมีอาณาเขตแจ้งอยู่ในแผนที่ติดท้ายประกาศตามหนังสือที่&nbsp; พจ.0028(2)/280&nbsp; ลงวันที่&nbsp; 18&nbsp; กุมภาพันธ์&nbsp; 2548</P> <P>(แปลงที่ 3) คำขอที่&nbsp; 6/2546&nbsp; มีเนื้อที่ประมาณ&nbsp; 293&nbsp; ไร่&nbsp; 2&nbsp; งาน&nbsp; 02&nbsp; ตารางวา&nbsp; ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านเขาหม้อ ตำบลเขาเจ็ดลูก อำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร&nbsp; ดังมีอาณาเขตแจ้งอยู่ในแผนที่ติดท้ายประกาศตามหนังสือที่ พจ.0028(2)/281 ลงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2548</P> <P>(แปลงที่ 4) คำขอที่&nbsp; 1/2547&nbsp; มีเนื้อที่ประมาณ&nbsp; 204&nbsp; ไร่&nbsp; 1&nbsp; งาน&nbsp; 26&nbsp; ตารางวา&nbsp; ตั้งอยู่ในหมู่ที่&nbsp; 9 บ้านเขาหม้อ&nbsp; ตำบลเขาเจ็ดลูก&nbsp; อำเภอทับคล้อ&nbsp; จังหวัดพิจิตร&nbsp; ดังมีอาณาเขตแจ้งอยู่ในแผนที่ติดท้ายประกาศตามหนังสือที่&nbsp; พจ.0028(2)/282&nbsp; ลงวันที่&nbsp; 18&nbsp; กุมภาพันธ์&nbsp; 2548</P> <P>1/2546&nbsp; มีเนื้อที่ประมาณ&nbsp; 174&nbsp; ไร่&nbsp; 1&nbsp; งาน&nbsp; 17&nbsp; ตารางวา&nbsp; ตามหนังสือที่&nbsp; พจ.0028(2)/1464&nbsp; ลงวันที่&nbsp; 8&nbsp; กันยายน 2546&nbsp; ตามประกาศอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ (ทธ.102)&nbsp; มีเนื้อที่ประมาณ&nbsp; 252&nbsp; ไร่&nbsp; 3&nbsp; งาน&nbsp; 06 ตารางวา</P> <P>หมายเหตุ : ปัจจุบันการขอประทานบัตรจำนวน&nbsp; 5&nbsp; แปลงนี้ ได้รับการอนุมัติโดยนายสุวิทย์&nbsp; คุณกิตติ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมเมื่อ วันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ.2551(ก่อนลาออกประมาณ 1 สัปดาห์) และทางเหมืองได้มีนำเครื่องจักรกลหนักเข้าไปดำเนินงานในพื้นที่แล้ว ตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคม 2551</P> <P><B>28 กุมภาพันธ์ 2548</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ได้มีการปิดประกาศ ณ ที่ทำการผู้ใหญ่บ้านเขาหม้อหมู่ที่ 9 โดยผู้ใหญ่บ้านเมื่อชาวบ้านได้รับทราบจึงทำหนังสือใช้สิทธิโต้แย้งภายใน&nbsp; 20&nbsp; วันตามปิดประกาศอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่</P> <P><B>2 มีนาคม 2548</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ทำหนังสือคัดค้านการขอประทานบัตร&nbsp; เรียนนายกองค์การบริหารส่วนตำบลเขาเจ็ดลูก,เรียนนายอำเภอทับคล้อ,เรียนผู้ว่าราชการจังหวัดพิจิตร,อุตสาหกรรมจังหวัดพิจิตร เนื่องจากเกรงว่าจะได้รับผลกระทบกระเทือนทั้งทางด้านสิ่งแวดล้อมทางสังคมและชุมชนอีกทั้งผู้ที่อยู่ในเขตคำขอที่&nbsp; 4/2546&nbsp; และ&nbsp; 6/2546&nbsp; ถูกละเมิดลิดรอนสิทธิ&nbsp; ชาวบ้านได้เรียกร้องเสนอแนะให้ทางบริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ดำเนินการโยกย้ายราษฎรที่จะได้รับผลกระทบออกจากพื้นที่</P> <P><B>13 มีนาคม 2548</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ได้มีหนังสือร้องเรียนขอความเป็นธรรมโดยอ้างถึงหนังสือคัดค้านการขอประทานบัตรการทำเหมืองเมื่อวันที่&nbsp; 2&nbsp; มีนาคม&nbsp; 2548&nbsp; และขอความเป็นธรรมหมู่บ้านเขาหม้อเป็นหมู่บ้านที่มีประชากรอาศัยอยู่ร่วมกันมานานกว่า 40 ปี มีวัด&nbsp; มีโรงเรียน และมีสาธารณูปโภคครบถ้วน มีความมั่นคงในทางสังคมของหมู่บ้านเป็นอย่างดี มีความสมบูรณ์ในทรัพยากรธรรมชาติเพราะมีภูเขาหม้อที่สามารถหาอาหารป่าและเป็นแหล่งต้นน้ำมีอ่างเก็บน้ำและลำคลองไว้ทำการเกษตรและสามารถหาปลามาจุนเจือครอบครัวได้ตลอดทั้งปี เรียนผู้ว่าราชการจังหวัดพิจิตร(ผ่านนายอำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร) แต่ไม่ได้รับการตอบรับหนังสือจากหน่วยงาน</P> <P><B>11 พฤษภาคม 2548</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ได้มีการทำการขอเปิดประชุมเพื่อทำประชาคมหมู่บ้านเพื่อขอมติขอความเห็นชอบกับการขอประทานบัตรของเหมืองแร่ทองคำและเงิน,ขอมติเห็นชอบให้ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ใช้ประโยชน์พื้นที่ป่าไม้ในเขตคำขอประทานบัตร,ขอมติเห็นชอบให้บริษัทฯใช้ประโยชน์และโยกย้ายทางสาธารณะประโยชน์ในโครงการของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; โดยมีส่วนราชการจากทางอำเภอทับคล้อ, ปลัดอำเภอทับคล้อ, ปลัด อบต.เขาเจ็ดลูก, ประธาน อบต. เขาเจ็ดลูก, กำนันเขาเจ็ดลูก, ผู้ใหญ่บ้านเขาหม้อหมู่&nbsp; 9 (นายเกษม หล่อทรัพย์) ร่วมประชุมประชาคมผลการลงประชามติในที่ประชุมชาวบ้านมีความไม่เห็นชอบเกินกึ่งหนึ่ง&nbsp; จากผู้เข้าร่วมประชุมประมาณ&nbsp; 120&nbsp; กว่าคน&nbsp; </P> <P><B>24 พฤษภาคม 2548</B></P> <P>ได้ทำหนังสือร้องทุกข์ขอความเป็นธรรมโดยแนบสำเนาหนังสือคัดค้านการทำเหมืองแร่ วันที่&nbsp; 2&nbsp; มีนาคม&nbsp; 2548 และสำเนาหนังสือขอความเป็นธรรมการขอประทานบัตรทำเหมืองแร่ทองคำส่งถึงผู้ว่าราชการจังหวัดพิจิตร ผ่านนายอำเภอทับคล้อฉบับวันที่&nbsp; 13&nbsp; มีนาคม 2548&nbsp; นำไปยื่นที่สำนักงานรัฐมนตรีกระทรวงอุตสาหกรรมและยื่นที่สำนักงานรัฐมนตรีกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมด้วยตนเองแต่ไม่ได้รับการตอบกลับหนังสือจากหน่วยงานใดเลย</P> <P><B>3 มิถุนายน 2548</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ได้มีการเปิดประชุมสภาองค์การบริหารส่วนตำบลเขาเจ็ดลูกขอความเห็นชอบ&nbsp; 1.&nbsp; ขอความเห็นชอบการขอประทานบัตร จำนวน 5 แปลงคือ1/2546, 4/2546, 5/2546, 6/2546, 1/2547&nbsp; 2.&nbsp; ขอความเห็นชอบให้ใช้ประโยชน์ในพื้นที่ป่าไม้,พื้นที่สาธารณประโยชน์ใด ๆ ,พื้นที่จับจองเปล่าหรือพื้นที่ครอบครองสิทธิทำกินและพื้นที่ดำเนินการของนักปฏิรูปที่ดินและการเกษตร(สปก)ภายในเขตคำขอประทานบัตรเลขที่ 1/2546, 4/2546, 5/2546, 6/2546, 1/2547&nbsp; 3.&nbsp; ขอความเห็นชอบ&nbsp; ปิดกั้น ทำลายหรือทำให้เสื่อมประโยชน์แก่ทางหลวงหรือทางน้ำสาธารณะของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; 4.&nbsp; ขอความเห็นชอบการใช้ที่ดิน ส.ป.ก.เพื่อการสำรวจแร่ทองคำในเขต อบต. ของบริษัทไทยโกลบอล เวนเจอร์สจำกัด&nbsp; ซึ่งการปฏิบัติขององค์การบริหารส่วนตำบลเป็นการปฏิบัติโดยมิชอบด้วยระเบียบและขั้นตอนของกฎหมายการขอประทานบัตรการทำเหมืองแร่ซึ่งมีเหตุผลดังต่อไปนี้&nbsp; คือในเขตคำขอประทานบัตรเลขที่&nbsp; 1/2546 และ 4/2546 ยังมีราษฎรอาศัยอยู่ประมาณ&nbsp; 10&nbsp; กว่าราย&nbsp; ยังทำนา,ทำไร่ข้าวโพด,ทำสวนผลไม้&nbsp; ซึ่งไม่เคยได้รับการสอบถามความคิดเห็น&nbsp; อีกทั้งยังมีมติของการประชาคมเมื่อวันที่&nbsp; 11&nbsp; พฤษภาคม&nbsp; 2548&nbsp; ก็มีมติไม่เห็นชอบการขอใช้พื้นที่ป่ามากกว่าเห็นชอบ,ไม่เห็นชอบการขอประทานบัตรและไม่เห็นชอบให้ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ใช้ประโยชน์และโยกย้ายทางสาธารณะในเขตพื้นที่หมู่ 9 บ้านเขาหม้อมากกว่าเห็นชอบ&nbsp; </P> <P><B>14 ตุลาคม 2548</B></P> <P>บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ได้ทำการขุดเจาะสำรวจบนภูเขาหม้อซึ่งเป็นเขตพื้นที่ตำบลท้ายดง&nbsp; อำเภอวังโป่ง &nbsp;จังหวัดเพชรบูรณ์&nbsp; แต่มีเสียงดังจากการขุดเจาะซึ่งทำงานทั้งกลางวันและกลางคืนสร้างความรำคาญรบกวนโสตประสาทเป็นอย่างมากชาวบ้านจึงได้ทำหนังสือถึงอธิบดีกรมป่าไม้ ร้องขอให้ระงับหยุดทำลายป่าไม้และภูเขาหม้อ ภูเขาลูกนี้เป็นสมบัติส่วนรวมของพวกเราชาวบ้านยังอยู่ในพื้นที่ จึงไม่อยากให้ผู้ใดมาทำลายทรัพยากรของพวกเราไป และเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2548 ก็ได้มีการลงประชามติไม่ให้มีการทำประโยชน์ในพื้นที่ป่าไปแล้ว&nbsp; </P> <P><B>17 มกราคม 2549</B></P> <P>บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ได้ทำการบุกรุกเจาะสำรวจแร่และทำลายป่าไม้ทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้านจากพื้นที่ตำบลท้ายดง&nbsp; อ.วังโป่ง&nbsp; จ.เพชรบูรณ์ ข้ามเข้ามายังเขตพื้นที่ป่าไม้ภูเขาหม้อ หมู่ ๙ ตำบลเขาเจ็ดลูก อำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร&nbsp; เพื่อป้องกันปัญหาที่ราษฎรจะได้รับผลกระทบจากสิ่งแวดล้อมโดยให้เป็นไปตามมติการประชาคมของหมู่บ้านเขาหม้อหมู่ ๙ ตำบลเขาเจ็ดลูก อำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร&nbsp; เมื่อวันที่&nbsp; 11&nbsp; พฤษภาคม&nbsp; 2548&nbsp; ซึ่งมีมติไม่ให้มีการทำประโยชน์ในพื้นที่ป่า จึงทำหนังสือถึงองค์การบริหารส่วนตำบลเขาเจ็ดลูกเพื่อให้ตรวจสอบพื้นที่บุกรุกเจาะสำรวจ</P> <P><B>17 มิถุนายน 2549</B></P> <P>ได้มีการขึ้นไปจะทำการระเบิดบนภูเขาหม้อฝั่งตำบลท้ายดง&nbsp; อำเภอวังโป่ง&nbsp; จังหวัดเพชรบูรณ์&nbsp; ซึ่งได้รับอนุญาตประทานบัตรไปแล้วนั้นเป็นพื้นที่เขตติดต่อจังหวัดพิจิตรหมู่ 9 บ้านเขาหม้อ&nbsp; ตำบลเขาเจ็ดลูก อำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร โดยไม่มีการแจ้งให้พื้นที่ใกล้เคียงทราบก่อนล่วงหน้า&nbsp; ดังนั้นชาวบ้านจึงรวมตัวกันไปประท้วงเพื่อไม่ให้ระเบิดบนภูเขาหม้อแต่ทางบริษัทฯได้ส่งตัวแทนมาเจรจากับชาวบ้านได้อ้างว่า บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ได้ทำการฝังอัดระเบิดลงในพื้นที่แล้วจึงขอระเบิดก่อนมิฉะนั้นอาจเกิดอันตรายได้หากเกิดฝนตกฟ้าผ่าตรงจุดระเบิดจะทำให้เกิดระเบิดทันทีแต่ชาวบ้านก็ยังไม่ยอมให้ระเบิด</P> <P><B>20 มิถุนายน 2549</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ทางอำเภอทับคล้อได้เรียกชาวบ้านที่ได้รับความเดือดร้อนพร้อมทั้งฝ่ายบริษัทเหมืองแร่เข้าทำการเจรจาหาข้อสรุปแต่เป็นเพียงวาจาโดยไม่มีการลงลายลักษณ์อักษรก็เลยทำให้บริษัทเหมืองแร่ละเมิดในข้อตกลงกับชาวบ้านที่ว่าจะไม่ให้ชาวบ้านได้รับผลกระทบจากการระเบิดเขา</P> <P><B>23 มิถุนายน 2549</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>เมื่อเวลาประมาณ 13.00 น. ได้มีการประกาศจากผู้ใหญ่บ้านว่าทาง บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; จะมีการระเบิดภูเขาหม้อเวลา 17.30 น. ต่อมาเวลาประมาณ 17.10 น.ก็มีการระเบิดบนภูเขาหม้อโดยไม่มีสัญญาณเตือนแจ้งล่วงหน้า&nbsp; </P> <P><B>26 มิถุนายน 2549</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ชาวบ้านได้ทำหนังสือร้องขอความเป็นธรรมถึงนายอำเภอทับคล้อ จากการระเบิดเขาหม้อ ต่อมา บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ยังทำการระเบิดมาอย่างต่อเนื่องการระเบิดก่อให้เกิดผลกระทบต่อชุมชนอย่างร้ายแรงดังนี้&nbsp; 1. มีคนชราและเด็กเล็กเกิดความตกใจกลัวอกสั่นขวัญหายจากเสียงดังของการระเบิดสัตว์เลี้ยงของชาวบ้านพากันตกใจวิ่งแตกตื่น&nbsp; 2. ฝุ่นจากการระเบิดปลิวพัดลอยเข้าบ้านเรือนมองแทบไม่เห็นตัวคน อีกทั้งหลังคาบ้านเรือนและใบไม้มีฝุ่นละอองสีขาวจับจนชาวบ้านไม่กล้าที่จะรองน้ำฝนกินหรือเก็บผักกินเหมือนเมื่อก่อน คนแก่และเด็กเล็กๆ เกิดอาการคันตามผิวหนัง และมีอาการท้องเสียกันบ่อยๆ&nbsp; ต่อมา บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ได้ทำการโยกย้ายจ่ายค่าชดเชยให้กับราษฎรออกจากพื้นที่บางส่วนโดยเฉพาะนักการเมืองท้องถิ่น</P> <P><B>10 เมษายน 2550</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ราษฎร 3 หมู่บ้านคือราษฎรหมู่ 3 บ้านหนองระมาน, หมู่ 9 บ้านเขาหม้อ ตำบลเขาเจ็ดลูก อำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร และบ้านหนองแสง หมู่ 10 ตำบลท้ายดง อำเภอวังโป่ง จังหวัดเพชรบูรณ์ ได้รวมตัวกันประท้วงที่หน้าเหมืองแร่ทองคำและเงินของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; มีตัวแทนของบริษัทฯ, อุตสาหกรรมจังหวัดพิจิตร, ปลัดอำเภอทับคล้อ(นายนาวิน สังฆมาศ)&nbsp; ออกมารับฟังปัญหาของชาวบ้านและนัดวันที่จะให้คำตอบในการแก้ไขราษฎรชาวบ้านจึงยอมแยกย้ายแต่พอถึงวันนัดก็ได้มีการเลื่อนนัดออกไปอีกจนสุดท้าย บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ก็ไม่ยอมออกมาเจรจาไม่ดำเนินการแก้ไขใดๆ</P> <P><B>14 สิงหาคม 2550</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ชาวบ้านได้ทำหนังสือร้องเรียนเพื่อให้ตรวจสอบการขุดเจาะสำรวจโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกครั้ง&nbsp; อีกทั้งชาวบ้านยังสงสัยว่าบริษัทฯได้ย้ายหลักเขตฝั่งทางทิศเหนือรุกล้ำเข้ามายังพื้นที่เขตพิจิตร รวมทั้งหน่วยงานของรัฐวางตัวไม่เป็นกลางเช่นกรณีผู้ใหญ่บ้านเขาหม้อ นายเกษม&nbsp; หล่อทรัพย์ หลังจากได้ขายที่ดินรับค่าชดเชยบ้านไปแล้ว แต่ทาง บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ก็ยังให้กลับมาปลูกบ้านในพื้นที่ของเหมืองในหมู่บ้านอีกครั้ง&nbsp; การกระทำเช่นนี้เกรงว่าจะวางตัวไม่เป็นกลางปกป้องผลประโยชน์ให้กับเหมืองถึงนายก อบต.เขาเจ็ดลูก</P> <P><B>10 กันยายน 2550</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>เจ้าหน้าที่อุตสาหกรรมจังหวัดพิจิตรได้ติดต่อกลับมาทางโทรศัพท์เพื่อนัดวันที่ 12 กันยายน 2550 จะลงสำรวจพื้นที่ตรวจสอบการบุกรุกเจาะสำรวจเขาหม้อโดยไม่ได้รับอนุญาต</P> <P><B>12 กันยายน 2550</B></P> <P>ได้มีคณะเจ้าหน้าที่จากป่าไม้พิจิตร, เจ้าหน้าที่อุตสาหกรรมพิจิตรร่วมกับองค์การบริหารส่วนตำบลเขาเจ็ดลูกและผู้แทน บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; และชาวบ้านเข้าทำการตรวจสอบและได้พบเห็นจุดตำแหน่งที่ได้มีการบุกรุกเข้ามาเจาะสำรวจโดยไม่ได้รับอนุญาตรวมกันทั้งหมด 3 จุด แต่ละจุดได้พบร่องรอยการตัดไม้เผาป่า</P> <P><B>22 สิงหาคม 2550</B></P> <P>จากคำขอประทานบัตรคำขอที่ 4/2546 และ 5/2546 ได้ครอบทับถนนเส้นทางหลวงหมายเลข 1344&nbsp; ชาวบ้านจึงได้ร้องเรียนไปยังรัฐมนตรีกระทรวงอุตสาหกรรม,นายกรัฐมนตรี,รัฐมนตรีกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ขอให้พิจารณามิให้ทำประโยชน์ใด ๆ ในพื้นที่ป่าเขาหม้อและมิให้โยกย้ายถนนเส้นทางหลวงหมายเลข 1344 และได้รับการตอบหนังสือจากกรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ที่&nbsp; อก. 0503/4955&nbsp; ลงวันที่&nbsp; 27&nbsp; กันยายน&nbsp; 2550&nbsp; พร้อมสิ่งที่ส่งมาด้วยหนังสือที่ อก. 0503/4954 ลงวันที่ 27 กันยายน 2550</P> <P><B>24 กันยายน 2550</B></P> <P>ได้ทำหนังสือขอคัดค้านการใช้ประโยชน์ป่าไม้เขาหม้อเพื่อทำเหมืองแร่ทองคำ เนื่องจากราษฎรที่อยู่รายล้อมเขตประทานบัตรซึ่งจะอยู่ห่างจากจุดระเบิดหน้าเหมืองน้อยกว่า 500 เมตร ถึงผู้อำนวยการสำนักงานแผนนโยบายและทรัพยากรสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ (สผ),ผู้อำนวยการกรองสัมปทานเหมืองแร่ ไปยื่นหนังสือด้วยตนเองและได้รับการตอบหนังสือกลับมา ที่ อก. 0503/5355&nbsp; ลงวันที่&nbsp; 16&nbsp; ตุลาคม 2550 พร้อมสิ่งที่ส่งมาด้วย&nbsp; หนังสือที่ อก. 0503/5354&nbsp; ลงวันที่&nbsp; 16&nbsp; ตุลาคม&nbsp; 2550</P> <P><B>5 พฤศจิกายน 2550</B></P> <P>ได้ทำหนังสือคัดค้านการอนุญาตประทานบัตรของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ร่วมกับหมู่ที่ 6 บ้านใหม่คลองตาลัด,&nbsp; หมู่ที่ 1 บ้านทุ่งยาว&nbsp; รวมถึงชาวบ้านในตำบลวังโพรง&nbsp; เนื่องจากชาวบ้านได้รับผลกระทบทางด้านสิ่งแวดล้อมจริงๆ&nbsp; จึงใคร่ขอรับการแก้ไขปัญหาโดยมีความเห็นคัดค้านในการจะอนุญาตให้ใช้ประโยชน์ป่าไม้ถาวรภูเขาหม้อ ซึ่งบริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ก็คงจะใช้วิธีเดิมคือการเรียกญาติพี่น้องของชาวบ้านที่ทำงานในเหมืองเข้าไปข่มขู่และกดดันโดยผู้บริหารคนไทยและทนายความซึ่งเราชาวบ้านต้องการให้กระทรวงเข้ามาแก้ไขปัญหาอย่างจริงจัง อีกทั้งข้าพเจ้าและชาวบ้านได้สืบค้นและขอรับเอกสารที่สามารถอธิบายถึงเหตุการณ์ต่างๆ ในการต้องระงับการอนุญาต เพื่อรักษาและคงไว้ซึ่งสิทธิเสรีภาพในฐานะประชาชนคนไทยและต้องการให้ท่านได้โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ข้าพเจ้าและชาวบ้านในชุมชน&nbsp; ไปยื่นด้วยตนเองถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม&nbsp;&nbsp; </P> <P><B>8 พฤศจิกายน 2550</B></P> <P>อุตสาหกรรมพิจิตรได้นัดผู้เดือดร้อนด้านผลกระทบสิ่งแวดล้อมประมาณ 20 กว่าคน เพื่อมาสอบปากคำแต่ปรากฏว่าชาวบ้านพอได้ทราบข่าวก็มีชาวบ้านผู้ที่ได้รับผลกระทบพากันมาร่วมรับฟังในวันนั้นด้วยประมาณ 100 กว่าคน ซึ่งประกอบด้วยชาวบ้านหนองระมาน, ชาวบ้านเขาหม้อ,ชาวบ้านคลองตาลัด ผลสรุปก็เข้าข้างเหมืองอีก</P> <P><B>25 ธันวาคม 2550</B></P> <P>ได้ทำหนังสือขอทราบความคืบหน้าผลการตรวจสอบพื้นที่บนป่าเขาหม้อว่ากรมทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมได้เคยอนุญาตให้ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ขุดเจาะสำรวจแร่บนพื้นที่ป่าเขาหม้อหรือไม่&nbsp; ถึงนายกองค์การบริหารส่วนตำบลเขาเจ็ดลูก&nbsp; และได้รับการตอบรับหนังสือ ที่ พจ 71001/31&nbsp; ลงวันที่&nbsp; 17 มกราคม 2551 พร้อมสิ่งที่ส่งมาด้วยคือหนังสือที่ พจ 0013.3/21 ลงวันที่&nbsp; 8 มกราคม 2550</P> <P><B>26 ธันวาคม 2550</B></P> <P>บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ได้ไล่ น.ส.สื่อกัญญา&nbsp; ธีระชาติดำรง&nbsp; ออกจาก บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด โดยยัดข้อกล่าวหาว่า น.ส.สื่อกัญญา&nbsp; ธีระชาติดำรง&nbsp; ได้ไปให้ข่าวกับทางช่อง 5 ทำให้ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด เสียหายอย่างรุ่นแรงจึงไม่จ่ายเงินชดเชยใดๆ ให้เลย และให้เก็บของออกจาก บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ในวันนั้นเลย</P> <P><B>8 มกราคม 2551</B></P> <P>ได้มีการปิดประกาศขอใช้ทางสาธารณประโยชน์ให้แก่ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ถ้ามีผู้ใดคัดค้านการประกาศให้ยื่นคำคัดค้านต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ภายใน 30 วัน นับแต่วันประกาศเป็นต้นไป</P> <P><B>20 มกราคม 2551</B></P> <P>ได้ทำหนังสือขอจัดทำโครงการป่าชุมชนบ้านเขาหม้อ</P> <P><B>6 กุมภาพันธ์ 2551</B></P> <P>ชาวบ้านได้ทำหนังสือคัดค้านการขอใช้ทางสาธารณะประโยชน์ของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ได้ใช้สิทธิโต้แย้งทำหนังสือคัดค้านภายใน 30 วัน </P> <P><B>27 กุมภาพันธ์ 2551</B></P> <P>ส่งเอกสารเพิ่มเติมโครงการจัดตั้งป่าชุมชนบ้านเขาหม้อ&nbsp; ในการประชุมสมัยสามัญสมัยแรกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2551 สภา อบต.เขาเจ็ดลูกมีมติเห็นชอบให้ดำเนินการจัดทำโครงการป่าชุมชนบ้านเขาหม้อ&nbsp; </P> <P><B>21 มีนาคม 2551</B></P> <P>ขออนุญาตจัดตั้งป่าชุมชนบ้านเขาหม้อเพื่อสนองตอบนโยบายรัฐบาลและรักษาไว้ซึ่งทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเพื่อใช้ประโยชน์ร่วมกัน เรียน ฯพณฯ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม</P> <P><B>23 มิถุนายน 2551</B></P> <P>ขอทราบความคืบหน้าการขอจัดทำโครงการป่าชุมชนบ้านเขาหม้อและก็ได้คำตอบจากเจ้าหน้าที่ป่าไม้มาว่า บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ได้ยื่นขอใช้ป่าบนเขาหม้อก่อนจึงอนุญาตให้บริษัทฯเป็นผู้ใช้ประโยชน์ในพื้นที่ป่าภูเขาหม้อ</P> <P><B>1 มีนาคม 2551</B></P> <P>ได้ทำหนังสือแสดงความเห็นคัดค้านการอนุญาตประทานบัตรและขอให้จัดให้มีการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนและผู้มีส่วนได้เสียฯ เนื่องจากการอนุญาตจะก่อให้เกิดผลกระทบต่อคุณภาพน้ำ คุณภาพอากาศ และระดับเสียงรบกวนทั้งจากการระเบิดและการทำงานของเครื่องจักรที่จะเพิ่มมากขึ้น จะก่อให้เกิดการสูญเสียพื้นที่ป่าซึ่งเคยเป็นแหล่งอาหารของชุมชน และจะก่อให้เกิดการเหือดแห้งของแหล่งน้ำผิวดินซึ่งชาวบ้านเคยใช้ในการเกษตร รวมทั้งไม่เคยจัดให้มีองค์กรอิสระซึ่งประกอบด้วยผู้แทนองค์การเอกชนด้านสิ่งแวดล้อมและสุขภาพและความเห็นประกอบก่อนการดำเนินการ ซึ่งข้าพเจ้าและชาวบ้านได้เคยส่งเรื่องราวมาหลายครั้งแล้วที่กระทรวงอุตสาหกรรม รวมถึงหน่วยงานอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง ไปยื่นด้วยตนเองที่สำนักงานรัฐมนตรีกระทรวงอุตสาหกรรม, นายกรัฐมนตรี, คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ และได้รับการตอบรับหนังสือจากสำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี ที่&nbsp; นร. 0105.2/87142&nbsp; ลงวันที่&nbsp; 27&nbsp; มีนาคม&nbsp; 2551, และหนังสือจากสำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ที่ สม. 0003.05/ต.117 และที่ สม. 0003/1039 เชิญเข้าร่วมประชุม วันที่&nbsp; 3&nbsp; มิถุนายน 2551</P> <P><B>19 มีนาคม 2551</B></P> <P>ได้ไปยื่นส่งเอกสารเพิ่มเติมกรณีชาวบ้านคัดค้านการขอประทานบัตรเหมืองแร่ทองคำและการขอใช้ทางสาธารณะประโยชน์ในการระเบิดเหมือง ที่คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ&nbsp; และยื่นคัดค้านการอนุญาตประทานบัตรของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; ที่สำนักงานรัฐมนตรีกระทรวงอุตสาหกรรม&nbsp; </P> <P><B>23 มีนาคม 2551&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B></P> <P>ได้ทำหนังสือขอให้ระงับรายงานผลกระสิ่งแวดล้อมสำหรับประกอบการอนุญาตประทานบัตรของบริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด&nbsp; เนื่องจากผู้ขอประทานบัตรอ้างว่าได้รับอนุญาตรายงานมาตรการผลกระทบสิ่งแวดล้อมจากสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม&nbsp; ซึ่งหน่วยงานราชการไม่ควรอ้างอิงผลการตรวจวัดผลกระทบสิ่งแวดล้อมที่กำลังทำอยู่ที่หมู่ที่ 3 บ้านหนองระมาน และหมู่ที่ 9 บ้านเขาหม้อเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ.2551 เนื่องจากเหมืองหยุดการระเบิดและขนแร่มานานแล้ว&nbsp; ดังนั้นระดับการตรวจวัดจึงไม่สามารถนำมาอ้างเพื่อปัดความรับผิดชอบในการทำเหมืองเพื่อประโยชน์ของบริษัทฯอย่างเดียว อีกทั้งการระเบิดหินของผู้ขอประทานบัตรในระยะประชิดหมู่บ้านและที่ดินที่เกษตรกรทำอยู่จะก่อให้เกิดอันตราย&nbsp; ไปยื่นด้วยตนเองต่อเลขาธิการสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม, ผู้อำนวยการสำนักวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม, อธิบดีกรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ และได้รับการตอบรับหนังสือ ที่ อก. 0506/2512 ลงวันที่ 20 พฤษภาคม 2551 จากกรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่&nbsp; </P> <P><B>24 มีนาคม 2551</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ชาวบ้านได้ทำหนังสือแจ้งสิทธิการใช้ประโยชน์ในที่ดินร่วมกัน บนที่ดินทางสาธารณประโยชน์ในท้องที่หมู่ 9 บ้านเขาหม้อ ต.เขาเจ็ดลูก อ.ทับคล้อ จ.พิจิตร แนบบันทึกวาระการประชุมหมู่บ้านเขาหม้อ วันที่ 20 มีนาคม 2551&nbsp; ยื่นด้วยตนเองต่อเจ้าพนักงานที่ดินจังหวัดพิจิตร, โยธาธิการจังหวัดพิจิตร, ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมจังหวัดพิจิตร, อุตสาหกรรมจังหวัดพิจิตร, นายกองค์การบริหารส่วนตำบลเขาเจ็ดลูก, นายอำเภอทับคล้อ และทางองค์การบริหารส่วนตำบลเขาเจ็ดลูกได้มีหนังสือแจ้งผลการแจ้งสิทธิการใช้ประโยชน์ที่ดินร่วมกันบนที่ดินสาธารณะประโยชน์ในท้องที่หมู่ 9 หนังสือที่ พจ 71001/316 ลงวันที่ 28 มีนาคม 2551 และได้รับหนังสือจากสำนักงานจังหวัดพิจิตร ที่ พจ. 0019.2/4166 ลงวันที่ 10 เมษายน 2551 แต่งตั้งคณะอนุกรรมการออกมาตรวจสอบทางสาธารณประโยชน์</P> <P><B>18 เมษายน 2551</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>คณะอนุกรรมได้ลงมาตรวจสอบชาวบ้านจึงขอเข้าร่วมในการตรวจสอบด้วยปรากฏว่าทางสาธารณประโยชน์ทั้ง 5 เส้นถูกบริษัทอัคราไมนิ่ง จำกัด ปิดกั้นไม่ให้ใช้เส้นทางมานานถึง 6 ปีแล้วชาวบ้านเข้าไปใช้ประโยชน์ไม่ได้สภาพทางจึงรกร้างหญ้าขึ้นเต็มไปหมดพอเสร็จสินการตรวจเส้นทางก็เป็นเวลาใกล้ 12.00 น. เจ้าหน้าที่จึงนัดให้ไปประชุมต่อที่ ที่ว่าการอำเภอทับคล้อมีชาวบ้านไปร่วมรับฟังประมาณ 20 คน แต่เจ้าหน้าที่ไม่ยอมให้เข้าร่วมประชุมยินยอมให้เข้าร่วมประชุมได้เพียง 2 คนแต่ชาวบ้านก็ขอเพิ่มได้อีก 2 คน หลังจากนั้นก็ได้นั่งรอประมาณ 2 ชั่วโมงเนื่องจากนายอำเภอเรียกคณะอนุกรรมการบางท่านและตัวแทนของบริษัทฯเข้าห้องประชุมอีกห้อง ซึ่งมีชาวบ้านที่นั่งรออยู่ด้านนอกเลยได้เห็นและได้ยินมีการเจรจาต่อรองเรียกร้องเงินกับทางบริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด </P> <P><B>30 เมษายน 2551</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ได้ยื่นเรื่องชาวบ้านจะได้รับผลกระทบจากการอนุญาตประทานบัตรของบริษัทอัคราไมนิ่ง จำกัด ถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม, อธิบดีกรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย, H.E. William Paterson เอกอัครราชทูตออสเตรเลียประจำประเทศไทย และได้รับการตอบหนังสือที่ร้องเรียนไปเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2551 และวันที่ 30 เมษายน 2551 หนังสือที่ อก. 0503/3223 ลงวันที่&nbsp; 26&nbsp; มิถุนายน 2551</P> <P><B>27 พฤษภาคม 2551&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B></P> <P>ได้ทำหนังสือชี้แจงผลการตรวจสอบการทำเหมืองแร่ทองคำและเงินของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด โดยอ้างถึงหนังสือ ที่ อก. 0506/2512&nbsp; ส่งไปยังผู้อำนวยการสำนักวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม และได้รับการตอบหนังสือจากสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ที่ ทส. 1009.2/4548 ลงวันที่ 18 มิถุนายน 2551 พร้อมสิ่งที่ส่งมาด้วยหนังสือที่ ทส. 1009.2/4305 และ ที่ ทส. 1009.2/4306</P> <P><B>10 มิถุนายน 2551</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ได้ทำหนังสือขอรับความคืบหน้าการช่วยเหลือชาวบ้านและการเปิดให้รับฟังความคิดเห็นของประชาชนในพื้นที่ทำเหมืองทองคำและเงิน&nbsp; ถึงฯพณฯ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม</P> <P><B>21 มิถุนายน 2551</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ได้ทำหนังสือขอคัดค้านการอนุญาตประทานบัตรเหมืองแร่ทองคำของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ไปยื่นด้วยตนเองในวันที่ 25 มิถุนายน 2551&nbsp; เรียนประทานคณะกรรมการตาม พ.ร.บ.แร่ เพื่อพิจารณาอนุญาตประทานบัตรแก่ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด</P> <P><B>19 กรกฎาคม 2551</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ได้ทำหนังสือตอบกรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ โดยอ้างถึงหนังสือ อก. 0503/3223&nbsp; ลงวันที่&nbsp; 26 มิถุนายน 2551 เนื่องจากการปิดประกาศการขอประทานบัตรของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ตามมาตรา 49 แห่งพระราชบัญญัติแร่ พ.ศ. 2510 เพื่อให้ราษฎรผู้มีส่วนได้ส่วนเสียได้แสดงความคิดเห็นนั้น ผลปรากฏว่าประชาคมหมู่บ้านนั้นมีราษฎรคัดค้านเกินกึ่งหนึ่งและราษฎรแสดงความเห็นคัดค้านภายใน 20 วันมาแล้ว อีกทั้งในปี พ.ศ.2548 นั้น ณ วันที่มีการปิดประกาศการขอประทานบัตรของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด จากอุตสาหกรรมพิจิตรนั้นยังมีราษฎรผู้มีที่ดินที่มีเอกสารสิทธิ์อยู่ในเขตคำขอประทานบัตรเลขที่ 4/2546และ5/2546 ซึ่งผิดกฎหมาย และในการขอความเห็นชอบเรื่องการอนุญาตประทานบัตรจากองค์การบริหารส่วนตำบลเขาเจ็ดลูกที่ยินยอมให้ผู้ขอฯได้รับความเห็นชอบไปนั้นเป็นการกระทำโดยมิชอบ ไม่ฟังเสียงคัดค้านราษฎร และได้รับการตอบกลับหนังสือจากกรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ ที่อก. 0503/3984 ลงวันที่&nbsp; 5&nbsp; สิงหาคม&nbsp; 2551</P> <P><B>22 กรกฎาคม 2551</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ได้ทำหนังสือร้องทุกข์ขอความเป็นธรรมของราษฎรที่จะได้รับความเดือดร้อนซึ่งอยู่รอบเขตคำขอประทานบัตรของ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ถึงนายกรัฐมนตรี(สมัคร&nbsp; สุนทรเวช)</P> <P><B>22 กันยายน 2551</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ได้ทำหนังสือเรียนนายกองค์การบริหารส่วนตำบลเขาเจ็ดลูก เนื่องด้วยบริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ได้ทำการปิดกั้นถนนเส้นทางหลวงหมายเลข 1344 และทางสาธารณะประโยชน์เส้นป่าสัก&nbsp; เพื่อเจาะสำรวจแร่ และได้รับการตอบหนังสือ ที่ พจ 71001/805&nbsp; ลงวันที่ 22 กันยายน 2551</P> <P><B>24 กันยายน 2551</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ได้ทำการสำรวจแร่ในหมู่บ้านเขาหม้อซึ่งใกล้กับบ้านของชาวบ้านประมาณ 100 เมตร ซึ่งส่งเสียงดังมากทั้งวันเครื่องเจาะสำรวจขนาดใหญ่มีจำนวนประมาณ 5 ตัว และยังดำเนินการเจาะอยู่จนปัจจุบัน</P> <P><B>1 ตุลาคม 2551</B></P> <P>ได้ทำหนังสือเรียนผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการภาคเหนือการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยเพื่อขอให้ชะลอการขยายเขตไฟฟ้าแรงสูงเพื่อการทำเหมืองแร่ทองคำ&nbsp; เนื่องด้วย กฟผ.ได้ขยายย้ายแนวเขตเดินสายไฟฟ้าขนาดแรงดัน 115,000 โวลท์ ช่วง พิจิตร - อัคราไมนิ่ง&nbsp; ระหว่างเสาต้นที่ 33/1-36/2 ในท้องที่ บ้านดงหลง ตำบลท้ายดง อำเภอวังโป่ง จังหวัดเพชรบูรณ์ ซึ่งแนวสายส่งที่จะทำการย้ายนั้นบ้างช่วงได้พาดผ่านที่ดินนางยุภา&nbsp; รัตนภักดี โดยที่ดินแปลงดังกล่าวอยู่ในแปลงประทานบัตรที่ บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ได้รับอนุญาตให้ทำเหมือง นั้น กฟผ.ได้เข้าไปทำการวัดส่องกล่องและปักเสาเหยียบย่ำข้าวของนางยุภา&nbsp; รัตนภักดี เสียหายและนางยุภา ได้เข้าแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีตำรวจภูธรวังโป่ง จังหวัดเพชรบูรณ์ เพื่อดำเนินคดีแต่บริษัทอัคราไมนิ่ง จำกัด ได้อ้างว่าได้รับอนุญาตจากกรมป่าไม้เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงไม่ยอมรับแจ้งความนางยุภา&nbsp; จึงได้เพียงแค่ลงบันทึกประจำวันไว้แค่นั้น</P> <P><B>22 - 25 ตุลาคม 2551</B>&nbsp;&nbsp; </P> <P>บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ได้ทำการโค่นไม้สักบนเขาหม้อ</P> <P><B>ตั้งแต่ </B><B>26 ต.ค. 2551 จนถึงปัจจุบัน</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ได้นำรถขึ้นไปถางบนยอดเขาหม้อ อีกทั้ง บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ได้ทำการระเบิดเขาหม้อฝั่งเพชรบูรณ์ หลังจากได้ประทานบัตรใหม่ในเดือน กรกฎาคม 2551 โดยทำการระเบิดตั้งแต่เดือน ตุลาคม 2551 เป็นระยะๆ และการทำงานของเครื่องจักรส่งเสียงดังมา</P> <P><B>24 พฤศจิกายน 2551</B></P> <P>ชาวบ้านได้ทำหนังสือถึงหัวหน้าฝ่ายอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่ (เขต 3) เชียงใหม่ และไปยื่นหนังสือด้วยตนเอง&nbsp; ขอให้ระงับการทำลายป่าไม้เพื่อทำเหมืองบนเขาหม้อและขอคัดค้านการอนุญาตให้บริษัท อัคราไมนิ่ง จำกัด ทำเหมืองในพื้นที่หมู่ 9 ตำบลเขาเจ็ดลูก อำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร</P></TD></TR></TBODY></TABLE></P><br><font size=1>สำนักข่าวประชาธรรม &nbsp;>&nbsp;ข่าว&nbsp;>&nbsp;ข่าวทรัพยากร/สิ่งแวดล้อม</font> http://www.newspnn.com/detail.php?dataid=6026 7 Jan 2009 ,08:06:10 <P><FONT color=#0056ff>เครือข่ายองค์กรภาคประชาชน 11 องค์กร ประกอบด้วย เครือข่ายปฏิรูปที่ดินแห่งประเทศไทย ( คปท.)<B> </B>คณะกรรมการรณรงค์เพื่อการปฏิรูปสื่อ เครือข่ายสลัม 4 ภาค เครือข่ายแรงงานนอกระบบ เครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย เครือข่ายผู้หญิงเพื่อความก้าวหน้าและสันติภาพ เครือข่ายเกษตรกรรมทางเลือก เครือข่ายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม คณะกรรมการรณรงค์เพื่อสิทธิมนุษยชน (ครส.) ศูนย์ประสานงานเยาวชนเพื่อประชาธิปไตย (YPD) และคณะกรรมการประสานงานองค์กรพัฒนาเอกชน (กป.อพช.) ยื่นข้อเสนอเชิงนโยบายต่อนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี<B> </B>เพื่อใช้เป็นแนวทางแก้ปัญหาของแต่ละเครือข่าย<B></B></FONT></P> <P align=center><B>&nbsp;...........................................</B></P> <P align=center><B>ข้อเสนอและมาตรการการแก้ไขปัญหาที่ดินทำกิน และที่อยู่อาศัยระหว่างภาครัฐและคนจนไร้ที่ดิน</B><B></B></P> <P>ภาพรวมปัญหาที่ดินทำกินและที่อยู่อาศัยในประเทศไทย&nbsp; ความขัดแย้งระหว่างคนจนไร้ที่ดินและหน่วยงานภาครัฐ </P> <P><B>ปัญหาพื้นฐาน</B><B> </B></P> <P>1).ประเทศไทยมีพื้นที่ทั้งหมด 320 ล้านไร่ เป็นพื้นที่ป่าประมาณ 100 ล้านไร่ เป็นพื้นที่การเกษตร 130 ล้านไร่ ทรัพยากรที่ดินในประเทศไทยมีเพียงพอสำหรับการใช้ประโยชน์ของคนไทยทุกคนในประเทศ ถ้าทรัพยากรที่ดินเหล่านี้จะมีการจัดสรร แบ่งปัน และกระจายการถือครองอย่างเป็นธรรม </P> <P>2).ข้อมูลจากการวิจัยพบว่าประชาชนโดยส่วนใหญ่ของประเทศคือ ประมาณ 90 % มีที่ดินถือครองแค่ไม่ถึง 1 ไร่ ในขณะที่ประชาชนกลุ่มเล็ก ที่เหลือ 10 % มีที่ดินถือครองคนละ มากกว่า 100 ไร่ ชี้ให้เห็นถึง ความเหลื่อมล้ำของสัดส่วนคนในสังคมไทยที่มีที่ดินน้อยและมีที่ดินมาก </P> <P>3).ข้อมูลจากการวิจัยของมูลนิธิสถาบันที่ดินแห่งประเทศไทย ปี 2544 พบว่า 70 % ของที่ดินที่มีการถือครองในประเทศไทยถูกปล่อยทิ้งไว้ให้รกร้างว่างเปล่า ไม่ได้ใช้ประโยชน์ หรือใช้ประโยชน์ไม่เต็มที่ หรือใช้ประโยชน์ไม่ถึง 50 % ประเมินความสูญเสียมูลค่าทางเศรษฐกิจ 127,000 ล้านบาทต่อปี ข้อมูลบ่งชี้ว่า มีคนจำนวนหนึ่งในสังคมไทยถือครองที่ดินจำนวนมากไว้ โดยไม่ได้นำมาใช้ประโยชน์อะไร หากเก็บไว้เพื่อเก็งกำไร เป็นสินค้าเพื่อขายต่อ </P> <P>4).ในขณะที่ข้อมูลจากการจดทะเบียนคนจนของกระทรวงมหาดไทยระบุว่า มีประชาชนมาลงทะเบียนว่าตนเองมีปัญหาเรื่องที่ดินทำกินและที่อยู่อาศัยนับรวมได้ 4.2 ล้านปัญหา&nbsp; แบ่งเป็นคนไม่มีที่ดินเลย 1.3 ล้านคน&nbsp; มีที่ดินทำกินอยู่บ้างแต่ไม่พอทำกินแม้ในรูปแบบเศรษฐกิจพอเพียง 1.6 ล้านคน ขอเช่าที่ดินรัฐและครอบครองที่ดินรัฐอยู่ 3 แสนคน&nbsp; รวมแล้วมีเกษตรกรและคนไร้ที่ดินในสังคมไทยทีมีปัญหาที่ดินทำกินไม่น้อยกว่า 3.2 ล้านครอบครัว&nbsp; ข้อมูลจากการสำรวจและการวิจัยเรื่องที่ดินจากทุกสถาบันโชว์ทุกครั้งว่าปัญหาที่ดินเป็นปัญหาที่เกษตรกรทั่วประเทศเห็นว่าสำคัญ และวิกฤตสำหรับเกษตรกรไทย&nbsp; แต่รัฐบาลและหน่วยงานต่างๆ มีเพียงมาตรการสำรวจและศึกษาวิจัยต่อไป&nbsp; โดยไม่มีมาตรการแก้ไขที่เป็นรูปธรรม </P> <P><B>รากฐานของปัญหา </B></P> <P>1).การแก้ไขปัญหาเรื่องที่ดินทำกินในสังคมไทยที่ผ่านมา ไม่ได้ตั้งอยู่บนหลักการพื้นฐานการกระจายการถือครองที่ดินอย่างเป็นธรรมในสังคม แต่มุ่งเน้นการเร่งรัดการออกเอกสารสิทธิ์ในที่ดินทำกินให้กับเอกชนและเกษตรกร ซึ่งไม่สามารถแก้ไขปัญหาคนไร้ที่ดินได้ </P> <P>2).สังคมไทยไม่มีกฎหมายจำกัดการถือครองที่ดิน ใครรวยก็มีสิทธิซื้อที่ดินจำนวนเท่าไรมาถือครองไว้ก็ได้ จะซื้อครึ่งหรือค่อนประเทศก็ไม่มีใครจำกัดสิทธิได้ ในขณะที่คนจนจะสูญเสียที่ดินและไร้ที่ดินทำกินจำนวนกี่ล้านครอบครัวก็ได้&nbsp;&nbsp; รัฐบาลไม่ได้ใช้อำนาจเข้าไปจัดการเพื่อให้เกิดความเป็นธรรมในการถือครองที่ดิน </P> <P>3).สังคมไทยไม่มีกฎหมายภาษีที่ดินอัตราก้าวหน้า ซึ่งเป็นมาตรการทางกฎหมายที่สำคัญที่จะทำให้คนที่ถือครองที่ดินจำนวนมากเอาไว้ และไม่ได้ใช้ประโยชน์ ต้องเสียภาษีที่ดินจำนวนมาก&nbsp;&nbsp; ในระดับที่ไม่สามารถเก็บกักที่ดินไว้เพื่อเก็งกำไร&nbsp;&nbsp; ต้องปล่อยขายที่ดินออกมา ซึ่งจะทำให้รัฐสามารถช้อนซื้อที่ดินเหล่านั้นไว้เพื่อนำมาปฏิรูปจัดสรรให้กับเกษตรกรที่ต้องการที่ดินทำกิน </P> <P>4).การปฏิรูปที่ดินของรัฐที่ผ่านมา&nbsp;&nbsp; ไม่ได้เป็นไปตามเจตนารมณ์กฎหมายปฏิรูปที่ดิน ปี 2518 ที่ต้องการให้รัฐใช้อำนาจและมาตรการต่างๆ นำที่ดินที่ถือครองโดยเอกชน มากระจายให้กับคนจนไร้ที่ดิน แต่กลับเบี่ยงเบนประเด็นไปที่การจัดสรรที่ป่าสงวนแห่งชาติให้กับเอกชน </P> <P>5).ที่ผ่านมาคนจนไร้ที่ดินและไร้ที่อยู่อาศัย ไม่มีช่องทางและไม่สามารถเข้ามาใช้อำนาจรัฐในการบริการจัดการทรัพยากรที่ดินให้เกิดความเป็นธรรมได้ การแก้ไขปัญหาเรื่องที่ดินรวมศูนย์อำนาจอยู๋ที่ภาครัฐ&nbsp;&nbsp; ส่งผลให้เกิดการคอรัปชั่น ขาดการตรวจสอบ และกรณีพิพาทความขัดแย้งเรื่องที่ดินจำนวนมาก </P> <P>&nbsp;<B>ปรากฏการณ์ความขัดแย้ง</B><B> </B></P> <P>1).ในภาคเหนือ ภาคอีสานและภาคใต้ มีการออกเอกสารที่ดินโดยมิชอบ ผิดกฎหมาย ในหลายกรณีทั้งในที่ดินเอกชน ที่ดินที่ชุมชนใช้ประโยชน์อยู่ เช่น ที่ดินทำกิน ที่ป่าชุมชน ที่สาธารณประโยชน์ และที่ ส.ป.ก.&nbsp; ที่ดินที่ถูกออกเอกสารสิทธิ์โดยมิชอบเหล่านี้&nbsp; ต่อมาได้ถูกนำไปเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันเงินกู้&nbsp; กลายเป็นหนี้เน่า NPL ถูกธนาคารฟ้องร้องยึดและขายทอดตลาด กลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า เมือประชาชนมีมาตรการการแก้ไขปัญหาที่ดินที่เป็นรูปธรรม โดยการเข้าทำกินปฏิรูปการถือครองโดยประชาชน รัฐได้ใช้อำนาจทางกฎหมายกับคนจนไรที่ดินเหล่านี้ด้วยการจับกุมดำเนินคดีความ&nbsp; </P> <P>2).ในภาคเหนือ&nbsp;ภาคใต้และภาคอีสาน ด้วยความจำกัดในข้อมูล รัฐได้ประกาศเขตป่าอนุรักษ์และเขตป่าสงวน&nbsp; บนพื้นที่ทำกิน&nbsp; ที่อยู่อาศัย ที่สาธารณประโยชน์และที่ป่าชุมชนของชาวบ้าน&nbsp; ก่อให้เกิดกรณีพิพาทความขัดแย้งระหว่างหน่วยงานภาครัฐ และชาวบ้าน&nbsp; ซึ่งกระบวนการพิสูจน์สิทธิ์ในที่ดินและการแก้ไขปัญหายังถูกรวมศูนย์อยู่ที่ภาครัฐ&nbsp; ปัจจุบันรัฐบาลได้ใช้อำนาจทางกฎหมายทีแข็งกร้าวมากขึ้น&nbsp; นอกจากฟ้องร้องคนจนในคดีอาญาแล้ว&nbsp; ยังฟ้องร้องเพิ่มในคดีแพ่งเรียกร้องให้คนจนจ่ายค่าเสียหายให้กรมอุทยานฯ ครอบครัวละ 2-5 ล้านบาท ต่อครอบครัว </P> <P>3).ในภาคอีสานและภาคใต้&nbsp;รัฐได้อนุญาตให้บริษัทเอกชนสัมปทานเช่าพื้นที่ป่าสงวนระยะยาวเพื่อทำกิจการเหมืองแร่ ปลูกพืชเศรษฐกิจ&nbsp;ยูคาลิปตัส&nbsp;ยางพารา&nbsp;และปาล์มน้ำมัน เมื่อเอกชนใช้ประโยชน์ในพื้นที่ป่าเกินกว่าสัญญาเช่า หรือสัญญาเช่าหมดลง&nbsp; คนจนไร้ที่ดินเรียกร้องให้รัฐหยุดสัญญาเช่าแต่ไม่เป็นผล&nbsp; เมื่อประชาชนมีมาตรการแก้ไขปัญหาด้วยตนเอง&nbsp;โดยการเข้าทำกินปฏิรูปที่ดินการถือครองโดยประชาชน&nbsp; รัฐได้ใช้อำนาจทางกฎหมาย&nbsp; ด้วยการจับกุมดำเนินคดีข้อหารุนแรง นอกจากนี้ ในหลายพื้นที่ของภาคอีสาน และภาคเหนือตอนล่าง รัฐบาลได้ดำเนินการอพยพ ขับไล่ชาวบ้านออกจากพื้นที่ทำกินและที่อยู่อาศัยเดิม โดยไม่มีมาตรการช่วยเหลือแต่ประการใด สภาพปัจจุบัน กลุ่มชาวบ้านดังกล่าวข้างต้นยังอยู่ในภาวะไร้ที่ดินทำกิน ต้องอาศัยแรงงานรับจ้างในการดำรงชีพเป็นด้านหลัก </P> <P>4).ในขณะที่ชุมชนสลัมกว่า 3,700 ชุมชนทั่วประเทศ อยู่ในภาวะสั่นคลอน ไม่ได้ถูกรับรองและไม่มั่นคงในที่อยู่อาศัย อยู่ในสภาพที่จะถูกไล่รื้อจากหน่วยงานภาครัฐ และบริษัทธุรกิจเอกชนวันใดก็ได้&nbsp; ปรากฏการณ์ที่กล่าวแล้วข้างต้น คือสภาพปัญหา และข้อพิพาทที่เกิดขึ้นของเครือข่ายปฏิรูปที่ดินแห่งประเทศไทย ซึ่งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เครือข่ายได้ดำเนินการผลักดันข้อเสนอต่อรัฐบาล และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องให้เร่งรัด และกำหนดมาตรการแก้ไขปัญหาให้ได้ข้อยุติโดยเร็ว แต่อย่างไรก็ตาม กระบวนการแก้ไขปัญหายังคงเป็นไปอย่างล่าช้า และขาดกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชนผู้เดือดร้อน ทำให้สภาพปัญหาเหล่านี้ยังคงปรากฏอยู่โดยทั่วไปในหลายพื้นที่ </P> <P>กล่าวสำหรับรัฐบาลปัจจุบัน ภายใต้การนำของพรรคประชาธิปัตย์ เครือข่ายปฏิรูปที่ดินแห่งประเทศไทย ( คปท.) ได้จัดกิจกรรมรำลึก 33 ปี สหพันธ์ชาวนาชาวไร่แห่งประเทศไทย (สชท.) ในวันที่ 17 – 19 พฤศจิกายน 2550 ณ ลานคนเมือง ศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร โดยได้เชิญตัวแทนพรรคการเมืองเข้าร่วมนำเสนอนโยบายการแก้ไขปัญหาที่ดินทำกิน และที่อยู่อาศัยของเกษตรกร ชาวนา ชาวไร่ และคนจนเมือง ในการนี้ พรรคประชาธิปัตย์ได้ส่งนายจุรินทร์ ลักษณวิศิษฐ์ เป็นตัวแทนเข้าร่วมเวทีดังกล่าวด้วย ซึ่งมีสาระสำคัญที่จะแก้ไขปัญหาได้อย่างเป็นจริง หากมีการผลักดันร่วมกันต่อไป </P> <P>หลักการสำคัญของการแก้ไขปัญหาที่ดินทำกิน : เพื่อสร้างความมั่นคงต่อชีวิตความเป็นอยู่ของคนจนไร้ที่ดิน และคนจนไร้ที่อยู่อาศัยทั่วประเทศ&nbsp; </P> <P>1).ที่ดินเป็นทรัพยากรของสังคมและทรัพยากรการผลิตที่สำคัญ&nbsp;&nbsp; สังคมจะต้องมีการกระจายการถือครองที่ดินอย่างเป็นธรรม ให้คนจนและเกษตรกรรายย่อยมีที่ดินเป็นของตนเอง&nbsp;&nbsp; เพื่อสร้างความมั่นคงทางอาหาร และความมั่นคงในที่อยู่อาศัย </P> <P>2).รัฐมีหน้าที่ต้องคุ้มครองสิทธิในการอยู่อาศัยและทำมาหากินของเกษตรกรและคนจน โดยคำนึงถึงความเป็นธรรม มิใช่การยึดตามตัวบทกฎหมายที่ขัดแย้งกับสภาพสังคม เศรษฐกิจและวัฒนธรรมของสังคมท้องถิ่น </P> <P>3).ที่ดินที่กักตุนไว้เพื่อเก็งกำไร มีเจ้าของ แต่ไม่มีการใช้ประโยชน์ คือตัวบ่งชี้ความไม่เป็นธรรมในการถือครองที่ดิน ควรถูกมาใช้ในการผลิตและจัดสรรให้มีประโยชน์ต่อเกษตรกรไร้ที่ดิน และคนจนไร้ที่อยู่อาศัยอย่างมีประสิทธิภาพ และมีความเหมาะสมในการใช้ที่ดิน </P> <P>4).รัฐต้องมีนโยบายและดำเนินการตามแนวนโยบายพื้นฐานแห่งรัฐ ส่วนที่ 8 ด้านที่ดินทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มาตรา 85 แห่งรัฐธรรมนูญ ปี 2550 ที่บัญญัติว่า รัฐมีหน้าที่กระจายการถือครองอย่างเป็นธรรม และดำเนินการให้เกษตรกรมีกรรมสิทธิ์ในที่ดินเพื่อประกอบเกษตรกรรมอย่างทั่วถึงโดยการปฏิรูปที่ดินหรือวิธีอื่น </P> <P>&nbsp;<B>มาตรการเร่งด่วน</B><B> </B></P> <P>1).ยุติปัญหาการใช้ความรุนแรงของหน่วยงานภาครัฐกับคนจนไร้ที่ดิน ที่ถูกกล่าวหาว่าละเมิดกฎหมายของรัฐ&nbsp;&nbsp; เช่น&nbsp; การอพยพโยกย้าย&nbsp; การทำลายชีวิตทรัพย์สิน&nbsp;&nbsp; การใช้กฎหมายข่มขู่และคุกคามชาวบ้านผู้เดือดร้อน </P> <P>2).ยุติการจับกุมดำเนินคดีกับชาวบ้านที่มีข้อพิพาทเรื่องที่ดินกับรัฐ&nbsp;&nbsp; จนกว่าการแก้ไขปัญหาในทางนโยบายจะแล้วเสร็จ&nbsp;&nbsp; และกรณีที่มีการจับกุมดำเนินคดีกับชาวบ้านผู้เดือดร้อน ให้รัฐบาลออกกฎหมายนิรโทษกรรมกับชาวบ้านโดยเร่งด่วน </P> <P>3).ยุติการไล่รื้อชุมชนแออัด ตั้งคณะกรรมการที่ชุมชนมีส่วนร่วมไกล่เกลี่ยข้อพิพาทที่ดิน ในกรณีพื้นที่ซึ่งอยู่ระหว่างดำเนินการแก้ไขปัญหา ให้ราษฎรสามารถเข้าทำประโยชน์ในที่ดินทำกินเดิมได้ โดยมิให้มีการขยายพื้นที่เพิ่มเติมโดยเด็ดขาด </P> <P>4).ให้รัฐบาล โดยนายกรัฐมนตรีมีคำสั่งแต่งตั้งคณะกรรมการร่วมในการแก้ไขปัญหาของเครือข่ายปฏิรูปที่ดินแห่งประเทศไทย โดยมีองค์ประกอบของตัวแทนรัฐบาล และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง กับผู้แทนเครือข่ายปฏิรูปที่ดินแห่งประเทศไทย ในสัดส่วนที่เท่าเทียมกัน&nbsp; ทั้งนี้ ให้ดำเนินการภายใน 30 วัน ภายหลังการแถลงนโยบายต่อรัฐสภา </P> <P>&nbsp;<B>มาตรการระยะสั้น</B><B> </B></P> <P>1).จัดตั้งคณะกรรมการในรูปองค์กรอิสระ เพื่อดำเนินการตรวจสอบการถือครอง และทำประโยชน์ที่ดินของเอกชน บริษัทธุรกิจและนักการเมืองที่ถือครองที่ดินขนาดใหญ่ สัญญาเช่าสัมปทานที่ดินรัฐขนาดใหญ่ และเจ้าพนักงานที่ดินที่มีพฤติกรรมไม่เป็นกลาง </P> <P>2).เพิกถอนที่ดินที่มีการออกเอกสารสิทธิ์โดยมิชอบ และและที่ดินที่เจ้าของทอดทิ้งไม่ทำประโยชน์ นำมาปฏิรูปการถือครองให้กับคนจนไร้ที่อยู่อาศัยและคนจนไร้ที่ดินทำกิน คุ้มครองและเคารพสิทธิขององค์กรชุมชนท้องถิ่นในการจัดการทรัพยากรที่ดิน และทรัพยากรธรรมชาติเพื่อการใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืนของคนในสังคมท้องถิ่น โดยไม่ใช้มาตรการทางกฎหมายที่ไม่เป็นธรรมบังคับและล่วงละเมิดสิทธิของสังคมท้องถิ่น </P> <P>3).ชะลอการประกาศเขตหรือการขยายเขตอุทยานแห่งชาติ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า และเขตพื้นที่อนุรักษ์ตามกฎหมายอื่นๆ จนกว่ากระบวนการตรวจสอบพิสูจน์รับรองสิทธิ์ของเกษตรกรที่ได้รับผลกระทบจากนโยบาย กฎหมายเหล่านี้จะแล้วเสร็จ </P> <P>4).ประกาศนโยบายหยุดการไล่รื้อชุมชนแออัด และตั้งคณะกรรมการแก้ไขปัญหาการไล่รื้อชุมชน โดยชุมชนมีส่วนร่วม เพื่อทำหน้าที่ไกล่เกลี่ยข้อพิพาท และแสวงหาแนวทางแก้ปัญหาตามแนวนโยบายบ้านมั่นคง </P> <P>5).ให้รัฐบาลมีคำสั่งยุติการดำเนินการผลักดันโครงการคาร์บอนเครดิต ขององค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ (ออป.)ที่จะนำพื้นที่สวนป่า ออป. ประมาณ ๒๐๐ แปลงเนื้อที่ทั้งสิ้น ๑.๒ ล้านไร่เข้าร่วมโครงการดังกล่าว ตามข้อตกลงการพัฒนากลไกแบบสะอาด (CDM) ในพิธีสารเกียวโต ทั้งนี้เนื่องจากพื้นที่สวนป่า ออป. หลายแห่งทับซ้อนหรือมีการปลูกสร้างทับที่ทำกินและที่อยู่อาศัยของประชาชน และอยู่ระหว่างการตรวจสอบข้อเท็จจริงของคณะทำงานร่วม ดังนั้น รัฐบาลต้องดำเนินการเร่งรัดตรวจสอบพื้นที่ดังกล่าวข้างต้นให้แล้วเสร็จ จากนั้นให้นำที่ดินมาดำเนินการปฏิรูปที่ดินให้กับประชาชนผู้เดือดร้อนต่อไป </P> <P><B>มาตรการระยะยาว</B><B> </B></P> <P>1).ดำเนินการแก้ไข เพิกถอนหรือยกเลิกกฎหมายและนโยบาย มติ คำสั่ง ระเบียบข้อบังคับ และกลไกที่มีผลกระทบและปิดกั้นต่อสิทธิของประชาชนในการมีส่วนร่วมจัดการทรัพยากร และการเข้าถึงสิทธิในที่ดินของประชาชน อาทิ&nbsp;&nbsp;&nbsp; พ.ร.บ. อุทยานแห่งชาติ พ.ร.บ. สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ร.บ. ป่าสงวนแห่งชาติ พ.ร.บ. ป่าไม้ พ.ร.บ. สวนป่า และมติคณะรัฐมนตรีวันที่ 30 มิถุนายน 2541 เป็นต้น </P> <P>2).สร้างเสริมความเข้มแข็งของภาคประชาชน ให้ประชาชนเกิดการรวมกลุ่ม เข้ามามีส่วนร่วมในกลไกการกำหนดนโยบายด้านที่ดิน และแนวทางการพัฒนาทรัพยากรธรรมชาติร่วมกับรัฐ&nbsp;&nbsp; เข้าถึงการตรวจสอบการดำเนินการของหน่วยงานภาครัฐในการบริหารจัดการทรัพยากรที่ดินทุกระดับ </P> <P>3).อุดหนุนช่วยเหลือเกษตรกรยากจนอย่างเต็มที่ โดยการยกเลิกหนี้สินอันเกิดจากนโยบายเศรษฐกิจที่ผิดพลาดของรัฐ สนับสนุนระบบเกษตรกรรมยั่งยืนที่ปลอดภัยต่อผู้ผลิตและผู้บริโภค ประกันราคาพืชผลการผลิตให้คุ้มกับตันทุนการผลิตที่เกษตรกรต้องจ่ายไป ช่วยเหลือด้านการแปรรูปผลผลิตและสนับสนุนการขายผลผลิตในตลาดท้องถิ่น ยุติการใช้นโยบายทางเศรษฐกิจและการค้าเสรี ที่บีบให้เกษตรกรทำการผลิตภายใต้กลไกตลาดที่ถูกผูกขาดโดยบริษัทธุรกิจส่งออกขนาดใหญ่ </P> <P>4).การกำหนดมาตรการทางด้านกฎหมาย และนโยบายในการกระจายสิทธิการถือครองที่ดินอย่างเป็นระบบ ได้แก่ การแก้ไขพระราชบัญญัติการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2518 โดยรับรองสิทธิการปฏิรูปที่ดินโดยประชาชน การกำหนดอัตราภาษีที่ดินแบบก้าวหน้า การกำหนดเขตคุ้มครองพื้นที่เกษตรกรรม การจัดตั้งธนาคารที่ดิน อนุญาตให้ชุมชนแออัดที่อยู่อาศัยในที่ดินรัฐสามารถเช่าที่ดินเพื่อพัฒนาที่อยู่อาศัยได้ 30 ปี&nbsp;&nbsp;<B>&nbsp;</B></P> <P align=right><B>&nbsp;</B>เครือข่ายปฏิรูปที่ดินแห่งประเทศไทย ( คปท.)<B>&nbsp;</B></P> <P align=center><B>………………………………………………….</B>&nbsp;</P> <P align=center><B>ข้อเสนอเพื่อการปฏิรูปสื่อ</B></P> <P>สิทธิและเสรีภาพในการสื่อสารเป็นสิทธิเสรีภาพพื้นฐานของประชาชนทุกคนในสังคมประชาธิปไตย รัฐบาลมีหน้าที่ความรับผิดชอบในการคุ้มครองและส่งเสริมสิทธิและเสรีภาพนี้ สำหรับสถานการณ์ของสังคมไทยในปัจจุบัน การปฏิรูปสื่ออย่างจริงจังเป็นหนทางสำคัญในการเปิดโอกาสให้ทุกฝ่ายได้เข้าถึงสื่ออย่างอิสระและได้แสดงออกซึ่งสิทธิเสรีภาพในการสื่อสารอย่างเท่าเทียมกันเพื่อก้าวสู่สังคมประชาธิปไตยเต็มรูปแบบ</P> <P>1. <B>รับรองและให้หลักประกันกับสื่อภาคประชาชน</B> ซึ่งหมายความถึงสื่อวิทยุชุมชน โทรทัศน์ในท้องถิ่น และสื่อชุมชนอื่นๆ โดยให้สื่อภาคประชาชนได้รับการปกป้องสิทธิในการดำเนินการและมีเสรีภาพในการสื่อสารอย่างแท้จริง </P> <P>2.&nbsp;<B>ปฏิรูปสื่อของรัฐให้เป็นสื่อสาธารณะ</B> เพื่อให้สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญและกฎหมายประกอบทั้ง พ.ร.บ.องค์กรจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ.2543 และ พ.ร.บ.การประกอบกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ พ.ศ. 2551&nbsp; โดยเฉพาะสื่อวิทยุโทรทัศน์ในเครือข่ายกรมประชาสัมพันธ์ กองทัพ ต้องปฏิรูปให้เป็นสื่อสาธารณะโดยพลัน </P> <P>3.&nbsp;<B>เปิดให้สื่อท้องถิ่นเชิงพาณิชย์ดำเนินการ</B> โดยให้สิทธิเสรีภาพในการประกอบกิจการในระดับท้องถิ่น เช่น วิทยุท้องถิ่น โทรทัศน์และเคเบิลท้องถิ่น&nbsp;&nbsp;</P> <P align=right>คณะกรรมการรณรงค์เพื่อการปฏิรูปสื่อ&nbsp;</P> <P align=center><B>.............................................................</B><B>&nbsp;</B></P> <P align=center><B>ข้อเสนอและมาตรการแก้ไขปัญหาด้านชุมชนแออัดและคนจนเมือง</B><B></B></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <B>1. ปัญหาการไล่รื้อคนจนไปนอกเมือง</B></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ปัญหานี้เกิดจากวิสัยทัศน์ของผู้บริหารทั้งในระดับรัฐบาลและท้องถิ่น&nbsp;&nbsp; ที่มักมองคนจนในชุมชนแออัดเป็นผู้บุกรุกที่ต้องรื้อย้ายออกไป&nbsp;&nbsp; เพื่อนำพื้นที่มาพัฒนาเมือง&nbsp; รูปธรรมล่าสุดของวิสัยทัศน์ดังกล่าวก็คือ&nbsp;&nbsp; แนวคิดของนายสมัคร&nbsp;&nbsp; สุนทรเวช&nbsp;&nbsp; อดีตนายกรัฐมนตรี&nbsp;&nbsp; ที่ต้องการย้ายสลัม 1,700 แห่ง&nbsp; ในเขตกรุงเทพมหานครออกไปนอกเมืองเพื่อสร้างให้กรุงเทพฯเป็นเมืองน่าอยู่&nbsp;&nbsp; วิสัยทัศน์การพัฒนาแบบย้ายสลัมออกไปนอกเมืองจึงเป็นวิสัยทัศน์ที่มองไม่เห็นหัวคนจน&nbsp;&nbsp;&nbsp; ไม่เข้าใจประวัติศาสตร์ของการพัฒนาเมืองที่คนจนเป็นกำลังแรงงานในการสร้างความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจให้กับเมืองมาโดยตลอด</P> <P><B>ข้อเสนอ</B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ต้องการให้รัฐบาลยกเลิกวิสัยทัศน์ในการย้ายสลัมไปนอกเมือง&nbsp;&nbsp; และต้องการให้มีนโยบายปรับปรุงและพัฒนาชุมชนแออัดในพื้นที่เดิมให้พ้นจากความเป็น “สลัม” โดยการจัดหาที่ดินของรัฐ&nbsp;&nbsp; ทั้งที่ดินของกรุงเทพมหานคร&nbsp; ที่ดินราชพัสดุ&nbsp;&nbsp; ที่ดินการรถไฟฯ&nbsp;&nbsp; ที่ดินการท่าเรือฯ&nbsp;&nbsp; ที่ดินกรมศาสนา&nbsp;&nbsp; เพื่อนำมาให้ชุมชนเช่าปรับปรุงที่อยู่อาศัยระยะยาว 30 ปี &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</P> <P>ส่วนการไล่รื้อในที่ดินเอกชนที่เจ้าของที่ดินมักใช้กระบวนการทางกฎหมายในการขับไล่นั้น&nbsp;&nbsp; รัฐบาลต้องตั้งคณะกรรมการกลางที่ประกอบด้วยผู้แทนจากทุกภาคส่วนโดยมีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์เป็นประธาน&nbsp;&nbsp; เพื่อเป็นกลไกในการเจรจาไกล่เกลี่ยข้อพิพาท&nbsp;&nbsp; ทั้งนี้เพื่อมิให้เกิดการใช้ความรุนแรงในการบังคับไล่รื้อชุมชน</P> <P><B>2. ปัญหางบประมาณในการแก้ปัญหาที่อยู่อาศัย</B></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน ( พอช. )&nbsp; ซึ่งเป็นหน่วยงานรัฐที่ดำเนิน “โครงการบ้านมั่นคง”&nbsp; เพื่อแก้ไขปัญหาของชุมชนแออัดตามนโยบายของรัฐบาล&nbsp;&nbsp; กำลังอยู่ในสถานการณ์ขาดงบประมาณหมุนเวียนในเรื่องสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัย&nbsp;&nbsp; งบประมาณเดิมที่ พอช. มีอยู่ ไม่เพียงพอต่อการสนับสนุนสินเชื่อในการปลูกสร้างบ้านของชาวชุมชนที่ พอช. ตั้งเป้าหมายในการทำโครงการไว้ถึง 300,000 ครอบครัว&nbsp;&nbsp; ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่รัฐบาลจะต้องเพิ่มงบประมาณด้านสินเชื่อแก่ พอช.</P> <P><B>ข้อเสนอ&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B></B></P> <P>ต้องการให้รัฐบาลเพิ่มงบประมาณด้านสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัยแก่สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ( พอช. )&nbsp;&nbsp; เป็นจำนวนเงิน 5,000 ล้านบาท&nbsp;&nbsp; โดยเป็นเงินให้เปล่าที่ทยอยให้แก่ พอช. ปีละ 1,000 ล้านบาท&nbsp;&nbsp; เพื่อเป็นกองทุนหมุนเวียนด้านสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัยสำหรับชาวชุมชนแออัด</P> <P><B>3. ปัญหาเรื่องกฎระเบียบในการปลูกสร้างอาคาร</B><B></B></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เนื่องจาก พ.ร.บ.ควบคุมอาคารได้กำหนดมาตรฐานการก่อสร้างไว้สูงมากจนชุมชนไม่สามารถทำตามได้&nbsp; เช่น กำหนดให้การปลูกบ้านต้องห่างจากชายที่ดินข้างละ 2 เมตร ขณะที่ชุมชนมีที่ดินเพียง 10 ตารางวา กว้างเพียง 4 เมตร ไม่สามารถทำตามกฎได้&nbsp;&nbsp; ในอดีต มีชุมชนที่ทำตามนโยบายของรัฐบาลแต่กลับถูกหน่วยราชการฟ้องจนศาลตัดสินให้รับโทษรอลงอาญาและเสียค่าปรับไปแล้วดังกรณีชุมชนบ่อนไก่&nbsp;&nbsp;&nbsp; ที่ผ่านมารัฐบาลสมัยพลเอกสุรยุทธ์&nbsp;&nbsp; จุลานนท์&nbsp; ได้ดำเนินการแก้ไขพระราชบัญญัติควบคุมอาคารเพื่อผ่อนปรนกฏระเบียบในการปลูกสร้างบ้านของชาวชุมชนแออัด&nbsp;&nbsp; แต่ยังไม่มีการออกกฏกระทรวงมารองรับการผ่อนปรน</P> <P><B>ข้อเสนอ&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B></B></P> <P>ต้องการให้รัฐบาลเร่งรัดการออกกฎกระทรวงเพื่อผ่อนปรนการปลูกสร้างอาคารของบ้านเรือนใน “โครงการบ้านมั่นคง”&nbsp;&nbsp; ให้แล้วเสร็จภายในไตรมาสแรกของปี 2552</P> <P><B>4. ปัญหาคนไร้บ้าน</B><B></B></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; คนไร้บ้านที่นอนตามพื้นที่สาธารณะในกรุงเทพฯซึ่งมีจำนวนเกือบ 5,000 คน ต้องคอยหวาดหวั่นกับนโยบายจับกุมพวกเขาไปเข้าค่ายฝึกอาชีพที่ปากเกร็ด&nbsp;&nbsp; ธัญญบุรี&nbsp; และที่บางละมุง&nbsp;&nbsp; จากคำบอกเล่าของคนไร้บ้าน&nbsp; สถานที่ดังกล่าวมีสภาพคล้ายที่กักกันสิทธิเสรีภาพของประชาชนมากกว่าสถาบันที่ส่งเสริมการพัฒนา&nbsp;&nbsp; ดังนั้นการจับกุมคนไร้บ้านจึงไม่ใช่วิธีการแก้ไขปัญหาในเชิงอารยะแต่อย่างใด</P> <P><B>ข้อเสนอ&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ต้องการให้รัฐบาลมีนโยบายให้หน่วยงานรัฐหยุดกวาดจับคนไร้บ้าน&nbsp;&nbsp; และให้สนับสนุนที่ดินในเมืองรวมทั้งงบประมาณในการก่อสร้างศูนย์พักคนไร้บ้านตามจุดต่างๆ เช่น สถานีหมอชิตใหม่&nbsp; บริเวณใต้ทางด่วนอาคารศรีจุลทรัพย์&nbsp; และย่านรังสิต&nbsp; ดังที่เครือข่ายสลัม 4 ภาค ได้ทำโครงการนำร่องไว้แล้วในที่ดินการรถไฟฯที่บริเวณบางกอกน้อย</P> <P><B>5. ปัญหางบประมาณในการทำโครงการสาธารณูปโภคตามโครงการบ้านมั่นคง</B></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; รัฐบาลอุดหนุนงบสาธารณูปโภคในการทำโครงการบ้านมั่นคงผ่านสถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน&nbsp; ( พอช. ) หน่วยละ 68,000 บาท ซึ่งต่ำกว่าที่อุดหนุนให้โครงการบ้านเอื้ออาทรของการเคหะแห่งชาติ ที่ได้รับงบหน่วยละ 80,000 บาท ทั้งๆที่การก่อสร้างสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานของทั้ง 2 โครงการย่อมต้องซื้อวัสดุอุปกรณ์ก่อสร้างในราคาเดียวกัน&nbsp;&nbsp; แต่โครงการบ้านมั่นคงกลับได้รับงบประมาณน้อยกว่า&nbsp;&nbsp; ดังนั้นจึงควรมีการเพิ่มงบประมาณโครงการบ้านมั่นคงต่อหน่วยจาก 68,000 บาท เป็น 80,000 บาท ให้ เหมือนกับโครงการบ้านเอื้ออาทร</P> <P><B>ข้อเสนอ&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B></P> <P>ต้องการให้รัฐบาลปรับเพิ่มงบประมาณบ้านมั่นคงต่อหน่วยจาก 68,000 บาท เป็น 80,000 บาท<B>&nbsp; </B>ในปีงบประมาณ 2552<B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B></B></P> <P align=right>เครือข่ายสลัม 4 ภาค&nbsp;&nbsp;</P> <P align=center><B>.............................................................................</B><B>&nbsp;</B></P> <P align=center><B>ข้อเสนอแรงงานนอกระบบ</B></P> <P><B>&nbsp;</B><B>สถานการณ์แรงงานนอกระบบ</B></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 1.ปัจจุบันเศรษฐกิจนอกระบบ ในประเทศไทยขยายตัวเพิ่มขึ้น เนื่องมาจากการลดต้นทุนการผลิตของภาคอุตสาหกรรมเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน โดยอาศัยช่องว่างของกฎหมายพัฒนารูปแบบการจ้างงานที่หลากหลายและซับซ้อน ประกอบกับกำลังแรงงานจำนวนมากที่ไม่สามารถเข้าสู่ระบบการจ้างงานปกติได้ เพราะเงื่อนไขภาระทางสังคมของแต่ละบุคคลและขีดจำกัดของการจ้างงานในระบบที่เป็นทางการ&nbsp; จึงทำให้กำลังแรงงานจำนวนมากเข้ามาอยู่ในระบบการจ้างงานที่ไม่เป็นทางการ&nbsp; &nbsp;</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 2.จากการสำรวจของสำนักงานสถิติแห่งชาติในปี 2550 พบว่ามีผู้มีงานทำ 37.1 ล้านคน จำแนกเป็นแรงงานนอกระบบ<B> </B>จำนวน 23.3 ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 62.7 ที่เหลือเป็นแรงงานในระบบ 13.8 &nbsp;ล้านคน คิดเป็นร้อยละ 37.3&nbsp; เมื่อเปรียบเทียบกับปี 2548 มีแรงงานนอกระบบ จำนวน 22.5 ล้านคน พบว่ามีแรงงานนอกระบบเพิ่มขึ้น 7 แสนคนในระยะเวลาสองปี&nbsp; แรงงานนอกระบบกลุ่มนี้ทำงานอยู่ในหลากหลายประเภทงาน ได้แก่ ภาคเกษตรกรรม เช่น เกษตรกรในระบบพันธะสัญญา เกษตรกรทั่วไป ภาคผลิต เช่น&nbsp; ผู้ผลิตสินค้าหัตถกรรม สินค้าภูมิปัญญาต่าง ๆ ผู้รับงานไปทำที่บ้าน และภาคบริการ เช่น แรงงานคุ้ยขยะ แท็กซี่ สามล้อ จักรยานยนต์รับจ้าง หาบเร่แผงลอย ฯลฯ ซึ่งกระจายอยู่ทั่วทั้งในเขตเมืองและชนบท&nbsp; </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.ในปี พ.ศ. 2544 สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) และมูลนิธิสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย หรือ ทีดีอาร์ไอ ได้ประมาณการขนาดรายได้ที่เกิดจากแรงงานนอกระบบว่ามีมูลค่าประมาณ 2.33 ล้านล้านบาท หรือเกือบครึ่งหนึ่งของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP)&nbsp; ทั้ง ๆ ที่แรงงานนอกระบบมีประมาณ 2 ใน 3 ของกำลังแรงงานทั้งประเทศ และมีบทบาทในการสร้างการผลิตให้แก่เศรษฐกิจของประเทศในปริมาณที่ใกล้เคียงกับกำลังแรงงานที่อยู่ในระบบ&nbsp; แต่แรงงานเหล่านี้ก็ยังไม่ได้รับการดูแลและคุ้มครองจากนโยบายและกฎหมายของประเทศเท่าที่ควร </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 4.จากการสำรวจของสำนักงานสถิติปี 2550 พบว่า แรงงานนอกระบบประสบปัญหาที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของแรงงานกลุ่มนี้และครอบครัว หลายประการ เช่น</P> <P>4.1&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <U>ปัญหาความมั่นคงในการประกอบอาชีพและสวัสดิการสังคม</U> แรงงานนอกระบบไม่มีการจ้างงานที่ต่อเนื่อง มั่นคง&nbsp; ได้ค่าตอบแทนแรงงานที่ไม่เป็นธรรม ต้องทำงานหนัก ไม่มีวันหยุด มีชั่วโมงการทำงานที่ยาวนานกว่าแรงงานทั่ว ๆ ไป ขาดหลักประกันทางสังคม เข้าไม่ถึงระบบประกันทางสังคม และไม่มีสวัสดิการอื่นใด เนื่องมาจากการขาดการคุ้มครองตามกฎหมาย โดยเฉพาะกฎหมายคุ้มครองแรงงาน ซึ่งเกี่ยวเนื่องและเชื่อมโยงกับสภาพการจ้างงานและสิทธิขั้นพื้นฐานของแรงงาน </P> <P>4.2&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <U>ปัญหาสุขภาพและสภาพการทำงานที่ไม่ปลอดภัย</U>&nbsp; จากการสำรวจของสำนักงานสถิติแห่งชาติในปี 2550 พบว่า แรงงานนอกระบบได้รับบาดเจ็บหรือประสบอุบัติเหตุจากการทำงานถึง 3.7 ล้านคน เพิ่มขึ้นร้อยละ 15.7 &nbsp;&nbsp;เมื่อเปรียบเทียบกับปี 2548 ซึ่งมีผู้ที่ได้รับบาดเจ็บหรือประสบอุบัติเหตุจำนวน 2.9 ล้านคน ทั้งนี้แรงงานนอกระบบส่วนใหญ่(ร้อยละ 70.6) ใช้บริการรักษาพยาบาลตามสิทธิในโครงการหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า หรือ “บัตรทอง”&nbsp; ซึ่งสิทธิตามบัตรทองไม่ครอบคลุมการบริการสาธารณสุขที่มีความเสี่ยงจากการทำงาน หรือความเสี่ยงในด้านอาชีวอนามัยและความปลอดภัยในการทำงาน (Occupational Safety and Health : OSH)</P> <P>&nbsp;<B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B>เพื่อให้ปัญหาของแรงงานนอกระบบได้รับการแก้ไขอย่างแท้จริง&nbsp; จึงขอเสนอให้รัฐบาลพิจารณาดำเนินการ ดังต่อไปนี้</P> <P>1.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; การขยายประกันสังคมสู่แรงงานนอกระบบ โดยใช้หลักการร่วมจ่ายระหว่างรัฐและแรงงานนอกระบบ&nbsp; โดยการเร่งรัดการแก้ไขพระราชบัญญัติประกันสังคมปี 2533 และปรับปรุงแก้ไขมาตรา 40 ( ประกันตนโดยสมัครใจ) &nbsp;&nbsp;ซึ่ง ณ ปัจจุบันอยู่ระหว่างการสรุปผลการศึกษา และพิจารณาอัตราเงินสมทบและสิทธิประโยชน์ต่าง ๆ โดยคณะอนุกรรมการพัฒนามาตรา 40ฯ ของสำนักงานประกันสังคม</P> <P>2.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ให้กระทรวงแรงงานเร่งออก พระราชบัญญัติส่งเสริมคุ้มครอง และพัฒนาแรงงานในงานรับไปทำที่บ้าน พ.ศ. ...&nbsp; โดยยึดหลักการงานที่มีคุณค่าและอนุสัญญาองค์กรแรงงานระหว่างประเทศ ฉบับที่ 177 ว่าด้วยงานที่รับไปทำที่บ้าน&nbsp; ซึ่งกระทรวงแรงงาน เครือข่ายแรงงานนอกระบบ และมูลนิธิเพื่อการพัฒนาแรงงานและอาชีพได้ร่วมกันผลักดันจนปัจจุบัน ร่าง พระราชบัญญัติฉบับนี้ได้ผ่านการกลั่นกรองจากคณะกรรมการกฤษฎีกาเรียบร้อยแล้ว รอเพียงการนำเสนอให้ที่ประชุมรัฐสภาพิจารณาเห็นชอบ</P> <P>3.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ส่งเสริมให้สถานพยาบาลมีการตรวจสุขภาพแรงงานนอกระบบตามความเสี่ยงจากการประกอบอาชีพ และส่งเสริมให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีนโยบายการจัดการสุขภาวะของแรงงานนอกระบบ</P> <P>4.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ให้รัฐมีนโยบายด้านการคุ้มครองเกษตรพันธะสัญญา โดยให้มีการจัดทำสัญญาที่เป็นธรรม มีกองทุนประกันความเสี่ยง และมีสวัสดิการสังคมที่บริษัทผู้ร่วมสัญญาร่วมรับผิดชอบ</P> <P>5.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;ให้รัฐมีนโยบายด้านการสร้างระบบการออมเพื่อสวัสดิการสังคมและการชราภาพสำหรับแรงงานนอกระบบ โนรูปของ “ บำนาญประชาชน” เพื่อสร้างความเท่าเทียมและทั่วถึงแก่แรงงานนอกระบบ และประชาชนโดยรวมให้มีหลักประกันด้านรายได้เมื่อเข้าสู่วัยสูงอายุ&nbsp;&nbsp;&nbsp;</P> <P align=right>เครือข่ายแรงงานนอกระบบ&nbsp;</P> <P align=center><B>.............................................................................</B><B>&nbsp;</B></P> <P align=center><B>ข้อเสนอเครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย</B><B>&nbsp;</B></P> <P><B>1.ให้รัฐบาลไทยปฏิบัติและมีมาตรการคุ้มครองสิทธิของชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยตามกติการะหว่างประเทศและอนุสัญญาที่ประเทศไทย</B> ได้ลงนามในสัตยาบันไว้กับองค์การสหประชาชาติ อันประกอบด้วย อนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก, อนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อสตรีในทุกรูปแบบ, กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง,กติการะหว่างประเทศว่าด้วย สิทธิทางเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม และอนุสัญญาการเลือกปฏิบัติต่อสตรี รวมทั้ง ให้เร่งดำเนินการศึกษาเพื่อลงนามในอนุสัญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศ 169 ว่าด้วยปวงชนพื้นเมืองและกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศเอกราช และอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ โดยประเทศไทยจะต้องยกเลิกข้อสงวนที่ลงนามในอนุสัญญาทุกฉบับโดยเฉพาะสิทธิเด็ก</P> <P><B>2.ขอเรียกร้องรัฐบาลไทยมีกฎหมายและมาตรการมารับรองสิทธิชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยอย่างชัดเจน&nbsp; </B>ตามข้อเสนอข้างต้นที่ชัด โดยให้รัฐบาลไทย รับรองให้วันที่ 9 สิงหาคมของทุกปีเป็น “วันชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย” และต้องสนับสนุนกิจกรรมและงบประมาณในการทำกิจกรรมรณรงค์ ทั้งนี้เป็นไปตามคำประกาศองค์การสหประชาชาติ ซึ่งประกาศให้ปี 2548 -2557 เป็นทศวรรษสากลที่สองของชนเผ่าพื้นเมืองโลก</P> <P><B>3. ขอเรียกร้องให้ รัฐบาลไทยเร่งดำเนินการคุ้มครองสิทธิชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย</B> ดังนี้</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.1 ให้เด็กทุกคนที่เกิดในแผ่นดินไทย ได้สัญชาติไทยโดยหลักดินแดน </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.2 ให้รัฐบาลไทยแก้ไข พ.ร.บ.สัญชาติฉบับที่ 4 โดยมีรายละเอียดตามเอกสารแนบ</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.3 ให้ส่งเสริมบทบาทผู้หญิงชนเผ่าพื้นเมือง ทั้งทางการเมือง และการพัฒนา</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.4 รัฐต้องสนับสนุนส่งเสริม การศึกษาทางเลือกของชนเผ่าพื้นเมืองโดยไม่จำกัดเพศและวัย&nbsp; </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.5 รัฐต้องคืนสิทธิการจัดการทรัพยากรให้แก่ชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย เร่งออกกฎหมายป่าชุมชน รวมทั้งรัฐต้องยกเลิกโครงการและนโยบายที่มีผลกระทบและก่อความเสียหายแก่ชุมชนและท้องถิ่น&nbsp; </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.6 รัฐต้องมีมาตรการส่งเสริมสิทธิชุมชน ทั้งสิทธิและอำนาจในการจัดการทรัพยากร และสิ่งแวดล้อม สร้างกลไกให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการจัดการทรัพยากรในระดับท้องถิ่นและระดับชาติ&nbsp; รวมถึงรัฐต้องมีมาตรการทางนโยบายและกฎหมายรองรับในการบัญญัติระเบียบสิทธิชุมชนระดับชุมชนท้องถิ่นอย่างแท้จริง</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.7 รัฐต้องมีมาตรการให้ชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยทุกภาคส่วน สามารถเข้าถึงการบริการของรัฐ&nbsp; ทั้งทางด้านการศึกษา สาธารณสุข และการพัฒนาระบบสาธารณูปโภคพื้นฐาน&nbsp;&nbsp; </P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.8&nbsp; รัฐต้องให้การคุ้มครองสวัสดิการแรงงาน สร้างหลักประกันสังคม ตามกฎหมายแรงงานระหว่างประเทศให้แก่ชนเผ่าพื้นเมืองและแรงงานต่างด้าวในประเทศไทย ตามหลักกฎหมายมนุษยชนสากล</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 3.9 รัฐต้องคุ้มครองพื้นที่ทางวัฒนธรรม “พื้นที่วัฒนธรรมพิเศษ” ในพื้นที่ที่มีชนเผ่าพื้นเมืองอาศัยอยู่ โดยให้สอดคล้องกับวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของชุมชน</P> <P><B>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 4. ข้อเสนอกรณีเร่งด่วน</B><B></B></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 4.1 รัฐต้องเร่งแก้ไขปัญหากรณีที่ดินทำกิน ที่อยู่อาศัย และยุติการละเมิดสิทธิมนุษยชนชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย โดยทันที</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 4.2 ในระหว่างการดำเนินการแก้ไขปัญหาชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย ตามข้อเรียกร้องข้างต้น เราขอให้รัฐบาลสั่งการไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ยุติการจับกุมดำเนินคดี อพยพ รื้อย้าย จนกว่าการไขปัญหาตามหลักการข้างต้นจักแล้วเสร็จ กรณีที่ได้จับกุมดำเนินคดีไปแล้วให้ดำเนินการถอนฟ้องอย่างเป็นธรรม&nbsp;</P> <P align=right>เครือข่ายชนเผ่าพื้นเมืองแห่งประเทศไทย<B>&nbsp;</B></P> <P align=center><B>.............................................................................</B><B>&nbsp;</B></P> <P align=center><B>ข้อเสนอของเครือข่ายผู้หญิงเพื่อความก้าวหน้าและสันติภาพ</B><B>&nbsp;</B></P> <P><B>การจัดการกองทุนที่เอื้อให้ผู้หญิงได้เข้าถึงและได้รับประโยชน์จากกองทุนต่างๆ&nbsp; </B><B></B></P> <P>สืบเนื่องจากรัฐบาล พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร ได้ดำเนินนโยบายกองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมือง เครือข่ายผู้หญิงฯได้รวบรวมความคิดเห็นของสมาชิกในระดับภูมิภาค พบว่า ผู้หญิงยังขาดหลักประกันในการเข้าถึงและได้รับประโยชน์จากการจัดการกองทุน เช่น ผู้หญิงยากจนไม่สามารถขอกู้เงินจากกองทุนได้ เนื่องจากไม่สามารถเขียนโครงการเพื่อขอกู้เงิน หรือไม่มีความน่าเชื่อถือว่าจะสามารถคืนเงินกองทุนได้ &nbsp;ผู้หญิงที่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสมักถูกเลือกปฏิบัติ&nbsp;&nbsp; ภาระการคืนเงินกองทุนก่อให้เกิดความเครียดและปัญหาขัดแย้งกันในครอบครัว และขาดการปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด&nbsp; เรื่องการกำหนดอัตราส่วนของหญิงชายในคณะกรรมการกองทุนระดับหมู่บ้าน </P> <P>ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2550 และอนุสัญญาว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติต่อผู้หญิงในทุกรูปแบบหรืออนุสัญญาผู้หญิง รัฐมีพันธะสัญญาในการส่งเสริมสิทธิของผู้หญิงในการมีส่วนร่วมในกิจกรรมสาธารณะด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งทางด้านเศรษฐกิจ ดังนี้&nbsp; </P> <P>-&nbsp;&nbsp; ปกป้อง คุ้มครอง และส่งเสริมสิทธิมนุษยชนของหญิง มิให้กฎหมาย กฎ ระเบียบนโยบาย และมาตรการใดๆ ของรัฐ เอกชน หรือองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น ละเลย กีดกัน หรือจำกัดสิทธิมนุษยชนของผู้หญิงทั้งจงใจและไม่จงใจ จนทำให้ผู้หญิงไม่ได้รับการยอมรับ ไม่ได้ใช้สิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานที่มี </P> <P>-&nbsp;&nbsp; ใช้มาตรการพิเศษชั่วคราวที่คำนึงถึงวิถีชีวิต ภาระ สภาพปัญหาที่แตกต่างของผู้หญิงแต่ละกลุ่ม เพื่อเร่งรัดหรือเอื้อให้ได้รับการบรรเทา บำบัด และได้รับการบริการพิเศษจากรัฐอย่างเหมาะสม </P> <P>-&nbsp;&nbsp; ประกันการมีส่วนร่วมอย่างเต็มที่ของผู้หญิงชนบทในทางเศรษฐกิจ สังคม การเมือง&nbsp; การทำงาน การเข้าถึงข้อมูล และบริการต่างๆจากรัฐ เช่น บริการสาธารณสุข สินเชื่อ ที่พักพิง <B></B></P> <P>ดังนั้นในการจัดการกองทุนต่างๆ จึงต้องดำเนินการ ดังต่อไปนี้</P> <P><B>ข้อเสนอแนะ </B></P> <P>1.&nbsp;&nbsp; การกำหนดหลักเกณฑ์ และเงื่อนไขของกองทุนต่างๆ&nbsp; ต้องไม่เลือกปฏิบัติต่อคนกลุ่มใดๆ ไม่ว่าจะเป็นเพศ วัย ชาติพันธุ์ การนับถือศาสนา สถานภาพสมรส และมีหลักประกันและและเงื่อนไขพิเศษที่คำนึงถึงสถานะทางเศรษฐกิจของกลุ่มผู้หญิงยากจน ผู้หญิงที่รับภาระดูแลครอบครัวและขาดโอกาสในสินเชื่อต่างๆ&nbsp; มีการเสริมทักษะอาชีพ การกำหนดสัดส่วนเงินกู้แก่ทุกกลุ่มอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม โดยมีเงื่อนไขการคืนเงินที่ยืดหยุ่นตามกำลังและความสามารถของผู้กู้ เป็นต้น</P> <P>2.&nbsp; จัดให้มีการประชาสัมพันธ์ การจัดบริการข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับกองทุน&nbsp; และการใช้ประโยชน์จากกองทุน รวมถึงการให้คำแนะนำ การให้คำปรึกษา และการช่วยเหลือแก่ผู้ด้อยโอกาสในการยื่นขอกู้ยืมเงิน </P> <P>3. การกำหนดระบบสัดส่วนหญิงชายของคณะกรรมการกองทุน เช่น&nbsp; กองทุนหมู่บ้าน หรือกองทุนใดในลักษณะที่ใกล้เคียงกัน จะต้องมีการนำไปปฏิบัติอย่างจริงจัง&nbsp; ฐานข้อมูลสถิติของคณะกรรมการกองทุนแยกชายและหญิง&nbsp; มีการประเมินการปฏิบัติงาน&nbsp; การดำเนินงานกองทุน&nbsp; และผลกระทบต่อชายและหญิงแยกจากกัน เช่น จำนวนผู้ขอกู้&nbsp; วัตถุประสงค์การขอกู้ยืม วงเงินที่กู้ได้ การคืนเงิน และหนี้เสีย &nbsp;เป็นต้น&nbsp;&nbsp;</P> <P align=right>เครือข่ายผู้หญิงเพื่อความก้าวหน้าและสันติภาพ&nbsp;</P> <P align=center><B>.............................................................................</B></P> <P align=center><STRONG>ข้อเสนอต่อการพัฒนาระบบเกษตรกรรมยั่งยืน</STRONG></P> <P>แนวทางการปรับระบบการเกษตรและการจัดการทรัพยากรที่จะเสริมสร้างความเข้มแข็งแก่เกษตรกรรายย่อย จำเป็นต้องปฏิรูปแนวทางการพัฒนาเกษตรและการจัดการทรัพยากรเสียใหม่โดยที่เกษตรกรและประชาชนจะต้องเป็นศูนย์กลาง </P> <P>แนวทางดังกล่าวคือ การปรับระบบเกษตรกรรมสู่เกษตรกรรมยั่งยืนที่อยู่บนฐานของเศรษฐกิจพึ่งตนเองเป็นหลักและการกระจายอำนาจในการจัดการทรัพยากรสู่ภาคประชาชน โดยจำเป็นที่จะต้องมี<B> นโยบายแห่งชาติว่าด้วยเกษตรกรรมยั่งยืน</B> ซึ่งประกอบด้วยรายละเอียดสำคัญดังต่อไปนี้</P> <P><B>1. กำหนดเป้าหมายให้เกษตรกรรมยั่งยืนเป็นเกษตรกรรมกระแสหลักของประเทศภายในหนึ่งทศวรรษข้างหน้า</B></P> <P>ต้องวางเป้าหมายการสร้างระบบเกษตรกรรมยั่งยืน ที่อยู่บนรากฐานของการพึ่งพาตนเองอย่างน้อย ร้อยละ 50 ของพื้นที่ประเทศภายในอีก 10 ปีข้างหน้า เพื่อให้เกษตรกรรมยั่งยืนกลายเป็นกระแสหลักของประเทศ </P> <P>ยุทธศาสตร์สำคัญที่ควรใช้คือ การพัฒนาระบบเกษตรกรรมยั่งยืนในพื้นที่และกลุ่มเป้าหมายที่เหมาะสมให้เป็นเกษตรกรรมแบบยั่งยืนให้เต็มความหมายของนิยามเกษตรกรรมยั่งยืนไปพร้อมๆ กับการปรับปรุงระบบเกษตรกรรมแบบกระแสหลักให้มีความยั่งยืนมากขึ้น โดยเริ่มต้นจากการสนับสนุนทรัพยากรและมีนโยบายส่งเสริมเกษตรกรที่ทำเกษตรกรรมยั่งยืนอยู่แล้วในปัจจุบันนับแสนครอบครัว รวมทั้งเกษตรกรที่ต้องการปรับเปลี่ยนจากเกษตรกรรมแบบเก่ามาเป็นเกษตรกรรมยั่งยืน</P> <P>&nbsp;<B>2. ปรับโครงสร้างการบริหารเพื่อรองรับการผลักดันนโยบายว่าด้วยเกษตรยั่งยืน</B></P> <P>ให้มีการตั้งองค์กรบริหารงานด้านเกษตรกรรมยั่งยืนขึ้น 4 ส่วนคือ คณะกรรมการเกษตรกรรมยั่งยืนแห่งชาติ สถาบันวิจัยระบบเกษตรกรรมยั่งยืนซึ่งเป็นองค์กรรัฐที่เป็นอิสระ สถาบันพัฒนาระบบเกษตรกรรมยั่งยืนซึ่งเป็นองค์กรในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวง กระทรวงเกษตรและสหกรณ์&nbsp; และสนับสนุนการดำเนินงานขององค์กรภาคประชาชนที่มีบทบาทเกี่ยวข้องกับเกษตรกรรมยั่งยืน ในลักษณะที่เป็นโครงการคู่ขนานกับการดำเนินงานของหน่วยงานรัฐ เช่น สนับสนุนโครงการในลักษณะเดียวกันกับโครงการนำร่องเพื่อพัฒนาเกษตรกรรมยั่งยืนของเกษตรกรรายย่อย เป็นต้น</P> <P>สมาชิกคณะกรรมการเกษตรกรรมยั่งยืนแห่งชาติอย่างน้อยกึ่งหนึ่งต้องมาจากเกษตรกร องค์กรพัฒนาเอกชน นักวิชาการ ผู้ประกอบการด้านเกษตรกรรมยั่งยืน ทั้งนี้โดยให้มาจากการเลือกตั้งกันเองของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง</P> <P><B>3. สร้างหลักประกันในการเข้าถึง ใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน และมีส่วนร่วมในการจัดการที่ดิน แหล่งน้ำ ป่าไม้ และทรัพยากรชีวภาพ</B></P> <P>การพัฒนาเกษตรกรรมยั่งยืนไม่อาจดำเนินไปได้โดยปราศจากการรองรับสิทธิของเกษตรกรเหนือผืนดิน แหล่งน้ำ และทรัพยากรชีวภาพ การไม่มีที่ดินเป็นของตนเองทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับเกษตรกรที่จะตัดสินใจปรับปรุงระบบการผลิตของตนให้เป็นเกษตรกรรมที่ยั่งยืน เกษตรกรจำเป็นต้องได้รับประกันสิทธิในการเข้าถึงและใช้ประโยชน์จากที่ดินและทรัพยากรต่างๆ </P> <P>รัฐบาลต้องสร้างหลักประกันให้เกษตรกรมีบทบาทในการจัดการทรัพยากรเหล่านั้น ไม่ว่าจะโดยการปฏิรูปที่ดิน การออกกฎหมายป่าชุมชน และการตรากฎหมายที่ให้เกษตรกร ชาวประมงพื้นบ้านสามารถเข้าถึงและใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน และมีส่วนร่วมในการจัดการฐานทรัพยากรทั้งหลายดังกล่าว</P> <P><B>4. การพัฒนาเทคโนโลยีชีวภาพและเทคโนโลยีการเกษตรที่เหมาะสมกับประเทศ</B></P> <P>ในช่วงหนึ่งทศวรรษข้างหน้าประเทศไทยต้องตั้งเป้าหมายให้ประเทศเป็นเขตปลอดพืชและสัตว์ดัดแปลงพันธุกรรม&nbsp; เพื่อป้องกันผลกระทบจากเทคโนโลยีพันธุวิศวกรรมที่จะมาทำลายฐานระบบการผลิตของประเทศ ทั้งนี้เนื่องจากเหตุผลความไม่แน่นอนเกี่ยวกับประเด็นความไม่ปลอดภัยต่อสุขภาวะ และหลีกเลี่ยงที่จะต้องกลายเป็นประเทศเกษตรกรรมที่ถูกควบคุมโดยบรรษัทข้ามชาติและกลุ่มทุนการเกษตรขนาดใหญ่ของประเทศที่เป็นพันธมิตรกับต่างชาติ</P> <P>การสร้างความเข้มแข็งของภาคการวิจัยสาธารณะและเกษตรกรในการพัฒนาศักยภาพของประเทศในการผลิตเมล็ดพันธุ์ โดยในระยะเวลา 1 ทศวรรษข้างหน้านั้น สัดส่วนการใช้พันธุ์พืช โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พันธุ์พืชไร่และพันธุ์ข้าวนั้น อย่างน้อย ร้อยละ 50 ต้องได้มาจากการปรับปรุงหรือคัดเลือกพันธุ์โดยชุมชนและเกษตรกรเอง อย่างน้อย ร้อยละ 20 มาจากภาควิจัยสาธารณะ โดยในส่วนที่เป็นเมล็ดพันธุ์ที่จำหน่ายอยู่ในตลาดนั้นต้องส่งเสริมให้บริษัทเมล็ดพันธุ์ในท้องถิ่นสามารถแข่งขันกับบรรษัทต่างชาติได้ด้วย</P> <P><B>5. จุดยืนของประเทศที่เกี่ยวข้องกับนโยบายระหว่างประเทศ</B></P> <P>การตัดสินใจเกี่ยวกับการพัฒนาเกษตรกรรมของไทยนับตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 2530 เป็นต้นมา ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของระบบเศรษฐกิจการเมืองระหว่างประเทศมากขึ้น และเห็นได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นตามลำดับ คณะกรรมการเกษตรกรรมยั่งยืนแห่งชาติที่จะจัดตั้งขึ้น และองค์กรภาคประชาสังคมต้องมีบทบาทสำคัญในการเสนอแนะความคิดเห็น ตลอดจนมีส่วนร่วมในการตัดสินใจที่เกี่ยวข้องกับข้อตกลงระหว่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็นการทำข้อตกลงในองค์กรการค้าโลก และการเจรจาจัดตั้งเขตการค้าเสรี รวมถึงข้อตกลงระหว่างประเทศอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับฐานทรัพยากรธรรมชาติ การลดภาษีสินค้าเกษตร ทรัพย์สินทางปัญญา การลงทุน มาตรฐานสินค้า และอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง</P> <P>องค์กรของรัฐซึ่งมีบทบาทและมีกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการวางแผนพัฒนาประเทศ การพัฒนาเกษตรกรรมยั่งยืน เกษตรกรรมเพื่อสุขภาพ การจัดการทรัพยากรและการดูแลสิ่งแวดล้อม หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการปกป้องสิทธิของเกษตรกร ตลอดจนองค์กรพัฒนาเอกชนและองค์กรเกษตรกร ทั้งที่ได้เข้าร่วมและไม่ได้เข้าร่วมในกระบวนการผลักดันทางนโยบายตั้งแต่การเริ่มต้นแผน 8 เป็นต้นมา จำเป็นต้องรวมพลังกันเพื่อผลักดันให้มีนโยบายและแผนแม่บทแห่งชาติว่าด้วยเกษตรกรรมยั่งยืน</P> <P>ไม่ว่าการผลักดันแผนดังกล่าวจะสำเร็จมากน้องแค่ไหนก็ตาม แต่สิ่งที่จะได้รับจากกระบวนการผลักดันทางนโยบายคือ ความเข้มแข็งของขบวนการเกษตรกรรมยั่งยืนของภาคประชาสังคมเอง ซึ่งในท้ายที่สุดแล้วความเข้มแข็งของขบวนการเกษตรกรรมยั่งยืนจะเป็นหลักประกันความสำเร็จของเกษตรกรรมยั่งยืนในสังคมไทย&nbsp;</P> <P align=right>เครือข่ายเกษตรกรรมทางเลือก</P> <P align=center><B>.............................................................................</B><B>&nbsp;</B></P> <P><B>ข้อเสนอนโยบายการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม</B></P> <P><STRONG>1.ข้อเสนอในเรื่องนโยบายการจัดการป่าที่ยั่งยืน</STRONG></P> <P>นโยบายสาธารณะ ต้องมีความเป็นสาธารณะทั้งในเชิงกระบวนการและเนื้อหา ดังนั้นนโยบาสาธารณะการจัดการป่า จึงต้องเกิดขึ้นจากกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชน และมีเนื้อหาครอบคลุมเหมาะสม ต่อกลไกทางสังคมที่หลากหลายทั้งภาครัฐและสังคม โดยไม่ผูกติดกับรัฐบาล พรรคการเมือง ราชการใด แต่เป็นเนื้อหาสาระที่ประชาชนใช้เคลื่อนไหว ผลักดัน และตรวจสอบให้ ภาคการเมืองปฏิบัติตาม</P> <P>ขบวนการเคลื่อนไหวภาคประชาชนด้านป่าไม้ ได้รณรงค์ผลักดันให้มีการปฏิรูปนโยบาย กฎหมายเพื่อให้เกิดการจัดการป่าที่ยั่งยืนบนฐานของชุมชนท้องถิ่นมาช้านานและก่อรูปเป็นนโยบายสาธารณะซึ่งเป็นที่รับรู้ของสังคม ในที่นี้ขอประมวลหลักสำคัญเพื่อยกระดับความเป็นสาธารณะของชุดดังกล่าว ซึ่งชุมชนท้องถิ่นและภาคประชาสังคมควรมีส่วนช่วยกันพัฒนาข้อเสนอต่างๆ เหล่านี้ให้มีความแหลมคมขึ้น ให้เกิดข้อเสนอใหม่ๆ ที่เป็นจริง เหมาะสมกับสภาพปัญหาและกลไกในหลายๆแบบและให้เกิดผลทางปฏิบัติโดยเร็ว ข้อเสนอเบื้องต้นมีดังต่อไปนี้</P> <P>1. เร่งรัดผลักดันร่างพระราชบัญญัติป่าชุมชน ซึ่งมีสาระรับรองสิทธิชุมชนท้องถิ่นในการจัดการป่าทั้งป่าสงวนฯ หรือป่าอนุรักษ์ อย่างเร่งด่วน เพื่อให้เกิดตัวอย่างรูปธรรมของความสำเร็จในการจัดการป่าชุมชนตามแนวทางของกฎหมาย</P> <P>2. เร่งปรับปรุงกฎหมายป่าไม้ทั้ง 5 ฉบับ ให้รับรองสิทธิชุมชนท้องถิ่นในการจัดการป่า ตามแนวทางของรัฐธรรมนูญอย่างเร่งด่วน</P> <P>3. เร่งสำรวจและรับรองสิทธิในที่อยู่อาศัยและที่ทำกินของชุมชนในเขตป่าอย่างมั่นคง โดยมิใช่เป็นการให้เอกสารสิทธิ์รายปัจเจก แต่เป็นระบบสิทธิการจัดการร่วมของชุมชนบนฐานการจัดการเชิงนิเวศ</P> <P>4. การปรับแนวเขตป่าอนุรักษ์ทั้งหมดให้ตรงกับสภาพความเป็นจริง คือ เป็นพื้นที่ที่มีป่าสมบูรณ์ ไม่ซ้อนทับกับพื้นที่อยู่อาศัยและทำกินของประชาชน</P> <P>5. สนับสนุนระบบวัฒนธรรม ความรู้ ระบบการผลิต และระบบเศรษฐกิจของชุมชนที่เอื้อต่อการจัดการป่าอย่างหลากหลายและยั่งยืน </P> <P>6. ปรับโครงสร้างการบริหารป่าไม้ โดยกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น โดยให้มีกลไกของชุมชนและประชาสังคมตามภูมินิเวศในการวางแผนบริหารจัดการทรัพยากรอย่างเป็นบูรณาการครอบคลุมพื้นที่ป่าทุกประเภท ทั้งป่าอนุรักษ์ ป่าเศรษฐกิจ </P> <P>7. ปรับบทบาทของหน่วยราชการด้านป่าไม้ทั้งหมด ให้มุ่งเน้นส่งเสริมความเข้มแข็งของชุมชนท้องถิ่น และสร้างการมีสวนร่วมของประชาชนในทุกระดับ</P> <P>8. สนับสนุนบทบาทขององค์กรปกครองท้องถิ่นเข้ามามีส่วนร่วมกับชุมชนและภาครัฐในการบริหารจัดการป่า</P> <P>9. สนับสนุนการสร้างสรรค์ความรู้ที่หลากหลาย และเชื่อมโยงสังเคราะห์ร่วมกันทั้งภูมิปัญญาท้องถิ่น ความรู้แบบวิทยาศาสตร์ และอื่นๆ เพื่ออนุรักษ์ ฟื้นฟู และพัฒนาความหลากหลายทางชีวภาพทั้งในเชิงนิเวศ เศรษฐกิจ สังคม ของท้องถิ่น</P> <P>10. เสริมสร้างกระบวนการแลกเปลี่ยน เรียนรู้ระหว่างผู้นำชุมชน เครือข่ายชุมชนที่มีประสบการณ์ด้านการจัดการป่าและทรัพยากรอื่นๆ อย่างกว้างขวาง</P> <P>11. ปฏิรูประบบการศึกษา วิชาการด้านป่าไม้ทั้งหมด โดยให้เอาความรู้ท้องถิ่นเข้ามาเป็นหลักสูตรสำคัญในวิชาการป่าไม้ ตลอดจนสังเคราะห์ความรู้ใหม่ๆ จากสถานการณ์จริง</P> <P>12. ทบทวนโครงการ แผนงานใดๆ ที่ทำลายป่า หรือสุ่มเสี่ยงต่อการทำลายป่า เช่น การสร้างเขื่อน ตัดถนน การแปลงทรัพย์เป็นทุน ธุรกิจการท่องเที่ยวในเขตป่า เป็นต้น</P> <P>13. ยุติการพัฒนาการปลูกป่าเชิงพาณิชย์ แต่ควรหันมาสนับสนุนการพัฒนาผลิตภัณฑ์จากป่าที่ไม่ใช่เนื้อไม้ ทั้งนี้เพื่อเป็นการเสริมสร้างเศรษฐกิจชุมชนเป็นหลัก</P> <P>14. มีนโยบายกระจายการถือครองที่ดินอย่างชัดเจน เพื่อให้คนจนมีที่ดินทำกินอย่างพอเพียง โดยเสริมสร้างบทบาทการจัดการที่ดินในเชิงนิเวศ</P> <P><B>2. นโยบายด้านที่ดิน</B></P> <P>ข้อเสนอเชิงนโยบาย</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; นโยบายการกระจายการถือครองที่ดินให้เกิดความเป็นธรรม และมีการจัดการที่ดินอย่างยั่งยืน มาตรการ คือ การวางแผนการใช้ที่ดิน การคุ้มครองพื้นที่เกษตรกรรม จัดเก็บภาษีที่ดินตามแผนการใช้ที่ดินของชุมชน จัดเก็บภาษีที่ดินอัตราก้าวหน้า</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; นโยบายปฏิรูปที่ดิน คือ การปฏิรูประบบเกษตรกรรม ( ดิน น้ำ ป่า ความหลากหลายทางชีวภาพ และระบบการผลิต) มาตรการ คือ 1) นำที่ดินทิ้งร้างและออกสารสิทธิ์ไม่ชอบด้วยกฎหมายมาปฏิรูปที่ดินให้แก่เกษตรกรและคนจนไร้ที่ดินทำกิน 2) ส่งเสริมเกษตรกรรมทางเลือก 3) ส่งเสริมการศึกษาโดยสร้างกระบวนการเรียนรู้ พัฒนาองค์ความรู้จากรากเหง้าภูมิปัญญาท้องถิ่น</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; นโยบายรับรองสิทธิในที่อยู่อาศัยของชุมชนเมืองให้มั่นคงในระยะยาว </P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; รัฐต้องดำเนินการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายและกำหนดนโยบายให้มีการปฏิบัติตามข้อเสนอข้างต้น</P> <P><B>3. นโยบายด้านน้ำ</B></P> <P>การบริหารจัดการทรัพยากรน้ำของรัฐบาล ถึงแม้ว่าจะดำเนินไปบนพื้นฐานรัฐธรรมนูญมาตรา 84 ว่าด้วยภารกิจของรัฐในการจัดหาน้ำให้แก่ภาคเกษตรกรรมและภาคการผลิตอื่นๆ แต่ยังคงมีรัฐธรรมนูญอีกหลายมาตราที่กำหนดให้ภารกิจดังกล่าว&nbsp; รัฐไม่สามารถดำเนินการได้ตามลำพัง&nbsp; ต้องตั้งอยู่บนความโปรงใส่และกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชน ชุมชนและภาคประชาสังคม (มาตรา 56 58 59 79)&nbsp; เมื่อพิจารณาข้อเสนอการผลักดันโครงการขนาดใหญ่มูลค่าเป็นแสนล้านบาท จากทั้งสามหน่วยงานได้แก่ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ จะพบว่าหน่วยงานทั้งหมดนั้นให้ความสำคัญกับการผลักดันโครงการให้เป็นรูปธรรมอย่างเร็วที่สุด&nbsp; มากกว่าความตระหนักในเรื่องความโปร่งใส การให้ข้อมูลอย่างถูกต้องครบถ้วน และการพัฒนากระบวนการมีส่วนร่วมของสังคม&nbsp; สาเหตุสำคัญสืบเนื่องมาจากระบบการบริหารงานของรัฐบาลแบบเบ็ดเสร็จ&nbsp; ส่งผลให้ฝ่ายการเมืองและหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ต่างทำงานเพื่อรักษาสถานะภาพของหน่วยงานเป็นสำคัญ</P> <P>ขณะที่การออกกฎหมายรองรับกฎหมายรัฐธรรมนูญนั้นยังไม่มีความก้าวหน้าในระดับที่ประกาศเป็นกฎหมายบังคับใช้ในรัฐบาลชุดนี้ สถานภาพของกฎหมายที่ยังคงบังคับใช้อยู่เดิม เช่น พ.ร.บ.ชลประทานหลวง พ.ร.บ.ทรัพยากรน้ำบาดาล เป็นกฎหมายที่ให้อำนาจแก่หน่วยงานในการทำโครงการโดยไม่มีเงื่อนไขที่จะต้องรับฟังความคิดเห็นจากประชาชนแต่อย่างใด&nbsp; หรือแม้แต่กระบวนการกระจายอำนาจของหน่วยงานไปสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ยังคงเป็นเพียงการถ่ายโอนอำนาจในการตัดสินใจโครงการเล็กๆหรือการดูแลบำรุงรักษาโครงการชลประทานที่มีอยู่เดิมเท่านั้น&nbsp; กระบวนการจัดทำแผนสิ่งแวดล้อมในระดับท้องถิ่นหรือจังหวัด ยังคงถูกชี้นำและกำหนดโดยโครงสร้างการบริหารราชการส่วนกลางเช่นเดิม&nbsp; เช่น การใช้ระบบผู้ว่า CEO หรือการทำยุทธศาสตร์การพัฒนาของกลุ่มจังหวัด&nbsp; </P> <P>การมีส่วนร่วมของประชาชนที่ปรากฏขึ้น&nbsp; จึงปรากฏขึ้นโดยการเรียกร้องของประชาชนโดยลำพัง ไม่ว่าจะเป็นการเรียกร้องผ่านองค์กรอิสระที่ถูกจัดตั้งขึ้นมาใหม่ เช่น คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ, ศาลปกครอง, คณะกรรมการข้อมูลข่าวสาร(หน่วยงานของรัฐ), กรรมาธิการของสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา, สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ&nbsp; หรือผ่านกระบวนการจัดการประชุมสัมมนาและมีข้อเสนอต่อรัฐบาล เช่น การจัดการประชุมสิ่งแวดล้อม 47 กระบวนการเรียกร้องเหล่านี้ &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;นำไปสู่สภาวะการเผชิญหน้าระหว่างประชาชนกับรัฐบาลโดยไม่จำเป็น ในอีกด้านหนึ่งนับเป็นการทำลายศรัทธาของประชาชนที่มีต่อรัฐบาล ระบบราชการ&nbsp; โดยไม่จำเป็นต้องมีผู้อยู่เบื้องหลังหรือมือที่สามแต่อย่างใด</P> <P>กล่าวโดยสรุป ภายใต้การบังคับใช้กฎหมายรัฐธรรมนูญฉบับใหม่&nbsp; แต่ระบบกฎหมายและโครงสร้างของการบริหารราชการแผ่นดินในปัจจุบัน&nbsp; ยังเป็นอุปสรรคสำคัญของการสร้างกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชนและความโปร่งใสของข้อมูลข่าวสาร&nbsp; ดังนั้นรัฐบาลจำเป็นต้องแสดงเจตจำนงทางการเมืองอย่างชัดเจนในเรื่องนี้เท่านั้น&nbsp; เพื่อการสร้างสรรค์กระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชนขึ้นมา ให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการรับรู้ข้อมูลข่าวสาร การใช้ความรู้ของชุมชน การร่วมวางแผน และการร่วมตัดสินใจ&nbsp; กระบวนการดังกล่าวนี้ถึงแม้จะใช้เวลาอยู่บ้าง&nbsp; แต่จะนำมาสู่กระบวนการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่เป็นจริง</P> <P><B>4. นโยบายด้านทรัพยากรชายฝั่งและการประมง</B></P> <P align=left><STRONG>ข้อเสนอภาคประชาชน</STRONG></P> <P>ข้อเสนอนโยบายการดูแลรักษาทะเล ทรัพยากรชายฝั่ง และการทำการประมงอย่างยั่งยืน คือ ทำสิ่งที่เคยบอกว่าจะทำ และทำตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 9 โดยมีสาระสำคัญ 6 ประการคือ</P> <P>1.&nbsp;&nbsp;&nbsp; ยุติการทำการประมงด้วยเครื่องมือที่ทำลายทะเลและพันธุ์สัตว์น้ำ</P> <P>2.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; จัดตั้งคณะกรรมการประมงประจำจังหวัดชายฝั่งทะเลโดยประชาชนมีส่วนร่วม เพื่อกำหนดเขตการใช้เครื่องมือประมงในทะเล กำหนดเงื่อนไขการทำประมง&nbsp; กำหนดเขตอนุรักษ์ ประเภทของสัตว์น้ำคุ้มครองและฤดูปลาวางไข่ในแต่ละเขต ตลอดจนจัดทำแผนงานการอนุรักษ์ฟื้นฟูทะเลและทรัพยากรชายฝั่ง&nbsp; </P> <P>สำหรับจังหวัดที่ชายฝั่งทะเลมีความต่อเนื่องเป็นระบบนิเวศน์ที่ต้องบริหารจัดการร่วมกัน และคณะกรรมการประมงประจำจังหวัดมีความเห็นว่าควรจัดการร่วมเป็นระบบนิเวศน์ร่วมกัน เช่น อ่าวพังงา ทะเลสาบสงขลา เป็นต้น อาจพิจารณาจัดตั้งคณะกรรมการอ่าวขึ้นจัดการเป็นเฉพาะพื้นที่</P> <P>3.ปฏิรูปนโยบายการประมงและกฎหมายประมงโดยประชาชนมีส่วนร่วมให้สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญ 2550 โดยมีเป้าหมายการใช้ประโยชน์ทะเลอย่างยั่งยืน และฟื้นคืนความอุดมสมบูรณ์ของทะเล ความหลากหลายทางชีวภาพ โดยตระหนักถึงความเกี่ยวพันของระบบนิเวศทะเล การกระจายอำนาจ การบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติ การเคารพสิทธิของชุมชนท้องถิ่น การเสริมสร้างให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบายและมาตรการใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับทะเลและวิถีชีวิตของท้องถิ่น</P> <P>4.ทบทวนแผนการพัฒนาภาคใต้</P> <P>5.ทบทวนและปรับปรุงแนวเขตอุทยานแห่งชาติทางทะเล</P> <P>6.ตราพระราชบัญญัติป่าชุมชน เพื่อรับรองสิทธิชุมชนท้องถิ่นในการดูแลรักษาและจัดการป่าชุมชน</P> <P><B>5. นโยบายด้านความหลากหลายทางชีวภาพ</B></P> <P>ประเด็นปัญหาสำคัญของทรัพยากรชีวภาพซึ่งเป็นที่ถกเถียงตลอดมาก็คือเรื่อง การแย่งชิงทรัพยากรพันธุกรรมและภูมิปัญญาจากต่างชาติ ปัญหาทรัพย์สินทางปัญญาที่ประเทศมหาอำนาจใช้เป็นเครื่องมือในการครอบครองทรัพยากรพันธุกรรมและภูมิปัญญา และปัญหาพันธุกรรมดัดแปลง (GMOs) ซึ่งถูกผลักดันอย่างหนักโดยบรรษัทข้ามชาติด้านอาหารและยา</P> <P>ต่อประเด็นปัญหาเหล่านี้ ก็ได้มีข้อตกลงและเวทีระหว่างประเทศที่ใช้ในการเจรจาต่อรอง เช่น อนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ (CBD) ซึ่งรัฐไทยเพิ่งให้สัตยาบันปีที่ผ่านมา โดยมีกรอบทั้งการคุ้มครองสิทธิชุมชนและสิทธิเกษตรกรต่อทรัพยากรพันธุกรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น และกรอบการเข้าถึงและแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากทรัพยากรพันธุกรรม ส่วนประเด็นเรื่องทรัพย์สินทางปัญญา ก็ได้มีข้อตกลงในองค์กรการค้าโลก ที่ให้ทางเลือกทรัพย์สินทางปัญญาประเภทต่างๆ แก่สมาชิก แต่ทั้งหมดนี้ รัฐบาลก็ยังไม่ดำเนินการสร้างระบบรองรับอย่างเป็นรูปธรรมว่าจะจัดการกับประเด็นสำคัญๆ อย่างไร&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </P> <P>ปัญหาของเรื่องความหลากหลายทางชีวภาพส่วนหนึ่งเกิดขึ้นจากการดำเนินการของรัฐบาลเอง บางส่วนเกิดขึ้นจากระบบราชการ และบางส่วนเกิดขึ้นจากการขาดแคลนเครื่องมือทางนโยบายและการบริหารจัดการที่จะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น โดยจะได้กล่าวตามลำดับต่อไป</P> <P><B>1.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B>ด้านโครงสร้างองค์กรในการบริหารความหลากหลายทางชีวภาพ</B></P> <P>องค์กรกระจัดกระจายในกรมกองในกระทรวงต่างๆ แม้จะมีการจัดทำแผนยุทธศาสตร์ความหลากหลายทางชีวภาพทุก 5 ปี แต่แผนฯ ดังกล่าวเป็นเพียงการรวมแผนกิจกรรมของแต่ละหน่วยงานที่มีอยู่แล้ว ไม่ได้มีการจัดวางยุทธศาสตร์อย่างชัดเจน โดยเฉพาะในประเด็นเรื่องการแย่งชิงพันธุกรรม ทรัพย์สินทางปัญญา และพันธุกรรมดัดแปลง ขณะที่หน่วยงานเช่น ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ แทนที่จะทำหน้าที่องค์กรกลางในการประสานงานเพื่อสร้างระบบการคุ้มครองสิทธิชุมชนและประชาชนต่อทรัพยากรชีวภาพ ตลอดจนสิทธิผู้บริโภคต่อผลิตภัณฑ์พันธุกรรมดัดแปลงต่างๆ แต่ศูนย์พันธุฯ กลับมีบทบาทสนับสนุนและส่งเสริมพันธุกรรมดัดแปลง (GMOs) ซึ่งยังมีข้อถกเถียงทั้งในเรื่องสิทธิ และความปลอดภัย</P> <P>จากสถานการณ์ปัญหาที่กล่าวมา ทำให้ได้ชัดเจนว่า เรายังไม่มีองค์กรกลางด้านความหลากหลายทางชีวภาพ ที่จะทำหน้าที่ได้อย่างโปร่งใส และเป็นธรรม เราจึงมักประสบปัญหาต่อทรัพยากรชีวภาพหลายด้าน โดยเฉพาะการแย่งชิงทรัพยากรชีวภาพ และเรื่อง GMOs เกิดขึ้นอย่างมากดังที่จะกล่าวต่อไป</P> <P><B>2.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B>การจัดการปัญหาโจรสลัดทางชีวภาพ</B></P> <P>กรณีปัญหาข้าวหอมมะลิ ที่สถาบันวิจัยจากประเทศสหรัฐอเมริกาได้เข้ามาเอาพันธุ์ข้าวหอมมะลิของไทยไปวิจัย ไปปลูกในสหรัฐอเมริกา และกำลังนำไปสู่การจดสิทธิบัตร ซึ่งรัฐบาลได้การผลักดันของภาคประชาชนได้ดำเนินการทักท้วง การกระทำดังกล่าวถือว่าเป็นการดำเนินการที่ถูกต้องของรัฐบาล ที่สามารถผลักดันให้สหรัฐอเมริกาออกมายอมรับว่าจะไม่นำไปจดสิทธิบัตร</P> <P>แต่กรณีไวรัสใบด่างวงแหวน ( สิทธิบัตรมะละกอจีเอ็มโอ ) กลับเป็นไปอย่างน่าผิดหวัง เมื่อรัฐบาลปล่อยปละละเลยให้นักวิจัยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ร่วมกับมหาวิทยาลัยคอร์แนล สหรัฐอเมริกา ได้ศึกษาวิจัย โดยทางสหรัฐอเมริกาเตรียมจดสิทธิบัตร รัฐบาลดำเนินการเพียงแค่ตั้งคณะกรรมการติดตามเรื่องการแพร่กระจาย และการจดสิทธิบัตร แต่ยังไม่ได้ข้อตกลงที่เป็นหลักประกันได้ว่าสหรัฐจะไม่จดสิทธิบัตร</P> <P><B>3.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B>การจัดการผลกระทบจากเทคโนโลยีชีวภาพกับฐานความหลากหลายทางชีวภาพ</B></P> <P>ปัญหาการระบาดของพืชตัดต่อพันธุกรรม เช่น กรณีฝ้ายบีที และมะละกอ ซึ่งได้หลุดรอดไปจากแปลงทดลองของกรมวิชาการเกษตร สิ่งที่รัฐกระทำเพียงแค่การกล่าวโทษว่าชาวบ้านเป็นผู้ลักลอบเอาพันธุ์ไปปลูก แต่กลับไม่ได้มีมาตรการที่ชัดเจนว่าจะจัดการไม่ให้เกิดการแพร่ระบาดอย่างไร ซึ่งมีแนวโน้มว่าพืชตัดต่อพันธุกรรมทั้ง 2 ชนิดดังกล่าว อาจแพร่ออกไปอย่างกว้างขวาง ซึ่งจะเกิดความเสียหายต่อเกษตรกรผู้ปลูก ต่อพันธุกรรมพืชท้องถิ่นอย่างรุนแรง</P> <P><B>4.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B>การพัฒนากฎหมายภายในเกี่ยวกับความหลากหลายทางชีวภาพ</B></P> <P>กรณีพระราชบัญญัติสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ได้เป็นประเด็นสำคัญของการต่อสู้เพื่อปกป้องสิทธิต่อทรัพยากรชีวภาพ โดยใช้เงื่อนไขด้านสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์มากำกับ ซึ่งรัฐบาลและสภาผู้แทนราษฎรก็ได้ผลักดันให้มีกฎหมายดังกล่าวเพื่อให้การคุ้มครองกับพันธุกรรมที่มีความสำคัญในทางการค้า แต่ร่างกฎหมายดังกล่าวก็ผ่านการแก้ไขจากวุฒิสภาโดยตัดสิทธิการคุ้มครองพืชสามัญออกไป ในที่สุดสภาผู้แทนราษฎรก็สามารถยืนยันแก้ไขให้กลับไปเป็นหลักการเดิม ซึ่งนับว่าประเทศไทยได้มีเครื่องมือในการปกป้องพันธุกรรมของชาติเพิ่มขึ้นมาอีก</P> <P>ก้าวต่อมา ภาคประชาชนได้ผลักดันให้มีการร่างกฎหมายว่าด้วยความปลอดภัยทางชีวภาพ เพื่อใช้ในการจัดการปัญหาผลกระทบที่จะเกิดจากพืชตัดต่อพันธุกรรม แต่ร่างดังกล่าวก็ไม่ได้มีความคืบหน้ามากนัก</P> <P><B>5.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B>บทบาทของไทยเกี่ยวกับข้อตกลงระหว่างประเทศ</B></P> <P>ด้วยแรงผลักดันของประชาชน ทำให้รัฐบาลทักษิณก็ได้ดำเนินการหลายประการโดยเฉพาะที่เกี่ยวกับข้อตกลงระหว่างประเทศให้ก้าวหน้าขึ้น เช่น กรณีการจัดตั้งกองทุนป่าเขตร้อน ที่สหรัฐใช้แลกกับหนี้สินบางส่วนแต่ต้องเปิดให้สหรัฐเข้าถึงทรัพยากรป่าเขตร้อนในประเทศไทย และให้มีการจดสิทธิบัตรได้ ประชาชนคัดค้านกองทุนดังกล่าว จนรัฐบาลยกเลิกไปในปี 2546 หรือในกรณีอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ (CBD) ซึ่งรัฐบาลในชุดก่อนๆ ก็ได้เตรียมความพร้อมระดับหนึ่ง โดยการตราพระราชบัญญัติคุ้มครองพันธุ์พืช 2542 และพระราชบัญญัติคุ้มครองภูมิปัญญาแพทย์แผนไทย 2542 ขึ้น เพื่อใช้ปกป้องสิทธิเกษตร ชุมชน และหมอพื้นบ้านต่อพันธุกรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น อันทำให้รัฐบาลทักษิณมีความพร้อมมากขึ้นในการลงนามในอนุสัญญาฯ แต่กระนั้นกลไกเชิงปฏิบัติการเพื่อให้เกิดการคุ้มครองปกป้องสิทธิเกษตรกร และชุมชนต่อทรัพยากรชีวภาพและภูมิปัญญาท้องถิ่นก็ยังไม่เป็นรูปธรรม </P> <P><B>6. ข้อเสนอเชิงนโยบายภาคประชาชน</B></P> <P>จากปมปัญหาทั้งหมดที่กล่าวมา รัฐจำเป็นต้องสร้างนโยบายหลายประการ ที่สำคัญคือ การจัดตั้งองค์กรบริหารความหลากหลายทางชีวภาพระดับชาติ ซึ่งเป็นองค์กรอิสระที่ประชาชนมีส่วนร่วมในทุกระดับ ทั้งระดับนโยบาย และการดำเนินการ เพื่อให้สามารถดำเนินการด้วยความโปร่งใส และเป็นธรรม บนผลประโยชน์ของชุมชนท้องถิ่น และประเทศชาติ</P> <P><B>6. นโยบายและผลงานด้านพลังงาน</B></P> <P><B>ภาพรวม</B></P> <P>ประเด็นปัญหารากฐานของระบบพลังงานไทยโดยเฉพาะกรณีไฟฟ้า คือ ระบบการผูกขาดของหน่วยงานรัฐ ซึ่งผูกขาดตั้งแต่ต้นทางจนถึงปลายทาง โดยสองหน่วยธุรกิจหลัก คือ การปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย (ปตท.) และการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) </P> <P>ประเด็นดังกล่าวกลายเป็นความร้อนแรงทางการเมืองขึ้น เมื่อรัฐบาลทักษิณเร่งดำเนินการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ โดยการแปรรูปบริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) ในปี 2544 โดยคงผูกขาดตลาดก๊าซธรรมชาติเอาไว้ และมีการผลักดันแปรรูป กฟผ. ตามแบบจำลองผู้ซื้อรายเดียว แต่ถูกคัดค้านอย่างหนักจนต้องชะลอการดำเนินการ</P> <P>แต่การแปรรูปฯ มิได้เป็นการสลายการผูกขาด และกระจายอำนาจให้แก่ประชาชน ในทางตรงกันข้ามก็เพิ่มการผูกขาดมากยิ่งขึ้นในรูปของบริษัทเอกชน สิ่งที่เห็นชัดเจนตามมาก็คือ แผนพัฒนากำลังผลิตไฟฟ้า พ.ศ.2547-2554 ที่เสนอโดยกฟผ. ก็ยังคงเน้นการพัฒนาพลังงานเชิงธุรกิจ โดยวางแผนพัฒนาและจัดการแหล่งพลังงานทั้งในประเทศไทยและภูมิภาคให้สอดรับกับการพยากรณ์ความต้องการใช้ไฟฟ้าที่ผันแปรตามการเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศ แต่ด้วยการคาดการณ์ที่เกินจริง เพื่อให้สอดรับกับธุรกิจไฟฟ้า ทำให้ผลกระทบจะเกิดต่อประชาชน ผู้บริโภค และระบบนิเวศที่ต้องสูญเสียไปจากการผลิตไฟฟ้าที่มากเกินความจำเป็น &nbsp;&nbsp; </P> <P>นอกจากนี้ ยังมีปัญหาจากนโยบายด้านพลังงานหลายประการดังนี้</P> <P><B>1.&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B>การพัฒนาพลังงานหมุนเวียนเพิ่มมากขึ้น แต่กลไกเชิงนโยบายยังมีปัญหา</B><B></B></P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; รัฐบาลมีโครงการพัฒนาพลังงานหมุนเวียนหลายโครงการ แต่การผลิตไฟฟ้าจากพลังงานหมุนเวียนมีไม่ถึงร้อยละ 1 ของการผลิตไฟฟ้าทั้งหมด</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ปัญหาอุปสรรค เช่น มาตรการกำหนดให้ผู้ผลิตพลังงานหมุนเวียน ต้องขายไฟฟ้าผ่านผู้ผลิตจากเชื้อเพลิงฟอสซิล ปัญหาการผูกขาด และผลประโยชน์ทับซ้อนของหน่วยธุรกิจพลังงาน เช่น กฟผ. มีอำนาจอนุมัติโครงการของผู้ผลิตไฟฟ้ารายอื่น ในขณะที่ตนเองเป็นผู้ผลิตด้วย</P> <P><B>2.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B>กลไกเชิงนโยบายยังขาดการมีส่วนร่วม และกลไกจัดการความขัดแย้งยังไม่มีการพัฒนา</B></P> <P>การแปรรูป กฟผ. แต่ไม่มีการปรับรื้อโครงสร้างและกระบวนการกำหนดนโยบายพลังงาน ทำให้ปัญหาความขัดแย้งจากโครงการพลังงานที่ต่อเนื่องจากรัฐบาลก่อนถูกกลบเกลื่อน หรือลุกลามบานปลายยิ่งขึ้น</P> <P>นอกจากนี้ การกำหนดนโยบายด้านพลังงานใหม่ๆ ขาดการมีส่วนร่วมและเปิดการวิเคราะห์ทางเลือกอย่างกว้างขวาง</P> <P><B>3.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </B><B>เป้าหมายทางการเมืองมีบทบาทสำคัญมากในการตัดสินใจ</B></P> <P>การดำเนินนโยบายและมาตรการไม่ได้เป็นไปตามยุทธศาสตร์และเป้าหมายด้านพลังงานที่กำหนดไว้ ด้วยเหตุผลและเป้าหมายทางการเมือง ตัวอย่างชัดเจน คือ เรื่องการอุดหนุนราคาน้ำมันดีเซล และราคาเบนซิน ( ในช่วงต้น) โดยกองทุนน้ำมัน</P> <P>ความสำเร็จในภาพรวมยังคงไม่เป็นไปตามเป้าหมาย<B> </B>ทั้งในแง่พลังงานหมุนเวียนและประสิทธิภาพการใช้พลังงาน </P> <P><STRONG>4. ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย</STRONG></P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ลดโครงสร้างการผูกขาดในระบบพลังงาน ด้วยการจัดตั้งกลไกการกำกับดูแลที่เข้มแข็ง เป็นอิสระ และลดบทบาทที่ทับซ้อนของหน่วยธุรกิจพลังงานลง</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; พัฒนาพลังงานหมุนเวียน โดยมีกลไกเฉพาะที่แยกออกมาจากตลาดเชื้อเพลิงฟอสซิล</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; พัฒนากลไกในการจัดการด้านการใช้พลังงานอย่างจริงจัง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการใช้พลังงานโดยรวม และลดการแทรกแซงทางการเมือง</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เปิดทางเลือกและเปิดโอกาสให้ทุกภาคส่วน ได้มีส่วนร่วมในกระบวนการนโยบายในทุกระดับ</P> <P><B>7. นโยบายด้าน</B><B>การจัดการปัญหามลพิษอุตสาหกรรม</B></P> <P><STRONG>1. สถานการณ์โดยภาพรวม</STRONG></P> <P>รัฐบาลกำหนดนโยบายด้านการจัดการปัญหามลพิษอุตสาหกรรมไว้ดี เช่น ให้นำต้นทุนทางสังคมมาพิจารณาในการศึกษาผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ใช้หลักการผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่าย ฯลฯ แต่การจัดการปัญหามลพิษอุตสาหกรรมไม่ได้อยู่ในลำดับความสำคัญของรัฐบาล</P> <P>อย่างไรก็ตาม แม้หลักการในนโยบายเฉพาะจะก้าวหน้า แต่ทิศทางและนโยบายการพัฒนาประเทศของรัฐบาลที่มุ่งเน้นการพัฒนาเศรษฐกิจด้านเดียว กลับกลายเป็นตัวการใหญ่ของการสร้างปัญหามลพิษและการทำลายทรัพยากรธรรมชาติ โดยละเมิดสิทธิและการมีส่วนร่วมของประชาชน การตรวจสอบความโปร่งใสของรัฐบาลจากภาคประชาชน ถูกทำให้อ่อนแอลงและเสียความชอบธรรมไปด้วย</P> <P><B>2. ปัญหาและการจัดการปัญหามลพิษอุตสาหกรรมของรัฐบาล</B></P> <P>ปัญหามลพิษยังมีอยู่มาก ทำให้เกิดปัญหาด้านคุณภาพน้ำ คุณภาพอากาศ ทำให้ชาวบ้านเจ็บป่วยด้วยโรคทางเดินหายใจ ภูมิแพ้ ต่าง อันเนื่องมาจากอุตสาหกรรมขยายตัว ขยะเพิ่มขึ้น แต่ความสามารถกำจัดขยะอันตรายของไทยมีเพียงร้อยละ 20</P> <P>ปัญหามลพิษนำไปสู่ปัญหาความขัดแย้งระหว่างกลุ่มต่างๆ&nbsp; จนถึงขั้นการเสียชีวิต มีแกนนำชาวบ้านเสียชีวิตกว่า 10 ราย จากการต่อสู้ให้แก้ปัญหามลพิษและปกป้องทรัพยากรธรรมชาติ</P> <P>แต่ผลงานที่รัฐบาลทำไม่ตรงกับประเด็นปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมและมลพิษอุตสาหกรรม โดยรัฐบาลพยายามนำเสนอให้เห็นการลดทอนและบิดเบือนขนาดและระดับของปัญหาให้ดูเล็กลง ซึ่งไม่มีผลการทำงานที่แตกต่างไปจากรัฐบาลที่ผ่านมา การจัดการปัญหาหลักๆ อยู่ที่การจัดการปัญหาที่ปลายท่อ เช่น การสร้างเตาเผาขยะ สร้างโรงบำบัดน้ำเสีย ฯลฯ </P> <P>จากสถานการณ์ดังกล่าวมีแนวโน้มว่าจะเผชิญปัญหาตีบตันไร้ทางออก เกิดการต่อต้าน และความขัดแย้ง เช่น การอพยพชาวบ้านแม่เมาะ 669 ครอบครัว ที่ได้รับผลกระทบจากการทำเหมืองแร่ลิกไนต์และโรงไฟฟ้าแม่เมาะ</P> <P><STRONG>3. ข้อเสนอเชิงนโยบาย</STRONG></P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ปฏิรูปกระบวนการพิจารณาโครงการขนาดใหญ่ ให้มีส่วนร่วม ความโปร่งใส ความรับผิดชอบ และกระจายอำนาจ</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;ปฏิรูปกระบวนการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมทั้งระบบ</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;ให้มีการวิเคราะห์ผลกระทบทางสุขภาพ ผลกระทบทางสังคม ที่มีเนื้อหาครบถ้วนและถูกต้องตามหลักวิชาการ</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;ให้ยอมรับและปฏิบัติตามหลักการ “สิทธิการเข้าถึงข้อมูล” ต่างๆ ทั้งด้านสิ่งแวดล้อม มลพิษ การใช้สารอันตราย ฯลฯ</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; มีการพัฒนาระบบฐานข้อมูลการปล่อยมลพิษสู่สิ่งแวดล้อม การใช้สารเคมีอันตราย และการควบคุมจัดการขยะอันตราย</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;จัดตั้ง “<B>กองทุนคุ้มครองสุขภาพและสิ่งแวดล้อม”</B><B></B></P> <P><B>ข้อเสนอแนะต่อการผลักดันนโยบาย และกฎหมาย เพื่อสร้างสิทธิและการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม</B></P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; นอกเหนือไปจากบทวิเคราะห์และข้อเสนอแนะต่อปัญหาทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมเฉพาะด้าน ภาคประชาชนได้มีการวิเคราะห์และผลักดันข้อเสนอในทางนโยบายและกฎหมายที่จะแก้ปัญหาโดยภาพรวมที่จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขทางโครงสร้างเชิงวัฒนธรรมการเมืองได้เพื่อทำให้สิทธิชุมชนและการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเป็นจริงได้มากขึ้น</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; จากบทเรียนการเคลื่อนไหวของประชาชนในการต่อสู้ปกป้องสิทธิชุมชนตลอดเกือบ 20 ปีที่ผ่านมาพบว่า การต่อสู้ ติดตาม ตรวจสอบรายโครงการที่ส่งผลกระทบต่อท้องถิ่นในระดับพื้นที่ หรือการสร้างพลังกับประชาสังคมภายนอก โดยไม่เชื่อมโยงกับกลไกทางการเมืองที่เป็นอยู่ ยากที่จะทำให้เกิดระบบการรับรองสิทธิและการมีส่วนร่วมของประชาชนอย่างแท้จริง</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; บทเรียนอีกด้านหนึ่งก็พบว่า ลำพังการมีกฎหมาย แต่ขาดพลังทางสังคมที่หนุนเนื่องอย่างกว้างขวางและต่อเนื่องก็ยากที่จะทำให้สิทธิตามกฎหมายได้รับการปฏิบัติจริง ดังเช่น พระราชบัญญัติคุ้มครองพันธุ์พืช 2542 ที่ผลักดันโดยกลุ่มองค์กรพัฒนาเอกชนด้านทรัพยากรชีวภาพเพื่อให้รับรองสิทธิชุมชน ซึ่งยังไม่มีกระแสตื่นตัวจากประชาชนเจ้าของสิทธิมากนัก ทำให้กฎหมายดังกล่าวยังไม่ได้ดำเนินการเท่าที่ควรนัก หากเทียบกับกรณีป่าชุมชน ซึ่งถึงแม้จะยังไม่มีกฎหมายป่าชุมชน แต่ก็เกิดความตื่นตัวของชุมชนในการจัดการป่าทั่วประเทศ แต่สิทธิดังกล่าวก็อาจจะถูกละเมิดได้ทุกเมื่อหากยังไม่มีหลักประกันทางกฎหมาย</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ยุทธศาสตร์ด้านกฎหมายของภาคประชาชน จึงเป็นการเคลื่อนไหวผลักดันเพื่อสร้างการรับรู้ ตื่นตัว และร่วมสนับสนุนให้เกิดกฎหมาย ขณะเดียวกันหลักคิดของกฎหมายจากทัศนะใหม่ของประชาชน จะต้องเปลี่ยนไปจากการที่กฎหมายเป็นเครื่องมือของรัฐมาสู่ กฎหมายเป็นเครื่องมือของประชาชน การบัญญัติกฎหมายลักษณะนี้เป็นการบัญญัติให้คุ้มครองสิทธิตามสภาพความเป็นจริง กำหนดเงื่อนไขการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงสิทธิและการจัดการทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมในพื้นที่ได้ตามความเหมาะสม แต่ขณะเดียวก็กำหนดเครื่อง มาตรการ และกลไกเชิงสถาบันอย่างชัดเจนในการปกป้องคุ้มครองสิทธิจากประชาชนมิให้ถูกละเมิดจากภายนอก ซึ่งเครื่องมือดังกล่าวมีได้หลายระดับตั้งแต่ระดับชาติและท้องถิ่น โดยทั้งนี้</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ยุทธศาสตร์การต่อสู้ทางกฎหมายเริ่มปรากฏตัวชัดเจนตั้งแต่ความสำเร็จของประชาชนในการผลักดันรัฐธรรมนูญให้คุ้มครองสิทธิและส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในหลายประเด็น ตามมาด้วยการผลักดันกฎหมายใหม่หลากหลายประเภท ตลอดจนแก้ไขกฎหมายที่ก่อปัญหา และยับยั้งกฎหมายที่หากออกมาแล้วจะประสบปัญหา</P> <P>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เพื่อให้การเคลื่อนไหวของประชาชนเป็นไปอย่างมีพลังและมีจังหวะก้าว รวมทั้งลดความซ้ำซ้อนของตัวกฎหมาย และการเคลื่อนไหว จึงใคร่ขอเสนอดังต่อไปนี้</P> <P>1.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; จัดตั้งเครือข่ายด้านนโยบายและกฎหมายภาคประชาชน โดยประสานให้กลุ่มที่ผลักดันกฎหมายด้านสิทธิชุมชน การมีส่วนร่วมของประชาชนในด้านต่างๆ มาร่วมเป็นเครือข่ายเพื่อทำหน้าที่ติดตามตรวจสอบ นโยบาย กฎหมายที่จะส่งผลกระทบต่อสิทธิประชาชน ประมวลข้อเสนอทางกฎหมายด้านต่างๆ โดยเชื่อมโยงให้เห็นความสัมพันธ์ต่อกันอย่างชัดเจน พร้อมกับมีข้อเสนอแนะต่อการจัดลำดับความสำคัญในการผลักดันกฎหมาย และประมวลช่องทางการเคลื่อนไหวผลักดันกฎหมายหลากหลายแบบ อีกทั้งควรทำหน้าที่ติดตามตรวจสอบเมื่อกฎหมายเหล่านี้ประกาศใช้ให้สามารถปฏิบัติได้จริง</P> <P>2.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เชื่อมประสานและสร้างกระบวนการเรียนรู้กับหน่วยงาน สถาบันที่มีบทบาทต่อการผลักดัน พิจารณา และบังคับใช้กฎหมาย เช่น สถาบันวิชาการด้านนิติศาสตร์และนโยบายสาธารณะต่างๆ สถาบันการเมือง เช่น วุฒิสภา สถาบันด้านระบบยุติธรรม เช่น ศาลปกครอง ศาลรัฐธรรมนูญ&nbsp; กรมอัยการ และหน่วยงานอื่นๆ ด้านยุติธรรม โดยทั้งนี้อาจให้องค์กรอิสระ เช่น คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เป็นแกนกลางในการเชื่อมโยง โดยมีเป้าหมายผลักดันให้สถาบันทางสังคมเหล่านี้ได้นำเอาหลักการ วิธีคิด และแนวทางการเสริมสร้างสิทธิชุมชนและการมีส่วนร่วมของประชาชนนำไปปฏิบัติอย่างแท้จริง</P> <P>3.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เร่งรัดผลักดันกฎหมายที่มีความสำคัญในแง่การสร้างหลักการใหม่ในการคุ้มครองสิทธิและการมีส่วนร่วมของประชาชน ซึ่งได้แก่ </P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ร่างพระราชบัญญัติป่าชุมชน และร่างพระราชบัญญัติสิทธิชุมชนในการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมองค์รวม</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;ปรับปรุงร่างพระราชบัญญัติสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ 2535 ให้ครอบคลุมสิทธิประชาชนในหลายระดับ</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผลักดันร่างพระราชบัญญัติการรับฟังและการมีส่วนร่วมของประชาชน ให้เกิดขึ้นจริง </P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผลักดันให้เกิดองค์กรอิสระด้านสิ่งแวดล้อมตามรัฐธรรมนูญ โดยให้มีพระราชบัญญัติองค์กรอิสระด้านสิ่งแวดล้อม</P> <P>-&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ผลักดันร่างพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ เพื่อให้เกิดการปฏิรูประบบสุขภาพที่ประชาชนมีสิทธิและมีส่วนร่วมอย่างเป็นบูรณาการ</P> <P>4.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เสริมสร้างความตื่นตัว ความเข้มแข็งของขบวนการประชาชนในการต่อสู้ผลักดันด้านนโยบายและกฎหมาย เพราะสิทธิชุมชนและการมีส่วนร่วมของประชาชนจะเป็นจริงได้ขึ้นอยู่กับความเข้มแข็งและการปฏิบัติการของประชาชน หากชุมชนมีศักยภาพในการจัดการทรัพยากรของตนเอง และประชาชนตื่นตัวปกป้องต่อปัญหาสิ่งแวดล้อม และใช้เงื่อนไขทางกฎหมายเป็นเครื่องมือปกป้องสิทธิของประชาชนได้อย่างจริงจัง พลังทางสังคมเหล่านี้ก็จะหนุนเนื่องให้กฎหมายที่กำลังผลักดันเป็นเครื่องมือของประชาชนได้จริง มิเช่นนั้นข้อเสนอต่อกฎหมายทั้งหมดเหล่านี้หากไม่แปรสภาพเป็นเครื่องมือของรัฐในการกำกับสิทธิชุมชนและประชาชน ก็อาจจะมิได้ปฏิบัติใช้ให้เกิดมรรคผล&nbsp;</P> <P align=right>เครือข่ายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม<B>&nbsp;</B></P> <P align=center><B>.............................................................................</B><B>&nbsp;</B></P> <P align=center><B>ข้อเสนอด้านปัญหาสิทธิมนุษยชนและกระบวนการยุติธรรม</B><B>&nbsp;</B></P> <P>1.รัฐบาลจะต้องคลี่คลายปัญหาการละเมิดสิทธิมนุษยชน และความไม่เป็นธรรมที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาซึ่งถูกเลือกปฏิบัติจากผู้มีอำนาจ เพื่อให้มีการดำเนินคดีตามกระบวนการยุติธรรมโดยยึดหลักนิติธรรม ไม่ว่าจะเป็นกรณีการฆ่าตัดตอนในสงครามปราบปรามยาเสพติด นโยบายอำนาจนิยมและการใช้ความรุนแรงในการแก้ไขปัญหา 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยยึดหลักสิทธิมนุษยชนและความสมานฉันท์ รวมถึงการเร่งคลี่คลายคดีนักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชน (Human Rights Defenders) ที่ไม่มีความคืบหน้าใดๆ ในรัฐบาลที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นกรณีการอุ้มหายทนายสมชาย นีละไพจิตร การลอบสังหารนายเจริญ วัดอักษร พระสุพจน์ สุวโจ และความรุนแรงในพื้นที่เสี่ยงจากความขัดแย้งในสงครามการแย่งชิงทรัพยากรระหว่างกลุ่มทุนผู้อิทธิพลกับชุมชน โดยรัฐบาลจะต้องมีนโยบายในการปกป้องคุ้มครองนักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนในพื้นที่เสี่ยงภัยอย่างมีประสิทธิภาพ รวมถึงการจัดทำ บัญชีขาว (White List)&nbsp; เพื่อให้ความช่วยเหลือและปกป้องนักต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนที่ตกอยู่ในภาวะเสี่ยงภัย เพื่อให้ไม่ซ้ำรอยรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ในอดีตซึ่งมีการคุกคาม ข่มขู่และลอบสังหารอย่างแพร่หลาย</P> <P>2.รัฐบาลจะต้องปฏิรูปกฎหมายและกระบวนการยุติธรรมทั้งระบบ เพื่อลดการละเมิดสิทธิมนุษยชนในกระบวนการยุติธรรม โดยเฉพาะการซ้อม-ทรมาน การฆ่านอกระบบกฎหมาย และการอุ้มหาย เพื่อให้กระบวนการยุติธรรมสามารถมีบทบาทในการปกป้องและคุ้มครองสิทธิมนุษยชนได้อย่างแท้จริง โดยเฉพาะต้องทบทวนการให้อำนาจสอบสวน-สืบสวนแก่เจ้าหน้าที่ตำรวจโดยไม่มีการคานอำนาจอย่างเหมาะสม ซึ่งจำเป็นต้องมีการปฏิรูปตำรวจอย่างเร่งด่วน รวมถึงกฎหมายที่ล้าหลังและขัดหลักสิทธิมนุษยชนสากล</P> <P>3.รัฐบาลจะต้องให้สัตยาบันเข้าเป็นภาคีอนุสัญญาด้านสิทธิมนุษยชนที่สำคัญ โดยเฉพาะ ธรรมนูญศาลอาญาระหว่างประเทศ (ICC)&nbsp; ที่รัฐบาลของอดีตนายกรัฐมนตรี นายชวน หลีกภัย ได้ไปลงนามไว้แล้ว และอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองบุคคลทุกคนจากการถูกบังคับให้บุคคลสูญหาย และดำเนินการแก้ไขกฎหมายให้สอดรับกับอนุสัญญาต่างๆ เพื่อสร้างบรรทัดฐานด้านสิทธิมนุษยชนของประเทศไทยให้ทัดเทียมสากล รวมถึงในด้านสิทธิแรงงาน รัฐบาลต้องให้สัตยาบันต่ออนุสัญญาขององค์กรแรงงานระหว่างประเทศ&nbsp; ฉบับที่ 87 และ 98 โดยเร่งด่วน</P> <P>4. รัฐบาลจะต้องยกเลิก พ.ร.ก. การบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉินในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ และแก้ไขกฎหมายที่ละเมิดสิทธิมนุษยชน เช่น พ.ร.ก. การบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน ปรับปรุง พ.ร.บ.กฎอัยการศึก และถอนร่างกฎหมายที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างรุนแรง เช่น ร่างกฏหมายเกี่ยวกับการชุมนุมสาธารณะ และ <A href="http://www.inet.co.th/computer_act/">พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์</A></P> <P><B>ด้านปัญหาประชาธิปไตย การปฏิรูปการเมืองและรัฐธรรมนูญ</B><B></B></P> <P>1.รัฐบาลจะต้องคลี่คลายปัญหาความขัดแย้งทางการเมืองในช่วงที่ผ่านมา โดยยึดหลักนิติธรรมและความสมานฉันท์อย่างเคร่งครัด จะต้องมีการดำเนินการสอบสวนลงโทษผู้กระทำผิดที่ก่อความรุนแรงอย่างไม่เลือกปฏิบัติ ไม่ว่าจะเป็นความรุนแรงที่มาจากเจ้าหน้าที่รัฐหรือบุคคลกลุ่มใดก็ตาม เพื่อสร้างหลักประกันให้สังคมต่อสวัสดิภาพและความปลอดภัยของพลเมืองในอนาคต โดยเฉพาะเหตุการณ์ความรุนแรงทีเกี่ยวข้องกับการชุมนุมมวลชนที่ผ่านมา&nbsp; ทั้งจะต้องลงโทษเจ้าหน้าที่ที่ปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เลือกปฏิบัติ และยอมตนป็นเครื่องมือทางการเมืองของนักการเมืองและผู้มีอิทธิพล ทั้งทางวินัยและอาญา</P> <P>2.รัฐบาลจะต้องรับรองสิทธิเสรีภาพของประชาชนตามหลักกติกาสากลว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองที่ประเทศไทยเป็นภาคีอยู่อย่างเคร่งครัดในห้วงแห่งความขัดแย้งที่ยังไม่คลี่คลาย โดยการสนับสนุนสิทธิมนุษยชนของทุกฝ่ายภายใต้กติการะหว่างประเทศ ในการบริหารราชการแผ่นดิน การดำเนินนโยบายของรัฐบาล และการปฏิบัติหน้าที่ของหน่วยงานของรัฐส่วนต่างๆ จะต้องไม่เลือกปฏิบัติและรอนสิทธิเสรีภาพของประชาชน</P> <P>3.รัฐบาลจะต้องผลักดันการปฏิรูปการเมืองและสังคมใหม่โดยให้ประชาชนมีส่วนร่วม ในรูปของสภาปฏิรูปการเมืองหรือคณะกรรมาธิการปฏิรูปการเมือง เพื่อนำไปสู่การปฏิรูปรัฐธรรมนูญในส่วนที่ไม่เป็นประชาธิปไตยในอนาคต จากการมีส่วนร่วมของสังคม โดยไม่ให้มีการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อประโยชน์แก่กลุ่มผลประโยชน์กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเป็นการเฉพาะ อันจะเป็นการลดความขัดแย้งลงในระยะยาว&nbsp;</P> <P align=right>คณะกรรมการรณรงค์เพื่อสิทธิมนุษยชน (ครส.)</P> <P align=center><B>.............................................................................</B><B>&nbsp;</B></P> <P align=center><B>ข้อเสนอศูนย์ประสานงานเยาวชนเพื่อประชาธิปไตย (</B><B>YPD)</B></P> <P>ศูนย์ประสานงานเยาวชนเพื่อประชาธิปไตย (YPD) ในฐานะองค์กรคนหนุ่มสาวที่มีบทบาทในการทำงานด้านสิทธิมนุษยชนร่วมกับองค์กรสิทธิมนุษยชนต่างๆในประเทศไทยมาโดยตลอด มีข้อเสนอต่อรัฐบาลชุดใหม่ ภายใต้การนำของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ดังต่อไปนี้ </P> <P>1. รัฐบาลจะต้องเร่งดำเนินการ<B>คลี่คลายความยุติธรรมและสืบสวนเหตุการณ์การใช้ความรุนแรง การละเมิดสิทธิมนุษยชน</B>ต่างๆ ในอดีตที่ผ่านมา เพื่อนำผู้กระทำผิดที่ลอยนวลมารับโทษตามกระบวนการยุติธรรม ไม่ว่าจะเป็นกรณีสงครามยาเสพติด&nbsp; ปัญหาสามจังหวัดชายแดนภาคใต้&nbsp; การเผาทำลายหมู่บ้านแม่มูนมั่นยืน สมัชชาคนจน&nbsp; มาจนถึง กรณีการสลายการชุมนุมที่รุนแรงเกินกว่าเหตุและการปะทะกันของมวลชนกลุ่มต่างๆ ในพื้นที่ต่างๆ โดยเฉพาะ<B>กรณีเหตุการณ์สลายการชุมนุมด้วยความความรุนแรงเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2551</B>&nbsp; ด้วยความเป็นกลางและเป็นธรรม ปราศจากการเลือกปฏิบัติไม่ว่าฝ่ายใด เพื่อเยียวยาสถานการณ์ความรุนแรงและการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่ผ่านมา </P> <P>2. รัฐบาลต้องเคารพในสิทธิเสรีภาพของประชาชนทุกฝ่ายอย่างเท่าเทียมกันตามหลักสิทธิมนุษยชนสากล&nbsp; ไม่แทรกแซงสื่อและเลือกปฏิบัติต่อฝ่ายที่มีความขัดแย้งกับรัฐบาล <B>รัฐบาลต้องทำหน้าที่เป็นผู้ประสานรอยร้าวในสังคมโดยไม่เป็นผู้สร้างความแตกแยกเสีย</B>เอง&nbsp; ทั้งนี้ รัฐบาลต้องตระหนักว่า การปิดกั้นสิทธิเสรีภาพของประชาชนจะกระทำไม่ได้ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายตรงข้ามของรัฐบาลก็ตามซึ่งท้ายที่สุดรัฐบาลจะแพ้ภัยตัวเอง ดังตัวอย่างในยุครัฐบาลพ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร &nbsp;ยุครัฐบาลพลเอกสุรยุทธ จุลานนท์&nbsp;&nbsp; หรือยุครัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช&nbsp; ก็<B>ตาม เมื่อรัฐบาลพยายามปิดกั้นพื้นที่ของฝ่ายตรงข้ามสูงมากเพียงใด&nbsp; กระแสการต่อต้านยิ่งสูงขึ้นเท่านั้นเป็นปฏิกิริยาต่อกัน </B><B>&nbsp;</B></P> <P>3. รัฐบาลจะต้องดำเนินการทบทวน<B>แก้ไขหรือยับยั้งนโยบาย&nbsp; กฎหมาย ที่กระทบต่อสภาพสิทธิและสิทธิมนุษยชนของประชาชน</B> โดยเฉพาะโครงการต่างๆ ของรัฐที่ผ่านมาทั้งหมด&nbsp; ที่ส่งผลต่อความขัดแย้ง กระบวนการไม่ชอบธรรม มีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม และสร้างความเดือดร้อนต่อประชาชนหรือชุมชน&nbsp;&nbsp;&nbsp; หรือมีปัญหาการทุจริตคอรัปชั่น และผลประโยชน์ทับซ้อน&nbsp; </P> <P>4. รัฐบาลจะต้องแสดง<B>ความโปร่งใส พร้อมกับการถูกตรวจสอบจากองค์กรอิสระและภาคประชาชน</B> ในการบริหารราชการแผ่นดินและการดำเนินนโยบายต่างๆ ที่อาจเป็นข้อครหาในเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อน โดยรัฐบาลจะต้องผลักดันให้เกิด <B>“กฎหมายต่อต้านการคอร์รัปชั่น”</B> เพื่อเอาผิดต่อนักการเมืองและข้าราชการกังฉินอย่างเด็ดขาด เช่นประเทศเกาหลีและญี่ปุ่น ซึ่งมีการเอาผิดการคอร์รัปชั่นอย่างจริงจัง เพื่อสร้างบรรทัดฐานใหม่ของการเมืองไทย</P> <P>5. รัฐบาลต้องจัดให้มีการปฏิรูปการเมืองโดยการมีส่วนร่วมของประชาชนอย่างแท้จริง โดยดำเนินการจัดตั้ง <B>สภาเพื่อการปฏิรูปการเมือง</B>&nbsp;จากภาคประชาชนทุกกลุ่มสาขา&nbsp;เพื่อเข้ามาทำหน้าที่ในการปฏิรูปการเมือง ออกแบบรัฐธรรมนูญอย่างมีส่วนร่วม ออกแบบระบบเศรษฐกิจ สังคมที่เป็นธรรม&nbsp; สร้างรัฐสวัสดิการ การกระจายโอกาสที่เป็นธรรมกับประชาชน&nbsp; และสร้างการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในทุกระดับ&nbsp; เพื่อเป็นพื้นฐานของสังคมที่จะป้องกันวิกฤตความขัดแย้งอันเกิดจากความไม่เท่าเทียม และไม่เป็นธรรมในสังคมต่อไป</P> <P>6. <B>รัฐบาลต้องดำเนินนโยบายสังคม-ประชาธิปไตย(Social Democracy)</B> เพื่อปฏิรูปประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจที่เป็นธรรมแก่ภาคแรงงานและเกษตรกร สร้างโอกาสการแข่งขันทางเศรษฐกิจที่เป็นธรรมปราศจากการผูกขาด &nbsp;ส่งเสริมการคุ้มครองผู้บริโภคให้เข้าถึงสินค้าและการบริการที่เป็นธรรม&nbsp; ส่งเสริมให้มีการปฏิรูประบบภาษีและการกระจายรายได้ที่เป็นธรรม&nbsp; จัดเก็บภาษีทรัพย์สิน – มรดกอัตราก้าวหน้า&nbsp; ปฏิรูปที่ดินโดยการกระจายโอกาสให้แก่คนยากจน&nbsp; สร้างการกระจายรายได้และโภคทรัพย์ที่เป็นธรรม&nbsp; รวมถึงการสร้างโอกาสการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน&nbsp; โดยแนวนโยบายสาธารณะต่างๆต้องดำเนินการโดยการมีส่วนร่วมของประชาชนทุกขั้นตอน&nbsp; และต้องปฏิรูปกฎหมายเพื่อให้เกิดพรรคการเมืองใหม่ๆ ที่มีความหลากหลายทางอุดมการณ์มากไปกว่าแนวทางเสรีนิยม</P> <P>&nbsp;7. รัฐบาลต้องเร่งเดินหน้า <B>“ปฏิรูปการศึกษา”</B> เป็นนโยบายหลัก&nbsp; โดยมุ่งเน้นเรื่องการกระจายโอกาสทางการศึกษา ให้เป็นสวัสดิการที่ประชาชนทุกกลุ่มมีสิทธิเข้าถึงได้โดยไม่เป็นภาระ เน้นการศึกษาที่ส่งเสริมการพัฒนาศักยภาพที่หลากหลายของผู้คน&nbsp; สร้างสังคมแห่งการเรียนรู้(Knowledge Base Society)ผ่านสื่อสารมวลชนและสถานที่สาธารณะต่างๆ ที่เด็ก เยาวชน ครอบครัวสามารถมาใช้ประโยชน์ได้ยามว่าง สนับสนุนภาคประชาชนในการจัดการศึกษาการเมืองภาคพลเมือง(Civic Education) &nbsp;&nbsp;และสนับสนุนการทำกิจกรรมนอกหลักสูตรของกลุ่มเครือข่ายเยาวชนต่างๆ อย่างเต็มที่</P> <P>8. ในการผลักดันร่างกฎหมายหรือดำเนินนโยบายต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเด็กและเยาวชน&nbsp;&nbsp; จะต้องดำเนินการโดยการมีส่วนร่วมของเด็กและเยาวชนในทุกกระบวนการ&nbsp; ตั้งแต่ขั้นตอนการรับฟังความคิดเห็นจนถึงการมีตัวแทนเข้าไปทำหน้าที่ในชุดคณะกรรมการต่างๆ ที่เกี่ยวข้องอย่างมีส่วนรวม&nbsp;&nbsp; รวมถึงการ<B>ปฏิรูปสภาเด็กและเยาวชนในระดับต่างๆ</B> ทั้งระบบให้สามารถทำหน้าที่เป็นผู้แทนเด็กและเยาวชนได้อย่างชอบธรรม&nbsp; และสามารถผลักดันกลไกการพัฒนาเด็กและเยาวชนไทยได้อย่างแท้จริง เพื่อรองรับวิกฤติปัญหาสังคมในอนาคตในโลกโลกาภิวัตน์ได้อย่างเท่าทัน</P> <P align=right>ศูนย์ประสานงานเยาวชนเพื่อประชาธิปไตย (YPD)<B>&nbsp;</B></P> <P align=center><B>.............................................................................</B><B></B></P> <P align=center><B>&nbsp;</B><B>ข้อเสนอคณะกรรมการประสานงานองค์กรพัฒนาเอกชน (กป.อพช.)</B></P> <P>&nbsp;ตลอดระยะเวลากว่ายี่สิบปีที่คณะกรรมการประสานงานองค์กรพัฒนาเอกชน (กป.อพช.) และเครือข่ายภาคประชาชน มีประสบการณ์ในการทำงานอย่างใกล้ชิดกับประชาชนทั้งในภาคชนบท และภาคเมือง และมีความร่วมมือกับนักวิชาการ ประชาสังคม และนักปฏิบัติการทางสังคมกลุ่มต่าง ๆ&nbsp;&nbsp; กป.อพช. ได้จับตาดูทิศทางและนโยบายของรัฐบาลของพรรคการเมืองต่าง ๆ ที่ผลัดเปลี่ยนกันมาบริหารประเทศและมีความเห็นว่า&nbsp; ทุกรัฐบาลล้วนแต่มีทิศทางที่มุ่งเน้นการสร้างความเติบโตทางเศรษฐกิจ การขยายตัวของภาคอุตสาหกรรม พัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน การส่งเสริมการลงทุนจากต่างประเทศ เปิดเสรีการค้า การเงิน การลงทุน&nbsp; เปลี่ยนแปลงระบบเกษตรกรรมไปสู่การตอบสนองตลาดและการส่งออก กระตุ้นการบริโภคของประชาชน แต่ความเติบโตทางเศรษฐกิจดังกล่าว นอกจากมิได้ถูกกระจายอย่างทั่วถึงและเป็นธรรมระหว่างกลุ่มคนต่างๆ แล้วกลับสร้างปัญหาความเหลื่อมล้ำระหว่างกลุ่มคน&nbsp; มีการละเมิดสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรมอย่างกว้างขวาง เกิดความเสื่อมโทรมของทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ตลอดจนการสูญสลายของสังคมชุมชนท้องถิ่น และมีแนวโน้มจะนำไปสู่ความขัดแย้งทางสังคมที่รุนแรงขึ้น</P> <P>ยิ่งไปกว่านั้นโลกกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตทุกด้านไม่ว่าจะเป็นวิกฤตอาหาร วิกฤตพลังงาน ภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงนำไปสู่ภัยพิบัติทางธรรมชาติบ่อยครั้งขึ้นเรื่อย ๆ&nbsp; ไปจนถึงวิกฤตการเงิน หรือที่เรียกว่า วิกฤตแฮมเบอเกอร์ ที่เริ่มต้นที่สหรัฐอเมริกา ลุกลามไปทั่วยุโรป&nbsp; และมีแนวโน้มจะเกิดเป็นภาวะเศรษฐกิจถดถอยอย่างรุนแรงทั่วโลก ภาวะเศรษฐกิจถดถอยนี้ก็จะส่งผลกระทบต่อประเทศไทยอย่างรุนแรงโดยเหตุที่ระบบเศรษฐกิจของไทยพึ่งพาตลาดต่างประเทศถึงกว่า &nbsp;70%</P> <P>กป.อพช.และเครือข่ายภาคประชาชน เห็นว่าเราสามารถก้าวพ้นภาวะยากลำบาก พลิกวิกฤตเป็นโอกาส หากได้มีการทบทวนทิศทางการพัฒนาประเทศ และเริ่มต้นกระบวนการปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจ สังคม การเมือง ที่วางอยู่บนพื้นฐานการพึ่งตนเอง รากฐานสังคมเกษตรกรรม สร้างการกระจายรายได้ที่เป็นธรรม ปฏิรูประบบภาษี การพัฒนาภาคเศรษฐกิจจริง การพัฒนาตลาดภายในประเทศ การส่งเสริมความเข้มแข็งของระบบเศรษฐกิจชนบท และประการสำคัญต้องให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วมของประชาชน ชุมชนท้องถิ่น&nbsp; ส่งเสริมการรวมตัวและการสร้างเข้มแข็งแก่เกษตรกรรายย่อย &nbsp;สนับสนุนสิทธิของแรงงาน ส่งเสริมสิทธิในการรวมตัวและการเจรจาต่อรองของผู้ใช้แรงงานอย่างจริงจัง&nbsp; การคุ้มครองและการสร้างหลักประกันทางสังคมให้แก่แรงงานนอกระบบ</P> <P>กป.อพช.และเครือข่ายภาคประชาชนขอนำเสนอความเห็น ข้อเสนอแนะเพื่อประกอบการจัดทำนโยบายของรัฐบาล ดังต่อไปนี้</P> <P>1.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ให้มีการจัดตั้งคณะกรรมการปฏิรูปการเมืองและสังคม โดยเน้นการมีส่วนร่วมของประชาชนทุกกลุ่ม เพื่อกำหนดแนวทางการแก้ไขปัญหาโครงสร้างทางการเมือง ทางเศรษฐกิจ และทางสังคมทั้งระบบ ภายในระยะเวลาหกเดือน และรัฐบาลต้องนำข้อเสนอของคณะกรรมการดังกล่าวไปดำเนินการให้บรรลุผล</P> <P>2.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ให้มีการจัดตั้งคณะกรรมการไต่สวนระดับชาติที่เป็นอิสระจากรัฐเพื่อสอบสวนกรณีความขัดแย้งทางการเมืองและความรุนแรงในช่วงระยะ 1 ปีที่ผ่านมา และต้องนำผลการสอบสวนไปดำเนินการทางกฎหมายอย่างจริงจังและเสมอหน้ากัน เพื่อแก้ไขปัญหาวิกฤตทางการเมืองและส่งเสริมความสมานฉันท์และทำให้หลักนิติธรรมสามารถเป็นจริงได้ในสังคมไทย&nbsp; </P> <P>3.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ให้ดำเนินการจัดทำแผนนิติบัญญัติ เพื่อออกกฎหมายที่ต้องออกตามรัฐธรรมนูญ เช่น พรบ.การเข้าชื่อเสนอกฎหมาย พรบ.องค์กรอิสระจัดสรรคลื่นความถี่แห่งชาติ พรบ.องค์กรอิสระด้านสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ&nbsp; พรบ.คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ พรบ.องค์กรอิสระด้านผู้บริโภค, พรบ.จัดตั้งองค์กรเพื่อการปฏิรูปกระบวนการยุติธรรม พรบ.จัดตั้งองค์กรเพื่อการปฏิรูปกฎหมาย และกฎหมายอื่นๆ ที่อยู่ระหว่างการผลักดันขององค์กรภาคประชาชน</P> <P>4.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ให้มีการทบทวน ปรับปรุงกลไก และคณะทำงานที่รัฐบาลทุกชุดที่ผ่านมาเคยได้จัดตั้งขึ้นเพื่อการแก้ไขปัญหาของประชาชนกลุ่มต่าง ๆ&nbsp; ให้เป็นคณะกรรมการระดับชาติที่มีมีภารกิจในการบูรณาการการแก้ปัญหา โดยไม่ติดอยู่กับข้อจำกัดกรอบการปฏิบัติหน้าที่ของแต่ละกระทรวงที่เกี่ยวข้องและดำเนินการให้ต่อเนื่องต่อไป&nbsp; </P> <P>5.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; การปฏิรูประบบภาษี โดยให้มีการเก็บภาษีทรัพย์สิน-ภาษีมรดกในอัตราก้าวหน้า เพื่อนำมาใช้ในการจัดสวัสดิการสังคม&nbsp; ซึ่งเป็นมาตรการในการลดปัญหาความเหลื่อมล้ำและช่องว่างในสังคม</P> <P>6.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; การปฏิรูปที่ดิน จำกัดการถือครองที่ดิน เพื่อกระจายสิทธิแก่เกษตรกรที่ไร้ปัจจัยในการผลิต </P> <P>7.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; การส่งเสริมเศรษฐกิจชนบท โดยสนับสนุนความเข้มแข็งภาคเกษตรกรรม ปรับโครงสร้างการผลิตการเกษตร มุ่งเน้นการปรับลดต้นทุนการผลิต การพัฒนาและสนับสนุนเกษตรกรรมยั่งยืนสน&nbsp; สนับสนุนเกษตรกรรายย่อยทั้งด้านการบริการโครงสร้างพื้นฐาน เทคโนโลยี ทุนเพื่อการผลิต การแปรรูป การตลาด การพัฒนาวิสาหกิจชุมชน รวมถึงส่งเสริมการรวมตัวและเสริมสร้างความเข้มแข็งของเกษตรกรรายย่อย&nbsp; </P> <P>8.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; เร่งรัดการแก้ไขปัญหาหนี้สินเกษตรกรตามแนวทางของกองทุนฟื้นฟูและพัฒนาเกษตรกร และต้องมีการปรับโครงสร้างการบริหารกองทุนฯให้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ</P> <P>9.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; รัฐบาลต้องมีนโยบายคุ้มครอง จัดสวัสดิการ และประกันการว่างงาน ให้แก่แรงงานทุกประเภท ทั้งในระบบ นอกระบบ และแรงงานข้ามชาติ </P> <P>10.&nbsp; ให้มีการจัดตั้งกองทุนบำนาญผู้สูงอายุ เพื่อเป็นสวัสดิการสำหรับผู้ที่เคยสร้างคุณูปการให้แก่สังคมและรองรับการที่สังคมไทยกำลังก้าวเข้าสู่การเป็นสังคมของผู้สูงอายุ โดยการมีส่วนร่วมของรัฐบาล องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และการออมของประชาชน เพื่อเป็นสวัสดิการถ้วนหน้าของผู้สูงอายุที่พ้นจากวัยทำงาน แทนเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุในปัจจุบันที่มีผู้สูงอายุจำนวนน้อยเท่านั้นที่ได้รับการสงเคราะห์ </P> <P>กป.อพช.และเครือข่ายภาคประชาชนจะใช้แนวนโยบายเหล่านี้ในการติดตาม ตรวจสอบ การบริหารประเทศของรัฐบาลอย่างต่อเนื่องและจริงจังตามวิถีทางประชาธิปไตยทุกประการ&nbsp;</P> <P align=right>คณะกรรมการประสานงานองค์กรพัฒนาเอกชน (กป.อพช.)&nbsp;</P><br><font size=1>สำนักข่าวประชาธรรม &nbsp;>&nbsp;รายงานพิเศษ&nbsp;>&nbsp;รายงานพิเศษ</font> http://www.newspnn.com/detail.php?dataid=6025 5 Jan 2009 ,16:52:36 <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left>ในท่ามกลางวิกฤติทางการเมืองของประเทศไทย ข้อที่น่าสนใจ คือ องค์การปกครอง ส่วนท้องถิ่นแทบจะไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากวิกฤติการเมืองระดับบนที่ยืดเยื้อยาวนาน และยังไม่จบลงง่ายๆ</P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left><STRONG>รศ.ดร.ธเนศวร์ เจริญเมือง</STRONG> อาจารย์คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ ม.เชียงใหม่ มองปรากฏการณ์ที่เกิด ขึ้นในมิติที่น่าสนใจยิ่ง<BR></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left>&nbsp;</P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-bottom-alt: auto" align=center>....................................................<BR><BR></P> <P class=MsoNormal style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-margin-bottom-alt: auto" align=left>เหตุใดถึงต้องมีทั้งผู้ว่าราชการจังหวัด และนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด เพราะตอนนั้นคนนิยม พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นิยมพรรคไทยรักไทยเยอะ แย่งกันเป็นสมาชิกพรรค แย่งกันลงสมัครในนามพรรค มีอดีตสมาชิกสภา ผู้แทนราษฎร 23 คน อยู่ในเขตเดียวกัน ขณะที่ พรรคส่งผู้สมัครได้คนเดียว<BR><BR>พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ไม่รู้จะเอาพวกนี้ไปไว้ที่ไหน เมื่อมีข้อเสนอให้เลือกตั้งนายกองค์ การบริหารส่วนจังหวัด จึงเลือกข้อเสนอนี้ ส่งคน ไปเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด นายกองค์การบริหารส่วนตำบล ที่เลือกตั้งพร้อมกันทั่วประเทศ เมื่อปี 2546 และนายกเทศมนตรีเลือกตั้งหลายระดับ มีจุดดีตรงที่กระตุ้นให้คนจำนวนหนึ่งตื่นตัวทางการเมือง กลุ่มทุนใหญ่ใน ท้องถิ่นโดดออกมามีบทบาทเต็มที่ มีการสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ สร้างคนรุ่นใหม่ขึ้นมาเกาะเกี่ยวกัน<BR><BR>โครงการต่างๆ ที่ลงไปยังท้องถิ่นก็กระตุ้น ให้เกิดโอกาสใหม่ๆ สร้างกลุ่มคนใหม่ๆ มีผู้รับเหมา กลุ่มธุรกิจค้าขายต่างๆ เกิดขึ้น สังคมมีการ แตกตัวทางเศรษฐกิจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ตั้งแต่ระดับจังหวัด ลงไปยังตำบล และชนบท<BR><BR>การมองการเมือง ต้องมองระยะยาว มีการ เลือกตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลมาแล้ว 16 ปี ช่วง 4 ปีแรก ผู้บริหารเป็นกลุ่มอำนาจเก่า กำนันเก่า ครูใหญ่เก่า พอระยะหลังเป็นกลุ่มธุรกิจรับ เหมา หรือทุนขนาดใหญ่เข้ามายึด<BR><BR>จะเห็นได้ว่า การจัดรูปแบบการปกครอง ส่วนท้องถิ่นใหม่ กับการมีโครงการประชานิยมหลายอย่าง ลงไปในพื้นที่ ได้เปิดโอกาสใหม่ให้ กับกลุ่มคนต่างๆ มากขึ้น<BR><BR>เมื่อองค์การบริหารส่วนตำบล ทำถนน ทำท่อ สร้างสนามกีฬา ห้องสมุด สระว่ายน้ำ สะพานเต็มพื้นที่ไปหมด พอทุกอย่างอิ่มตัว ก็จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลง ก่อให้เกิดโครงการใหม่ๆ หรือมีคณะใหม่ๆ ขึ้นมาบริหาร<BR><BR>นี่คือข้อดีของการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น มันมีการเปลี่ยนแปลง ผลัดเปลี่ยนคนขึ้นมา ดำรงตำแหน่ง เข้ามาทำงานไปตามระยะเวลาที่ กำหนด แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือ การกระจายตัวหรือการขยายตัวของกลุ่มทุน ที่เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา<BR><BR>การขยายตัวของทุนลงสู่ท้องถิ่น มาพร้อม กับระยะเวลาการดำรงตำแหน่ง เป็นทุนเสรีประชาธิปไตย ไม่ใช่ทุนผูกขาด ปัญหาที่เกิดขึ้นในทางปฏิบัติ ต้องกลับไปดูปัจจัยต่างๆ ผมเชื่อว่า เมื่อคนในท้องถิ่นรู้สึกเบื่อกลุ่มการเมือง หรือผู้บริหารทำท่าจะผูกขาดอำนาจ ผูกขาดผลประโยชน์ในท้องถิ่น จะมีคนไม่เห็นด้วย คนที่เข้ม แข็งกว่า บริหารงานเก่งกว่าก็ขึ้นมาล้ม<BR><BR>มันเป็นการเปลี่ยนผ่านการผูกขาด ก่อให้ เกิดการเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้าง เปลี่ยนกลุ่ม อิทธิพล เปลี่ยนความคิดคน ประเด็นปัญหาใหม่ๆ ปัญหาสิ่งแวดล้อม โลกร้อน ต้องอาศัยกลุ่มคนใหม่ๆ ขึ้นมาจัดการ เพราะคนเก่าอาจจะทำได้ไม่ดี หรือทำไม่ได้<BR><BR>หลายคนขอบคุณที่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เปิดหน้าต